"ΑΝΤΙΧΙΛΙΑΣΤΙΚΟΝ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟΝ"

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΘΕΟΚΡΑΤΙΑΣ» ΤΟΥ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ Ή ΤΗΣ «ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ»

2012-01-20T22:32:00.000+02:00

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ

«ΘΕΟΚΡΑΤΙΑΣ» ΤΟΥ ΜΠΡΟΥΚΛΙΝ

Ή ΤΗΣ «ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ»

+ π. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΥ

Από το βιβλίο:

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ Α’

Η εταιρεία «Σκοπιά» παρουσιάζει σήμερα (1993) την ιστορία της ως ενιαία. Στο βιβλίο «Οι μάρτυρες του Ιεχωβά - Διαγγελείς της βασιλείας του Θεού» (σ. 42) υποστηρίζει πως σε όλη την ιστορική της πορεία, από το 1870 μέχρι σήμερα, υπάρχειταυτότητα διδαχής και φρονήματος. Όμως στο βιβλίο αυτό αποδεικνύουμε πως ο ισχυρισμός αυτός είναι αβάσιμος και εντελώς αυθαίρετος.

Η «Σκοπιά» υποστηρίζει πως η χριστιανική Εκκλησία έπεσε σε αποστασία αμέσως μετά το θάνατο των αποστόλων και πως η χριστιανική πίστη αναστηλώθηκε με τον ιδρυτή της «Σκοπιάς», τον Κάρολο Ρώσσελ και τους οπαδούς της.

Όμως όπως αποδεικνύουμε, ολόκληρο το οικοδόμημα της «Σκοπιάς» θεμελιώνεται στις δοξασίες των αντβεντιστών τού ΙΘ' αιώνα. Ο Κάρολος Ρώσσελ πήρε όλες τις κακοδοξίες του από τους αντβεντιστές, ιδιαίτερα το λεγόμενο «ευαγγέλιο της βασιλείας» και την όλη «τεχνική» υπολογισμού των χρονολογιών. Τόσο η «αλήθεια» της οργάνωσης τού Ρώσσελ, όσο και το «δρέπανο» της αληθείας, ήταν διδαχές έξω από την εταιρεία «Σκοπιά». Ο Ρώσσελ, ο Ρόδερφορδ, ο Νόρρ, ο Φρανς, ο Χένσελ, κανένας από τους προέδρους της εταιρείας δεν μπορεί να διεκδικήσει την πατρότητα της λεγόμενης «παρούσης αλήθειας» της «Σκοπιάς» από το 1870 μέχρι σήμερα.

Η εταιρεία «Σκοπιά» λογίζεται ως ο μεγαλύτερος ψευδοπροφήτης από την εποχή του Χριστού μέχρι σήμερα.Υιοθέτησε τις χρονολογίες των αντβεντιστών, το σύστημα υπολογισμού των και διακήρυξε κατά καιρούς και κατά διάφορο τρόπο το έτος της έναρξης των «εσχάτων καιρών», της δευτέρας παρουσίας τού Χριστού, το τέλος της «άνω κλήσεως», της «αρπαγής των εκλεκτών», της πρώτης ανάστασης, της «καταστροφής της Βαβυλώνος», τού τέλους τού Αρμαγεδώνα, της ανάστασης των «αριστέων της Παλαιάς Διαθήκης» για να κυβερνήσουν τη γη, της «ίδρυσης της βασιλείας» στους ουρανούς, της επικράτησης της στη γη, με ταυτόχρονο εξαφανισμό των πολιτικών κυβερνήσεων...

Μερικές από τις χρονολογίες αυτές είναι: 1799, 1874, 1875, 1878, 1881, 1914, 1918, 1925...

Ο Κάρολος Ρώσσελ δεν είχε την απαραίτητη υποδομή να γίνει «σπουδαστής των Γραφών». Επισκέφθηκε το σχολείο μόλις 3-4 χρόνια και ύστερα ασχολήθηκε με τις εμπορικές επιχειρήσεις τού πατέρα του. Απόκτησε ουσιαστική υποδομή για οικονομικές και εμπορικές δραστηριότητες˙ όχι όμως για μια βαθύτερη μελέτη της αγίας Γραφής.

Αντίθετα, η γυναίκα του, που ήταν δημοσιογράφος, είχε κάποιο μορφωτικό επίπεδο και πάντως οι προϋποθέσεις της για μελέτη και συγγραφή ήσαν ανώτερες από εκείνες τού συζύγου της.

Ο Ρώσσελ δεν εγκατέλειψε ποτέ τις εμπορικές δραστηριότητες. Πούλησε βέβαια τις επιχειρήσεις τού πατέρα του, αλλά δημιούργησε καινούργιες. Ίδρυσε δεκάδες επιχειρήσεων και εταιρειών. Μία από αυτές ήταν και η εταιρεία «Σκοπιά» ιδιωτική εμπορική επιχείρηση. Η επιχείρηση αυτή μεταβλήθηκε σεμετοχική εταιρεία, χωρίς κανένα θρησκευτικό χρωματισμό. Βέβαια αντικείμενο εμπορίου ήσαν οι θρησκευτικές δοξασίες του Ρώσσελ και ιδιαίτερα της γυναίκας του. Όμως για να γινόταν κανείς μέτοχος σ' αυτή την εταιρεία δεν χρειαζόταν να συμμερίζεται τις θρησκευτικές δοξασίες τού ισόβιου προέδρου της. Αρκούσε να αγοράσει μετοχές. Στο καταστατικό της εταιρείας προσδιορίζετο η τιμή της κάθε μετοχής δέκα δολλάρια.

Αλλά ο Ρώσσελ δεν στηρίχθηκε μόνο στο μετοχικό του κεφάλαιο. Δύο άλλοι παράγοντες συνετέλεσαν ουσιαστικά στην επιτυχία των δραστηριοτήτων του: Το αμερικανικό πεντάγωνο και οι σκοτεινές οργανώσεις στις οποίες μετείχε.

Κατά τον ΙΘ' αιώνα η Αμερική διεκδικούσε κυρίαρχη θέση στην παγκόσμια πολιτική σκηνή. Όμως δεν είχε μια πολύ βασική προϋπόθεση γι' αυτό: της έλλειπε η ιστορία και η πνευματική θεμελίωση της θέσεως που διεκδικούσε. Όλα, λοιπόν, τα θρησκευτικά κινήματα τού περασμένου αιώνα, που ζητούσαν να επεκταθούν σ' όλο τον κόσμο, με παγκόσμιο κέντρο την Αμερική, εναρμονίζονταν μ' αυτή την επιδίωξη της νέας Ηπείρου. Μεταξύ αυτών ήταν και η κίνηση τού ζεύγους Ρώσσελ.

Έτσι βλέπουμε τον δημιουργό της «Σκοπιάς» να ιδρύει επταμελή επιτροπή (βλ. φωτογραφία στο βιβλίο «Διαγγελείς», σ. 420),προκειμένου να οργανωθεί και να πραγματοποιηθεί με επιτυχία η «περιοδεία ανά τον κόσμο» κατά τα έτη 1911-1912. Σ' αυτό τον σκληρό πυρήνα της εταιρείας άνηκε και ο στρατηγός Hall,ανώτατο στέλεχος τού αμερικανικού Πενταγώνου, ο οποίος είχε και τον κύριο λόγο στην οργάνωση των εκδηλώσεων ανά τον κόσμο. Παρόμοια υποστήριξη από μέρους των ΗΠΑ βλέπουμε και σε άλλες, δύσκολες περιόδους, της ιστορίας και της δραστηριότητας της «Σκοπιάς», ειδικώτερα στην Ευρώπη κατά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο και μετά από τη λήξη του.

Το άλλο στήριγμα του Ρώσσελ ήταν χωρίς αμφιβολία η μασονία και, προφανώς, άλλες σκοτεινές οργανώσεις.

Ο ίδιος ήταν στέλεχος της μασονίας, την οποία εναρμόνιζε απόλυτα με τις δοξασίες του και το «ευαγγέλιο» που εκήρυττε.Δεν δίσταζε να διακηρύξει πως ο ίδιος ο Χριστός ήταν μασόνος και ιδρυτής μασονικού τάγματος.

Οι αποκρυφιστικές δοξασίες του Ρώσσελ αποδεικνύονται και από τη βασική διδαχή του για τον «λίθινο προφήτη τού Θεού», τη μεγάλη πυραμίδα της Αιγύπτου. Οι πυραμίδες γενικώτερα, αλλά και ιδιαίτερα αυτή η πυραμίδα, έχουν κεντρική σημασία σε πολλές αποκρυφιστικές ομάδες και τάσεις.

Οι μασονικές διασυνδέσεις και αντιλήψεις τού Ρώσσελ σχετίζονται ιδιαίτερα με εβραϊκές μασονικές τάσεις. Ο Ρώσσελ δεν ήταν Εβραίος. Ήταν όμως σιωνιστής. Κήρυττε το σιωνισμό στο όνομα τού Θεού, ως κεντρικό κομμάτι τού «ευαγγελίου της βασιλείας», ή, όπως έλεγε, «της παρούσης αλήθειας». Με αυτό τον τρόπο ήταν γι' αυτόν ανοικτές πολλές πόρτες.

Ο Ρώσσελ είχε την αυτοσυνειδησία τού «πιστού και φρόνιμου δούλου τού Θεού», τού «οικονόμου» η διαχειριστού όλων των «υπαρχόντων» τού Θεού, τού «αγγελιοφόρου της Εκκλησίας της Λαοδικείας», τού τελευταίου «προφήτη» τού Θεού πριν από τη συντέλεια τού κόσμου.

Αυτή η κεντρική διδαχή, την οποία η εταιρεία «Σκοπιά» διατήρησε μέχρι σήμερα με διάφορες παραλλαγές, είναι πνευματική ιδιοκτησία της κυρίας Ρώσσελ, την οποία ο ίδιος ο ιδρυτής της «Σκοπιάς» αποδέχθηκε. Γι’ αυτό και φρόντισε να αναπτύξει το «φρόνημα τού δούλου». Όμως η γυναίκα τού Ρώσσελ υποστήριξε πως οι δύο σύζυγοι αποτελούσαν «ένα» και συνεπώς ο «Δούλος» αποτελείται και από τους δύο συζύγους. Κατά τη μαρτυρία τού ίδιου τού Ρώσσελ, η κυρία Ρώσσελ διαπίστωσε βασικές ελλείψεις στο σύζυγό της, με αποτέλεσμα να αναγνωρίσει πως σύμφωνα με το Ματθ. κδ' 48-51 ο σύζυγός της εξελίχθηκε σε «κακό δούλο» και γι' αυτό έπρεπε εκείνη να αναλάβει το έργο τού «δούλου».

Αλλά οι διαφορές ανάμεσα στο ζευγάρι δεν ήταν αποκλειστικά και μόνο θρησκευτικής τάξεως. Η περί «δούλου» θεωρία, η άποψη δηλαδή πως η κυρία Ρώσσελ ήθελε να ιδιοποιηθεί αυτή, μόνη της και όχι σε «ενότητα» με το σύζυγό της, το αξίωμα τού «δούλου», δεν αποδεικνύεται από άλλες πηγές. Αντίθετα, υπάρχουν άλλα σημεία σ' αυτή τη διένεξη, που έχουν αποδειχθεί.

Ο Κάρολος Ρώσσελ ήταν ευαίσθητος σε οικονομικά ζητήματα. Φαίνεται λοιπόν πως υπήρχαν στην ευρύτερη οικογένεια Ρώσσελ οικονομικές διαφορές.

Ο πατέρας τού Ρώσσελ παντρεύτηκε την αδελφή της γυναίκας τού γιου του. Έτσι δημιουργήθηκαν πολύ παράξενες ταυτόχρονες συγγένειες ανάμεσα σ' αυτά τα δύο ζευγάρια. Φαίνεται ακόμη πως και η ηθική συμπεριφορά τού Καρόλου Ρώσσελ δεν ήταν άψογη, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του με τη νεαρή Rose Ball και με άλλες γυναίκες. Η εταιρεία «Σκοπιά» νοθεύει μέχρι σήμερα την ιστορία της και αποκρύπτει το γεγονός ότι ο Κάρολος Ρώσσελ κατέστησε τη νεαρή αυτή, όχι μόνο μέτοχο της εταιρείας, αλλά και μέλος τού «Συμβουλίου Διευθυντών», δηλαδή, με τη σημερινή κατανόηση των πραγμάτων στην εταιρεία, μέλος τού «Κυβερνώντος Σώματος» τού «πιστού και φρόνιμου δούλου».

Μετά το διαζύγιο, ο Ρώσσελ αρνήθηκε να καταβάλει στη σύζυγό του διατροφή και υποστήριξε πως την περιουσία του τη δώρισε στην εταιρεία και είναι πάμπτωχος. Όμως στο δικαστήριο αποδείχθηκε πως είχε στον έλεγχο του πολλές επιχειρήσεις.

Η μεγάλη συμβολή τού Ρώσσελ στην ιστορία της «Σκοπιάς» είναι το ότι έστησε μια μετοχική εταιρεία που εμπορευόταν θρησκευτική φιλολογία και οργάνωσε τους αναγνώστες των εκδόσεων της σε κλειστό θρησκευτικό σύστημα με ιδιαίτερες κοινότητες και λατρευτικές εκδηλώσεις. Όπως ο ίδιος ανέφερε, πρόθεσή του ήταν να αφήσει όλη αυτή την «κληρονομιά» στη γυναίκα του, η οποία θα λειτουργούσε ως ο νέος «αγωγός» και «δούλος τού Ιεχωβά».

Όμως οι συζυγικές διενέξεις και το διαζύγιο δεν επέτρεψαν σ' αυτόν να πραγματοποιήσει την πρόθεση του αυτή και άλλαξε το κείμενο της διαθήκης του. Όρισε ως κληρονόμους όλων των δικαιωμάτων του στην εταιρεία πέντε άλλες «αδελφές». Αφού αυτές ήσαν έξω από την «ενότητα» («οι δύο ένας», δηλαδή ο Ρώσσελ και η γυναίκα του), δεν μπορούσαν να ονομαστούν «δούλος» του «Ιεχωβά».

Αλλά, σύμφωνα με τη διαθήκη τού Ρώσσελ, μετά το θάνατό του δεν θα μπορούσε κανένας άλλος να λάβει ένα τέτοιο χαρακτηρισμό, γιατί ο ίδιος προσωπικά ήταν ο «αγγελιοφόρος της Εκκλησίας της Λαοδικείας», της τελευταίας δηλαδή περιόδου της Εκκλησίας πριν από τον «ενδοξασμό» της. Γι' αυτό και ο «πιστός δούλος» όρισε στη Διαθήκη του να μη δημοσιεύονται στη «Σκοπιά» νέα άρθρα. Να τυπώνονται μόνο δικά του άρθρα που δεν πρόφθασαν να δημοσιευθούν ή άλλα, που έχουν ξανά δημοσιευθεί στη «Σκοπιά». Ο «πιστός δούλος» όρισε ακόμη να μη εκδοθεί άλλο περιοδικό και κανένα άλλο νέο βιβλίο.

Η πρώτη περίοδος της ιστορίας της «Σκοπιάς» δεν ήταν εντελώς ειρηνική. Εσωτερικές διαμάχες συγκλόνιζαν τον «αποκατεστημένο παράδεισο» της εταιρείας και ο λεγόμενος «ναός τού Ιεχωβά» είχε μεγάλη ακαθαρσία. Η ίδια η εταιρεία παραδέχεται πως ο «Ιεχωβά» αναγκάστηκε πολλές φορές να «καθαρίσει» το «ναό του», που προφανώς μένει ακόμα ακάθαρτος, μια και η συνεχής επέμβαση τού «Ιεχωβά» κρίνεται απαραίτητη ακόμη και σήμερα.

Μετά το θάνατο του Ρώσσελ οι διαμάχες πήραν τη μορφή αλληλοεξοντώσεως. Κορυφαίος πρωταγωνιστής αναδείχθηκε ο δεύτερος πρόεδρος της εταιρείας, ο «δικαστής» Ιωσήφ Ρόδερφορδ. Ο Ρώσσελ τον είχε ορίσει εκτελεστή της διαθήκης του. Όμως εκείνος, με νομικά κόλπα την ακύρωσε στα πιο «ευαίσθητα» σημεία: Δεν παρέδωσε τις μετοχές της εταιρείας στις πέντε "αδελφές" και δεν σεβάστηκε την επιθυμία τού Ρώσσελ να μη δημοσιεύονται άλλα άρθρα στη «Σκοπιά» και να μη εκδοθεί κανένα άλλο βιβλίο.

Οι αντίπαλοι του, ή μάλλον τα θύματα, δεν κατέφυγαν δυστυχώς στη δικαιοσύνη και δεν χρησιμοποίησαν τα στοιχεία που διέθεταν για να εμποδίσουν το Ρόδερφορδ να πραγματοποιήσει τα σχέδιά του, να πάρει εκείνος τη θέση τού «δούλου» και να καταλάβει την εξουσία στην εταιρεία. Θεώρησαν πως ο «Ιεχωβά» θα διευθετήσει το πράγμα και δεν χρειάζεται να καταφύγει κανείς στα κοσμικά δικαστήρια.

Οι αντίπαλοι, τους οποίους έπρεπε ο Ρόδερφορδ να εξουδετερώσει, δεν ήταν ασήμαντοι. Μεταξύ αυτών ήσαν τέσσερα μέλη του Συμβουλίου Διευθυντών της Εταιρείας, δηλαδή η πλειοψηφία της διοικήσεως της «Σκοπιάς». Ο Ρόδερφορδ, με τις μεθοδεύσεις του, κατάφερε κυριολεκτικά «να πετάξει έξω τους αντάρτες» και να γίνει ο μόνος κύριος της επιχειρήσεως του Ρώσσελ.

Οι 4 εκδιωχθέντες «Διευθυντές» είχαν εκλεγεί από τον ίδιο το Ρώσσελ, ο οποίος στον Ζ' τόμο των «Γραφικών Μελετών», που ήταν η «πέτρα τού σκανδάλου», χαρακτηρίζεται «πιστός και φρόνιμος δούλος». Έτσι, σύμφωνα μ' αυτή την αντίληψη, μπορούμε να πούμε ότι εξελέγησαν «θεοκρατικά», μέσω τού «αγωγού-Ρώσσελ».

Ο Ρόδερφορδ δεν σεβάστηκε αυτή τη «θεοκρατική εκλογή» και χρησιμοποίησε εντελώς κοσμικά μέσα για να απομακρύνει τους «ταραχοποιούς». Ο Ρώσσελ παρέλειψε να επικυρώσει την εκλογή τους κατά την επόμενη συνέλευση των μετόχων της εταιρείας και έτσι υπήρχε κάποιο νομικό κενό, με βάση το «δημοκρατικό κανόνα». Αυτό το κενό χρησιμοποίησε ο «δικαστής Ρόδερφορδ» για να διαλύσει το Συμβούλιο Διευθυντών τού Ρώσσελ. Μ' αυτόν τον τρόπο, απέρριψε τον «θεοκρατικό κανόνα» και προτίμησε το σύστημα που συνηθίζεται, όπως η ίδια η εταιρεία ισχυρίζεται, στην «οργάνωση του Διαβόλου», δηλαδή το «δημοκρατικό σύστημα».

Εκτός από αυτό, για όλες τις εκκαθαρίσεις που ακολούθησαν, χρειάστηκαν ασφαλώς και πολλά χρήματα. Ο Ρόδερφορδ χρησιμοποίησε γι’ αυτόν τον σκοπό τα χρήματα που ο Ρώσσελ είχε κρύψει στο μυστικό χρηματοκιβώτιο και είχαν παραδοθεί στο νέο πρόεδρο της εταιρείας.

Πρέπει να υποθέσουμε πως ο «δικαστής Ρόδερφορδ» χρησιμοποίησε για την επικράτησή του και όλες τις διασυνδέσεις που διέθετε, με τους στρατιωτικούς παράγοντες, μετη μασονική στοά τού Μπρούκλιν, όπου ήταν ομιλητής, με τους ισχυρούς οικονομικούς και πολιτικούς παράγοντες της εταιρείαςDraffen and Wright στην οποία εργαζόταν. Σίγουρα αυτή τον προώθησε στην κορυφή της ιεραρχίας της «Σκοπιάς».

Οι οπαδοί τού Ρώσσελ, οι «Σπουδαστές των Γραφών», ήσαν συναισθηματικά δεμένοι με τον «Άγγελο της εκκλησίας της Λαοδικείας», τον «πιστό και φρόνιμο δούλο» της τελευταίας περιόδου της ιστορίας της Εκκλησίας, δηλαδή με τον Κάρολο Ρώσσελ. Έτσι οι κινήσεις τού πανούργου Ιωσήφ Ρόδερφορδ έπρεπε να είναι πολύ προσεγμένες.

Κατ' αρχήν εξέδωκε Ζ' τόμο των «Γραφικών Μελετών» και υποστήριξε πως η ενέργεια αυτή δεν ήταν αντίθετη με την επιθυμία τού Ρώσσελ, να μη εκδοθούν νέα βιβλία από την Εταιρεία, μετά το θάνατό του. Ο Ρόδερφορδ υποστήριζε πως η έκδοση τού νέου βιβλίου ήταν πέρα για πέρα στο πνεύμα τού «πιστού δούλου» Ρώσσελ δεν ήταν κάτι καινούργιο, αλλά ένα κείμενο που περιέχει τη διδαχή τού Ρώσσελ, όπως περιλαμβάνεται σε όλα τα έργα του^˙ ένα έργο τού «δούλου», που δημοσιεύεται μετά το θάνατό του. Εκτός από αυτό, βασική διδαχή τού Ζ τόμου ήταν πως ο Ρώσσελ προσωπικά και κανένας άλλος ήταν ο «πιστός και φρόνιμος δοϋλος».

Σύντομα όμως ο Ρόδερφορδ προχώρησε στην έκδοση ενός δεύτερου περιοδικού, που σήμερα έχει τον τίτλο «Ξύπνα!» και μιας ολόκληρης σειράς βιβλίων δικών του, όχι κάποιου «συλλογικού δούλου». Αυτά τα κείμενα λογίζονταν πλέον «τροφή εν καιρώ», που προέρχονταν από τον «δούλο». Έτσι μπορούσε να διακηρύξει τον Κάρολο Ρώσσελ πρόδρομό του, να ισχυριστεί πως τώρα πλέον οι «αλήθειες» είναι πιο «καθαρές» και πως ο «Ιεχωβά» συνετέλεσε το έργο τού «καθαρισμού του ναού» από πολλές διαβολικές διδασκαλίες.

Μία από αυτές, όπως διακήρυξε αργότερα ο Ρόδερφορδ, ήταν η δοξασία μερικών οπαδών να τιμούν ένα «νεκρό άνδρα» και να θεωρούν πως αυτός συνεχίζει να είναι ο «πιστός και φρόνιμος δούλος» και όχι ο δικαστής Ρόδερφορδ και η νέα ηγεσία της εταιρείας.

Αλλά ο Ρόδερφορδ δεν «εκθρόνισε» απλώς το Ρώσσελ· ακύρωσε και τις πιο βασικές δοξασίες του, τις οποίες διακήρυξε διαβολικές. Το «χαράς ευαγγέλιο» τού Ρώσσελ εστηρίζετο στην πίστη πως υπάρχουν ουσιαστικά τρεις οικονομίες: Η πρώτη της Παλιάς Διαθήκης, η δεύτερη τού ευαγγελικού αιώνα και η τρίτη της «αποκατάστασης» ή της «βασιλείας». Στη «βασιλεία» κεντρική θέση θα έχουν οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, όπως ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ και οι Εβραίοι, που θα κυβερνήσουν τη γη.

Το μήνυμα, στη διάρκεια τού ευαγγελικού αιώνα, απευθύνεται μόνο στους 144.000 εκλεκτούς. Όμως στην εποχή της αποκαταστάσεως, στη χιλιετία, θα αρχίσει η «οικονομία» για όλα τα έθνη. Όλοι οι άνθρωποι θα λάβουν μια νέα ευκαιρία. Κανένας δεν καταδικάζεται σήμερα αμετάκλητα.

Βασικό μέλημα των «σπουδαστών της Γραφής», δηλαδή των «εκλεκτών τού ευαγγελικού αιώνα», ήταν κατά τη διδαχή του Ρώσσελ η διαμόρφωση τού χαρακτήρα τού Χριστού.

Ο Ρόδερφορδ αντικατέστησε αυτό το «ευαγγέλιο» με αντίθετες δοξασίες. Όμως αυτό έγινε βαθμιαία.

Κατ' αρχήν έμεινε πιστός στη διδαχή τού Ρώσσελ και κήρυξε τη σιωνιστική «βασιλεία» με πρωθυπουργό τον Αβραάμ. Δεν δίστασε μάλιστα να οικοδομήσει για τους «άρχοντες» της Παλαιάς Διαθήκης μία Βίλλα, το Μπαίθ Σαρίμ, στο Σαν Ντιέγγο της Καλιφόρνιας. Όμως αργότερα διακήρυξε πως η Γραφή δεν μιλάει για τους κατά γράμμα Εβραίους, αλλά για τους πνευματικούς Ισραηλίτες, δηλαδή για τους οπαδούς της εταιρείας· αυτοί θα κυβερνήσουν τη γη! Αργότερα, μετά το θάνατο τού Ρόδερφορδ, το σιωνιστικό «ευαγγέλιο» χαρακτηρίστηκε από την «Σκοπιά» διαβολικό^˙ ο σατανάς οδηγεί τους Εβραίους στην Παλαιστίνη και όχι ο «Ιεχωβά». Ο διάβολος επλάνησε τους ανθρώπους να πιστεύουν πως ο σιωνισμός προέρχεται από τον Θεό, τόνισε αργότερα η «Σκοπιά».

Ο Ρόδερφορδ δεν δίστασε να αλλάξει και άλλη κεντρική διδασκαλία του Ρώσσελ, την προσπάθεια τού κάθε πιστού, με σκοπό να διαμορφώσει το χαρακτήρα του Χριστού. Αυτή η αντίληψη, διακήρυξε ο Ρόδερφορδ, προέρχεται από τον ίδιο το Σατανά, που θέλει να αποσπάσει τους «σπουδαστές της Γραφής» από το έργο για τη δικαίωση του ονόματος τού Ιεχωβά.

Ο Θεός, έλεγε, έχει μόνο ένα όνομα, το «Ιεχωβά» και κύριο μέλημα των πιστών είναι να γίνουν μάρτυρές του, να δικαιώσουν το όνομα αυτό. Γι' αυτό και έδωσε στους «σπουδαστές της Γραφής» ένα νέο όνομα, όχι το όνομα «χριστιανοί», αλλά «μάρτυρες του Ιεχωβά». Το νέο όνομα προσδιορίζει και το νέο έργο, το σκοπό της ζωής κάθε «μάρτυρα του Ιεχωβά», να πηγαίνει από σπίτι σε σπίτι να διαδίδει τα έντυπα της εταιρείας, να μιλάει με τους ανθρώπους και να τους καλεί να αναπτύξουν προβατοειδείς ιδιότητες, να υπηρετεί τους «αδελφούς τού Κυρίου», τους 144.000, που συνιστούν τον «πιστό και φρόνιμο δούλο», τον «διαχειριστή» όλων των υπαρχόντων τού «Ιεχωβά» στη γη.

Ο νέος πρόεδρος της εταιρείας κατάργησε τους «κατ’ εκλογήν πρεσβυτέρους» στις συναθροίσεις των οπαδών της «Σκοπιάς» και βαθμιαία τις μετέβαλλε σε «υπηρεσιακές οργανώσεις» της εταιρείας με σκοπό την προώθηση των συμφερόντων της μέσω τού από σπίτι σε σπίτι έργου. Διαβολοποίησε τις δημοκρατικές διαδικασίες που είχε εισαγάγει ο Κάρολος Ρώσσελ στις επί μέρους κοινότητες των «σπουδαστών της Γραφής» και το 1938 κήρυξε επίσημα την ίδρυση της «Θεοκρατίας», δηλαδή της δικτατορίας του Μπρούκλιν. Υποχρέωσε όλες τις συναθροίσεις των «μαρτύρων του Ιεχωβά» να υπογράψουν δήλωση νομιμοφροσύνης και όρκο πίστεως στην εταιρεία, να την αποδεχτούν ως «ορατό εκπρόσωπο τού Κυρίου πάνω στη γη» και ως μόνη νόμιμη κυβερνητική εξουσία.

Για να επιβάλει τη «θεοκρατία» σ' όλες τις συναθροίσεις, ο Ρόδερφορδ δεν εδίστασε να χρησιμοποιεί κάθε μέσο. Διαίρεσε ή διέλυσε τις κοινότητες εκείνες που δεν δέχθηκαν να υπογράψουν δήλωση νομιμοφροσύνης και όρκο πίστεως στην εταιρεία και στη θέση τους ίδρυσε νέες, κάτω από την ηγεσία των αξιωματούχων της με «θεοκρατικό διορισμό».

Ο ίδιος ο Ρόδερφορδ δεν πρέπει να πίστευε σε καμμία «θεοκρατία». Γι' αυτό και δεν δίστασε, όπου το απαιτούσαν οι συνθήκες και το συμφέρον της εταιρείας, να ακολουθήσει καιροσκοπική πολιτική, εντελώς αντίθετη με το «θεοκρατικό κανόνα» και τη δοξασία περί «μόνης νόμιμης κυβέρνησης» και περί «διαβολικού θηρίου», το οποίο συνιστούν δήθεν οι κυβερνήσεις που δεν παραδίδουν την εξουσία στην «Θεοκρατία» τού Μπροΰκλιν.

Με την έκδοση τού Ζ' τόμου των «Γραφικών Μελετών», όπουεκηρύττετο ο σιωνισμός ως μεγάλη ευλογία για ολόκληρη την ανθρωπότητα, δημιουργήθηκαν προβλήματα με την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Και σ' άλλα έντυπα ο Ρόδερφορδ επιτίθετο με σφοδρότητα και με χυδαίο τρόπο εναντίον της Πολιτείας και μάλιστα σε περίοδο πολέμου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φυλακιστεί ολόκληρη η ηγεσία της «Σκοπιάς».

Όμως στη δεκαετία τού 1930 ο Ρόδερφορδ εγκατέλειψε το σιωνισμό και προσπάθησε να προσεταιριστεί τον Αδόλφο Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς τού Τρίτου Ράϊχ. Προκειμένου να το επιτύχει αυτό, σε ειδική Δήλωση νομιμοφροσύνης δεν εδίστασε να υπογραμμίσει πως τα ιδανικά τού γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού ταυτίζονται με τα ιδανικά της εταιρείας «Σκοπιά».

Όμως δεν βρήκε ανταπόκριση από το ναζιστικό καθεστώς, το οποίο έδιωξε τους οπαδούς της εταιρείας και απαγόρευσε την κυκλοφορία της «Σκοπιάς». Πολλοί «μάρτυρες τού Ιεχωβά» έμειναν πιστοί στον όρκο τους απέναντι στην εταιρεία και υπέστησαν ακόμη και βασανιστήρια, όχι επειδή επιθυμούσαν να μελετήσουν την αγία Γραφή, αλλά επειδή κυκλοφορούσαν παράνομα τη «Σκοπιά», πιστεύοντας τη θέση της εταιρείας, πως χωρίς τη «Σκοπιά» δεν μπορεί κανείς να τραφεί πνευματικά και οδηγείται σε πνευματική λιμοκτονία. Με αυτόν τον τρόπο η ηγεσία της εταιρείας έγινε ένοχη τού αίματος πολλών αθώων ανθρώπων.

Ήδη πριν από την λήξη του Β' παγκοσμίου πολέμου οι σχέσεις μεταξύ «Σκοπιάς» και Αμερικανικού Πενταγώνου αποκαταστάθηκαν.

Ο Νάθαν Νόρρ, τρίτος πρόεδρος της «Σκοπιάς» τροποποίησε το καταστατικό της εταιρείας και την μετέτρεψε σε καθαρά βορειοαμερικανική εταιρεία. Με αμερικανικό διαβατήριο και κάτω από την αμερικανική σημαία ο Νόρρ μαζί με ολόκληρη την ηγεσία της «Σκοπιάς» ήταν οι πρώτοι επισκέπτες στη μεταπολεμική Γερμανία. Έφτασαν με στρατιωτικό αεροπλάνο, φιλοξενούμενοι και προστατευόμενοι από την αμερικανική στρατιωτική κυβέρνηση στη Γερμανία.

Το νομικό καθεστώς και τα πολλά προνόμια της εταιρείας ρυθμίστηκαν με βάση τις εμπορικές συνθήκες της νικήτριας δύναμης με τις κυβερνήσεις των διαφόρων χωρών σ' ολόκληρο τον κόσμο. Έτσι η «Σκοπιά», «ιππεύουσα» στο βορειοαμερικανικό «θηρίο», με τη βοήθεια αφοσιωμένων σκλάβων, προσπάθησε να επεκτείνει την δραστηριότητά της σ' ολόκληρο τον κόσμο. Το «πάντρεμα» της «Σκοπιάς» με το βορειοαμερικανικό «θηρίο» είναι πράγματι η μεγαλύτερη συμβολή τού Νάθαν Νόρρ στην προώθηση των συμφερόντων της «Σκοπιάς».

Από την εποχή τού Νόρρ οι εκδόσεις της εταιρείας έπαυσαν να αναφέρουν το όνομα τού συγγραφέως. Εξάλλου άρχισε ένα συστηματικό εκπαιδευτικό έργο σε όλα τα επίπεδα της ιεραρχίας, μέχρι την «κοινοτική» βάση. Πέντε εβδομαδιαίες εκπαιδευτικές συναθροίσεις, το από σπίτι σε σπίτι έργο και όλες οι λοιπές «υποχρεώσεις» των οπαδών απέναντι στην εταιρεία έγινε τρόπος ζωής για κάθε «μάρτυρα τού Ιεχωβά». Ο Νάθαν Νόρρ συστηματοποίησε τη θρησκεία τού «αγοράζειν και πωλείν», δηλαδή τη «Λατρεία της Σκοπιάς».

Αυτά είναι τα κυριώτερα ιστορικά βήματα της «Σκοπιάς» από μία καθαρά ιδιωτική εμπορική επιχείρηση μεταβλήθηκε σε μετοχική εταιρεία και εξελίχθηκε σε «θεοκρατία», με αυστηρές ιεραρχικές δομές και απόλυτη απαίτηση στη ζωή των σκλάβων. Τα πάντα στη ζωή τους ρυθμίζονται πλέον με «θεοκρατικές διευθετήσεις». Δεν χρειάζεται να υποβάλλονται στον κόπο να σκέπτονται ή να αποφασίζουν για οποιοδήποτε ζήτημα στη ζωή τους. Αυτό το κάνει για χάρη τους η εταιρεία.

Οι «μάρτυρες τού Ιεχωβά» πιστεύουν σ' αυτή τη θεοκρατία. Η εταιρεία κάνει ό,τι μπορεί για να νοθεύσει ή να πλαστογραφήσει την ιστορία της και να κρατήσει τους οπαδούς της σε «θεοκρατική υποταγή». Όμως η «αλυσίδα της θεοκρατίας» διακόπτεται ακριβώς στη αρχή της. Η εταιρία υποστηρίζει πως ήταν από την αρχή το όργανο τού «αγωγού τού Ιεχωβά» και όχι μετοχική εταιρεία ή ιδιωτική επιχείρηση.

Όμως είναι ιστορικό γεγονός, το οποίο αποδεικνύεται σ' αυτό το βιβλίο, πως όχι μόνο ο Κάρολος Ρώσσελ, και ο Ρόδερφορδ, αλλά και ο Νάθαν Νόρρ εκλέχθηκαν πρόεδροι της εταιρείας από τους μετόχους της ή από τους νόμιμους εκπροσώπους των˙ δέκα δολλάρια τού μετοχικού κεφαλαίου αντιστοιχούσε με μία ψήφο. Δεν εκλέχθηκαν από ανθρώπους που συμμερίζοντο τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των «μαρτύρων τού Ιεχωβά», αλλά από τους μετόχους, που ασφαλώς ενδιαφέροντο για την προστασία των οικονομικών τους συμφερόντων στην εταιρεία.

Για να αποδεχθεί λοιπόν κανείς το «θεοκρατικό κανόνα», πρέπει προηγουμένως να αποδεχθεί την άποψη πως ο Θεός πολιτεύεται με τους ανθρώπους βάση μετοχών και εκλέγει το «κυβερνών σώμα», που μέχρι τη δεκαετία τού 1970 εταυτίζετο με το Συμβούλιο Διευθυντών της Εταιρείας, λαμβάνοντας υπόψη ποιοι έχουν τις περισσότερες μετοχές στην βορειοαμερικανική εταιρεία.

Με την τροποποίηση τού καταστατικού της εταιρείας, που έγινε μετά την εκλογή τού Νάθαν Νόρρ, οι μέτοχοι δεν επιτρέπεται να ξεπεράσουν τους 500 ή να γίνουν λιγώτεροι από 300. Όλοι όμως πρέπει να είναι Βορειοαμερικάνοι, ισάριθμοι από κάθε Κοινοπολιτεία.

Από την εποχή εκείνη η «Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρεία Σκοπιά» της Πενσυλβανίας έπαυσε να είναι μετοχική εταιρεία (Inc). Όμως τη θέση της πήρε η «Βιβλική και Φυλλαδική Εταιρεία Σκοπιά της Νέας Υόρκης — Inc». Έτσι οι μέτοχοι της εταιρείας μπορούσαν να μεταφέρουν τις μετοχές τους στην εταιρεία Inc, που χρησιμοποιεί την Εταιρεία της Πενσυλβανίας με το λεγόμενο «κυβερνών σώμα» για την προώθηση των συμφερόντων της σ' όλη τη γη. Το «Συμβούλιο Διευθυντών» και για τις δύο εταιρείες είναι κοινό. Αυτό είναι και ο σκληρός πυρήνας τού λεγόμενου «Κυβερνώντος Σώματος», που σήμερα είναι διευρυμένο. Όμως με βάση το επίσημο καταστατικό, ο λεγόμενος «δούλος» (Servant) είναι η ίδια η εταιρεία και το «Συμβούλιο Διευθυντών» της.

Σύμφωνα με το «θεοκρατικό κανόνα» της εταιρείας, τα μέλη τού «Συμβουλίου Διευθυντών» και οι αξιωματούχοι της εταιρείας πρέπει να προέρχονται από την τάξη των 144.000 «κεχρισμένων». Όμως στο επιτελείο τού Μπρούκλιν υπάρχουν μόνο «υπέργηροι» αυτής της τάξεως. Ποιο θα είναι το μέλλον της διοικήσεως της εταιρείας; Όλα δείχνουν πως στο μέλλον οι όροι θα αντιστραφούν δεν θα δίνει πλέον την «τροφή» στα «πρόβατα» τού «πολλού όχλου», η τάξη τού «δούλου» αλλά, αντίστροφα: Μέλη αυτής της τάξεως των άλλοτε ξυλοκόπων και νεροκουβαλητών θα αναλάβουν το έργο της διανομής της «τροφής εν καιρώ» και σ' αυτούς ο «Ιεχωβά» θα εμπιστευθεί όλα τα «υπάρχοντά του». Με αυτό τον τρόπο ακυρώνεται ολόκληρο το «θεοκρατικό οικοδόμημα» τού Ιωσήφ Ρόδερφορδ και η «θεοκρατία» χάνει τη θεωρητική της θεμελίωση.

Ήδη στο Μπρούκλιν, από το Μάϊο τού 1992 σχηματίσθηκε μια νέα «ειδική θρησκευτική τάξη», οι «Μπεθελίτες» ή Νεθινείμ. Οι διάφορες επιτροπές τού «Κυβερνώντος Σώματος», δηλαδή οι τάξεις των αξιωματούχων της εταιρείας, πλαισιώνονται από τη νέα αυτή ειδική θρησκευτική τάξη. Ο «Ιεχωβά» φαίνεται πως στέλνει μέσω τού Μπρούκλιν «νέο φως», σύμφωνα με το οποίο η τάξη τού «πολλού όχλου» αντικαθιστά τους «κεχρισμένους» στην τάξη τού «δούλου» και αναλαμβάνει την ηγεσία στη νέα μορφή της «θεοκρατίας».

Βέβαια τίποτε δεν αλλάζει σε ό,τι αφορά τη στυγνή δικτατορία τού Μπρούκλιν και την απόλυτη απαίτηση της ηγεσίας πάνω στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, που δεν υποπτεύονται την απάτη. Όμως σύντομα το «φως» θα γίνει πιο «ζωηρό» και κάποια νέα θεωρία περί «δούλου» θα αντικαταστήσει την παλιά, ώστε η Νεθινείμ να εδραιωθούν στο θρόνο του Ρώσσελ, του Ρόδερφοντρ του Νορ, του Φρανς, του Χένσελ. Η εξουσία του γηραιού Χένσελ φαίνεται πως προσδιορίζει μια μεταβατική περίοδο.

Με όσα αναφέραμε σχεδιάσαμε με συντομία ολόκληρη την ιστορία της «θεοκρατίας» του Μπρούκλιν ή της λατρείας της Σκοπιάς με βάση γνωστές και άγνωστες πηγές. Πρόκειται για ένα σύστημα ή ένα καθεστώς αδίστακτων ανθρώπων που καπηλεύονται το όνομα του Θεού για δικούς τους, εντελώς κοσμικούς σκοπούς. Ποια σχέση μπορούν να έχουν όλα αυτά με τη θρησκεία και την πνευματική ζωή; Με τέτοιες μεθοδεύσεις το Μπρούκλιν πέτυχε να θέσει κάτω από τον απόλυτο έλεγχό του εκατομμύρια ανθρώπους και να τους μεταβάλλει σε ολοκληρωτικά ρομπότ έτοιμα να εκτελέσουν οποιαδήποτε εντολή με θρησκευτικό φανατισμό. Ο καθένας που θα έχει πέσει στα δίχτυα αυτής της αδίστακτης οργάνωσης χάνει ότι πολύτιμο έχει στη ζωή του: την ίδια την προσωπικότητά του και δέχεται κάθε είδους εξευτελισμό στην περίπτωση που σε οποιοδήποτε ζήτημα θα αρνηθεί να υποταγεί την εταιρία, ακόμη κι αν πρόκειται για υπόθεση που αφορά τη ζωή του, την αξιοπρέπειά του, την τιμή του.

Στην περίπτωση που η λεγόμενη «θεοκρατία του Μπρούκλιν» κυριαρχούσε στην κοινωνία μας όλα αυτά, που εμείς ονομάζουμεανθρώπινα δικαιώματα θα αξιολογούντο αρνητικά, θα διαβολοποιούντο, και οι «θεοκρατικοί κανόνες» της «σκοπιάς» θα επεβάλλοντο με πνευματική βία και φρικτή τρομοκρατία, με μεθοδεύσεις κατασκοπίας ακόμη και μεταξύ των ποιο στενών συγγενών και αναρίθμητα «θεοκρατικά» δικαστήρια».

Για αγορά του βιβλίου με αντικαταβολή απευθυνθείτε στην Π.Ε.Γ στο τηλέφωνο 210 6396665

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΝ ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ www.egolpion.com

20 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2012

Έχει πάρει θέση η Εκκλησία για την Εξέλιξη;

2012-01-17T11:09:00.001+02:00

http://www.egolpion.com/4A2D47B5.el.aspx

Γιατί η Εκκλησία δεν έχει πάρει ακόμη θέση για το θέμα της εξελικτικής θεωρίας και του ευφυούς Σχεδιασμού;

Υπάρχουν "Ορθόδοξοι" οι οποίοι πιστεύουν πως ο Χριστός κατάγεται από τον πίθηκο.

Πως τα σχολιάζετε όλα αυτά;

Αν μία πρόταση, υπόθεση ή θεωρία δεν μπορεί με παρατηρήσεις ή και πειράματα να επιβεβαιωθεί ή να διαψευσθεί στην ερμηνεία και πρόβλεψη που κάνει μέσα από τις τις αντικειμενικές συνθήκες (λογική μέθοδος, περιορισμοί από τις πέντε αισθήσεις, έρευνα σε επαναλαμβανόμενα φυσικά γεγονότα, έρευνα του τρόπου και όχι του σκοπού της εσχάτης ουσίας των όντων), τότε αυτή η πρόταση, η υπόθεση ή η θεωρία δεν είναι επιστημονική, αλλά φιλοσοφική και μεταφυσική, όπως λέμε, γιατί απαραίτητο στοιχείο και χαρακτηριστικό κάθε επιστημονικής προτάσεως ή θεωρίας είναι η δυνατότητά της να δοκιμασθεί με εμπειρικό επιστημονικό τρόπο, αν είναι σωστή ή λαθεμένη, δηλαδή να επιβεβαιωθεί ή να διαψευσθεί με παρατήρηση ή πείραμα.

Αξίζει να αναφερθούμε στα λόγια του προσφάτως αναδεικνυομένου Ορθοδόξου και μακαριστού πλέον Αμερικανού Ιερομονάχου π. Σεραφείμ Ρόουζ που μας γνωστοποιούνται από το πατερικά βαθυστόχαστο βιβλίο «Η ζωή και τα έργα του», τόμος Β΄, μετάφραση Ιερομονάχου Δαμασκηνού, εκδόσεις «Μυριόβιβλος».

Μας λέει λοιπόν ο π. Σεραφείμ στο κεφάλαιο «Γένεσις, Δημιουργία και ο πρώτος Άνθρωπος», που αποτελεί και ομώνυμο βιβλίο του ότι «όλες οι υποτιθέμενες αποδείξεις της εξελίξεως μπορούν εξίσου να χρησιμοποιηθούν για να αποδείξουν μια άλλη θεωρία αναλόγως με τις υποθέσεις των κατασκευαστών της».

Αλλά τι εννοούμε με τη λέξη εξέλιξη; Όλα τα επιστημονικά εγχειρίδια ορίζουν την εξέλιξη ως συγκεκριμένη θεωρία σχετική με το πως εμφανίσθηκαν τα πλάσματα: μέσω του μετασχηματισμού ενός είδους πλάσματος σε άλλο, δηλ. πως σύνθετες μορφές προέκυψαν από απλούστερες μορφές σε μια φυσική διαδικασία που απαιτεί αμέτρητα εκατομμύρια χρόνια.

Και συνεχίζει ο π. Σεραφείμ: Δεν αρνούμαι το γεγονός της αλλαγής και της ανάπτυξης στη φύση. Ότι ένας ώριμος άνθρωπος δημιουργείται από ένα έμβρυο, ότι ένα μεγάλο δένδρο προέρχεται από ένα μικρό βελανίδι, ότι αναπτύσσοναται νέες ποικιλίες οργανισμών, είτε πρόκειται για φυλές του ανθρώπου είτε για διαφορετικά είδη γατών και σκυλιών και οπωροφόρων δένδρων. Αλλά όλα αυτά δεν είναι εξέλιξη: είναι μόνο ποικιλία μέσα σε ένα ορισμένο είδος ή είδη .

Διεπίστωσε επίσης μετά από έρευνες που έκανε ότι πολλοί από τους υποστηρικτές της εξελίξεως παραδέχονταν ότι δεν υπήρχε πραγματική απόδειξη γι'αυτό, αλλά ότι «έχει περισσότερο νόημα» ή ότι «η εναλλακτική λύση είναι αδιανόητη», δηλ. η δημιουργία του Θεού. Οι υποστηρικτές της απλώς πιστεύουν -δεν αποδεικνύουν- την εν λόγω θεωρία επειδή οι μεγαλύτερες αλλαγές από ένα ζωντανό ον σε άλλο δεν έχουν καταδειχθεί παρά μόνο οι ποικιλίες που εμφανίζονται σε έναν ορισμένο τύπο.

Έγραφε επίσης ότι «το θέμα της εξελίξεως δεν μπορούσε να συζητηθεί αν κάποιος δεν είχε βασική γνώση για τις επιστημονικές αποδείξεις. Η επιστημονική όμως πλευρά δεν είναι η σημαντικότερη και οι ειδικοί περιπλέκονται συνήθως με το να συγκεντρώνονται πάρα πολύ σ'αυτήν. Π.χ. αν ο άνθρωπος βρίσκεται στη γη για μερικές χιλιάδες χρόνια η μερικά εκατομμύρια χρόνια είναι κάτι που αγγίζει βεβαίως μερικά βασικά ορθόδοξα ζητήματα -αν οι γενεαλογίες της Αγίας Γραφής είναι πραγματικά γενεαλογίες, όπως πιστεύουν όλοι οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, η απλώς κατάλογοι με πολλά κενά.

«Ως βασική αρχή εξετάσεως του θέματος πρέπει να θεωρήσουμε ότι η επιστημονική αλήθεια δεν μπορεί να εναντιωθεί στην αποκαλυφθείσα αλήθεια, στην περίπτωση που καταλαβαίνουμε και τις δύο ορθώς»....

Ο π. Μιχαήλ Πομαζάνσκι έλεγε ότι «ο Άγιος Βασίλειοςαναγνωρίζει στην «Εξαήμερο» όλα τα επιστημονικά δεδομένα της φυσικής επιστήμης. Αλλά δεν δέχεται τις φιλοσοφικές συλλήψεις, ή τις ερμηνείες αυτών των δεδομένων, οι οποίες ήταν σύγχρονες (τη μηχανιστική θεωρία της προελεύσεως του κόσμου και τα παρόμοια...) ΟΆγιος Βασίλειος ήξερε πως να σηκώσει το ανάστημά του πάνω από τις σύγχρονες θεωρίες σχετικά με τις βασικέςαρχές του κόσμου. Μοιάζει με ένα πουλί που πετά στα ύψη,υπεράνω κάθε πλάσματος που κινείται στη γη.

Η Ορθοδοξία δεν ακολουθεί τη φιλοσοφία της εποχής, επειδή διαθέτει δική της.
Στηρίζεται στην Αποκάλυψη. Οι άγιοι Πατέρες προσφέρουν πλήρη θεολογία προελεύσεως του ανθρώπου και της δημιουργίας που δε συνδέεται με καμιά εφήμερη διανοητική μόδα. Η φιλοσοφία μας δεν είναι αυτού του κόσμου και είναιη απάντηση στις μάταιες εικασίες του συγχρόνουανθρώπου».

...Ο Τέϊλχάρντ ντέ Σαρντέν, δεινός παλαιοντολόγος και ρωμαιοκαθολικός θρησκευτικός φιλόσοφος, πέτυχε να φέρει την εξέλιξη στο λογικό χιλιαστικό συμπέρασμά της.

«Ο σύγχρονος κόσμος, έγραφε, είναι ένας κόσμος σε εξέλιξη. Οιστατικές έννοιες της πνευματικής ζωής πρέπει ναεπανεξετασθούν και οι κλασσικές διδασκαλίες του Χριστούπρέπει να επανερμηνευθούν. ...Αυτός ο «εξελισσόμενος Χριστός» δήλωσε, θα φέρει μια ενότητα όλων των θρησκειών: Μια γενική σύγκλιση των θρησκειών με βάση έναν παγκόσμιο-καθολικό Χριστό που τους ικανοποιεί πλήρως όλους: αυτή φαίνεται σε μένα η μόνη πιθανή μεταστροφή του κόσμου και ομονος τύπος βάση του οποίου μπορεί να υπάρξει μια θρησκεία του μέλλοντος .».

Σαφώς αυτή είναι η θρησκεία του Αντιχρίστου, του «αναδυομένου» ψευδοχριστού που υπόσχεται ένα πνευματικό βασίλειο αυτού του κόσμου.

Ο π. Σεραφείμ όταν σκεπτόταν και έγραφε για τη Δημιουργία και την εξέλιξη, είχε προσευχηθεί πρώτα θερμά στο Θεό και δε μελέτησε απλά, αλλά υπέφερε για να βρει και να μπεί στη σκέψη των αγίων Πατέρων. Δεν τον ευχαριστούσε να διαβάζει μόνο τα γραπτά τους, αλλά απευθυνόταν προσωπικά στους αρχαίους πατέρες ως πιστούς συντρόφους στο Σώμα του Χριστού και ως οχήματα της θείας πίστης, έτσι ώστε να μπορεί να δεί πως κατανοούσαν τη δημιουργία. Αισθάνθηκε ιδιαιτέρως κοντά στον πατέρα του τετάρτου αιώνα, Άγιο Βασίλειο τον Μέγα, ο οποίος έγραψε πατερικά σχόλια για τις έξι ημέρες της δημιουργίας, την Εξαήμερο.

«...Οι άγιοι Πατέρες ξεκάθαρα δεν πίστευαν σε καμιά τέτοια θεωρία καθότι η θεωρία της εξέλιξης δεν εφευρέθηκε παρά στη σύγχρονη εποχή

...Είμαι βέβαιος ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι δεν είμαστε ελεύθεροι να ερμηνεύσουμε την Αγία Γραφή όπως θέλουμε , ει μη μόνον όπως μας διδάσκουν οι άγιοι Πατέρες. Μερικοί άνθρωποι ασχολούνται τόσο πολύ με την καταπολέμηση του προτεσταντικού φονταμενταλισμού που φθάνουν σε ακρότητες να αρνούνται οποιονδήποτε επιθυμεί να ερμηνεύσει το ιερό κείμενο της Γένεσης με τρόπο κυριολεκτικό. Με αυτές τις ενέργειες δεν ανατρέχουν ποτέ στον Άγιο Βασίλειο ή σε άλλους σχολιαστές του βιβλίου της Γενέσεως οι οποίοι δηλώνουν αρκετά σαφώς τις αρχές που πρόκειται να ακολουθήσουμε κατά την ερμηνεία του ιερού κειμένου

....Ποιος γνωρίζει περισσότερα για τον τρόπο με τον οποίο ενεργεί ο Θεός : η σύγχρονη επιστήμη, που δεν είναι ακόμη σίγουρη ότι ο Θεός υπάρχει και εν πάση περιπτώσει προσπαθεί να εξηγήσει όλα αυτά ή η εκκλησία με τους θεοφώτιστους Πατέρες της»;

...Σύμφωνα με τους οπαδούς της εξελίξεως ο άνθρωπος εμποτίσθηκε με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος σε ένα ορισμένο στάδιο της ανθρώπινης εξελίξεως, όταν το σώμα του ήταν από όλες τις πλευρές το σώμα ενός πιθήκου.

«Αυτή η χάρη τον μετασχηματίζει από ζώο σε άνθρωπο χωρίς την αλλαγή ενός ανατομικού χαρακτηριστικού γνωρίσματος του σώματός του, χωρίς αλλαγή ενός απλού κυττάρου»....

... «Μια τέτοια άποψη όμως έρχεται σε αντίθεση με τη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων οι οποίοι δίδαξαν ότι ο άνθρωπος ήταν δημιουργημένος κατ'εικόνα Θεού σύμφωνα με την ίδια τη φύση του.

Ότι η φύση του ήταν αρχικώς απαθής και ενάρετη.
Ότι το σώμα και η ψυχή του δημιουργήθηκαν στον ίδιο χρόνο.
Ότι δημιουργήθηκε εντός της χάριτος από την αρχή.
Ότι αρχικά το σώμα του ήταν αδιάφθορο και ότι η φύση του άλλαξε λόγω της πτώσεως.

...Η κατάσταση του Αδάμ και του πρωτο-δημιουργημένου κόσμου έχει τοποθετηθεί για πάντα πέρα από τη γνώση της επιστήμης σχετικά με το όριο της πτώσης του Αδάμ, που άλλαξε την ίδια τη φύση του και της δημιουργίας καθώς και την ίδια τη φύση της γνώσεως.

Η σύγχρονη επιστήμη ξέρει μόνο ό,τι παρατηρεί και ό,τι μπορεί να προκύψει εύλογα από την παρατήρηση.

...Η αληθινή γνώση του Αδάμ και του πρωτο-δημιουργημένου κόσμου, αυτή που είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε προσεγγίζεται μόνο στην Αποκάλυψη του Θεού και στα θεία οράματα των Αγίων. ...Πως είναι δυνατόν η αμέλειά μας στην κατανόηση ενός μέρους της Αποκαλύψεως του Θεού (που επ'ευκαιρία πράγματι συνδέεται πολύ με τον Χριστό, τον δεύτερο Αδάμ, που έλαβε σάρκα προκειμένου να μας αποκαταστήσει στο αρχικό κάλλος) να μην οδηγήσει στην αμέλεια της κατανοήσεως ολοκλήρου του δόγματος της ορθοδόξου Εκκλησίας;...Εάν ζούμε καλά αλλά είμαστε αμελείς όσον αφορά στα σωστά δόγματα, δεν μπορούμε να αποκτήσουμε οτιδήποτε για τη σωτηρία μας.. Αν επιθυμούμε να απομακρυνθούμε από τη γέεννα του πυρός και να μπούμε στη Βασιλεία του Θεού, πρέπει να εξωραϊστούμε και με το ένα και με το άλλο-και με τη στενή εφαρμογή των δογμάτων και με την αυστηρότητα της ζωής...

...Ο προφήτης Μωϋσής, ο συντάκτης της Γενέσεως, είχε λάβει τη γνώση για τη δημιουργία από θεοπτία. Οι άγιοι Πατέρες που σχολίασαν την Αγία Γραφή ήταν επίσης συμμέτοχοι στη θεοπτία και έτσι γίνονται οι μοναδικοί ερμηνευτές του Μωϋσέως.

...Μερικοί από τους Πατέρες δίδαξαν περαιτέρω ότι πριν από την πτώση, ολόκληρη η υλική δημιουργία ήταν άφθορη και εστερείτο θανάτου και ότι περιήλθε στη φθορά λόγω του ανθρώπου....»

Ο π. Σεραφείμ επεσήμανε πως ούτε η δημιουργία ούτε η εξέλιξη μπορούν να αποδειχθούν αποφασιστικά: και οι δυο σχετίζονται με την πίστη και τη φιλοσοφία, με επιλογή προϋποθέσεων.

Ίσως πρέπει να σημειώσουμε πως για τους Χριστιανούς τουλάχιστον, απορρίπτεται η θεωρία της εξελίξεως ευθύς εξ αρχής αφού θα έπρεπε να παραδεχθούν ότι έστω σε κάποια φάση που ο άνθρωπος ήταν πίθηκος, εξ ανάγκης πίθηκος θα έπρεπε να είναι και ο Υιος του Θεού, εφ'όσον ο άνθρωπος είναι πλασμένος κατ'εικόνα Του. Μας εντυπωσιάζει επίσης ότι ευθύς εξ αρχής για την πλάση του ανθρώπου ενδιαφέρεται και γνοιάζεται ο Θεός αγαπητικά και προσωπικά χρησιμοποιώντας το ρήμα «ποιήσωμεν» (Γεν.α΄,26) και «έπλασεν» (Γεν.β΄,7) δηλαδή κατόπιν συνεργασίας και των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος σε αντίθεση προς την δημιουργία του φωτός που είπε απλά «γενηθήτω» και των φυτών και ζώων που είπε απλά «εξαγαγέτω». Επίσης το ότι μόνο στον άνθρωπο ενεφύσησε πνοή ζωής, δηλ. την άκτιστη χάρη του Αγίου Πνεύματος και όχι στα ζώα, αποτελεί άλλο ένα επιχείρημα της ανωτερότητας και μοναδικότητας του ανθρωπίνου είδους.

Να λοιπόν που η Εκκλησία μας μας αποκαλύπτει ότι - και πολύ πιο πριν ιδρυθεί εν τω ιστορικώ γίγνεσθαι δια της Πεντηκοστής, και υπάρχουσα ήδη προαιωνίως ως κοινωνία των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος- μέσα από το βιβλίο της Γενέσεως, από τη δημιουργία κιόλας του ανθρώπου και με την ερμηνεία της στη συνέχεια από τους αγίους πατέρες, έχει πάρει θέση αρνητική ως προς τη θεωρία της εξελίξεως την οποία δεν υποστηρίζει η επιστήμη στο σύνολό της, αλλά κάποιοι επιστήμονες εν γνώσει η εν αγνοία τους.

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΕΝΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

2012-01-08T22:16:00.001+02:00

Του Ονήσιμου Ελευθεριάδη

Η θρησκευτική ελευθερία είναι ένα από τα πολυτιμότερα, αν όχι το πολυτιμότερο αγαθό, και κατάκτηση του ανθρώπου. Ιδρυτής της θρησκευτικής ελευθερίας είναι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός.
Άλλωστε όπως είναι γνωστό, ο Κύριος είπε, πως όποιος θέλει να τον ακολουθήσει, δεν ανάγκασε κανέναν, ούτε απέκρυψε κάτι, ή παραπλάνησε κάποιον. Οπότε λοιπόν είναι αυτονόητο ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι αποδεκτή η ένταξη, παραμονή και αποδοχή μιας οποιασδήποτε θρησκευτικής ή πολιτικής σέκτας.

Με τον όρο σέκτα, ή σέχτα, προερχόμενο από την λατινική λέξη secta (εκ του ρήματος sequor "ακολουθώ") περιγράφεται γενικά μια μικρή οργανωμένη ομάδα προσώπων με ίδιες πεποιθήσεις που ακολουθούν κάποιον, με την έννοια του δασκάλου ή αρχηγού, και που διαφοροποιείται από κάποια άλλη γενικότερη ομάδα.

Μαχόμενοι δια την πίστη των Αγίων πατέρων μας, οι οποίοι διατήρησαν και διαφύλαξαν ανόθευτο το Ιερό Ευαγγέλιο, και τα δόγματα της πίστεως, σε καμία περίπτωση δεν θα μπούμε ουδέποτε στην ανελεύθερη τακτική, και εκλογίκευση οποιασδήποτε σέκτας.

Η απόλυτη ελευθερία, βρίσκει την τέλεια εφαρμογή της, μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η ευλογία και η χαρά, ακολουθούν τον άνθρωπο μετά την βάπτιση, και την ένταξή του εις την Εκκλησία Του Κυρίου. Πως το γνωρίζω αυτό; Θα φανεί μετά την ανάγνωση του άρθρου αυτού, το οποίο αποτελεί την συνέχεια της αυτοβιογραφίας μου.

Πρέπει όμως να ομολογήσω, πως, μέσω των εντύπων της «Σκοπιάς», κατά διαστήματα είχα και κάποιας μορφής βοήθεια, στην αναζήτησή μου για την ανεύρεση της αλήθειας. Έτσι στη «Σκοπιά» της 1^ης Φεβρουαρίου 1992 σελ. 19 – 23 διάβασα τα εξής:

«Δίδασκε η Πρώτη Εκκλησία ότι ο Θεός Είναι Τριάδα;

Μέρος 2ο—Δίδαξαν οι Αποστολικοί Πατέρες τη Δοξασία τηςΤριάδας;

Στη Σκοπιά της 1ης Νοεμβρίου 1991, το 1ο Μέρος αυτής της σειράς εξέτασε το αν ο Ιησούς και οι μαθητές του δίδαξαν τη δοξασία της Τριάδας—την άποψη ότι ο Πατέρας, ο Γιος και το άγιο πνεύμα είναι τρία ίσα πρόσωπα αλλά ένας Θεός. Οι σαφείς αποδείξεις από την Αγία Γραφή, από τους ιστορικούς, ακόμα και από τους θεολόγους καταδεικνύουν ότι δεν τη δίδαξαν. Τι μπορεί να ειπωθεί για τους εκκλησιαστικούς ηγέτες οι οποίοι ακολούθησαν αμέσως έπειτα—δίδαξαν αυτοί την Τριάδα;

«ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ» είναι ο όρος που χρησιμοποιείται για να προσδιορίσει τους εκκλησιαστικούς ηγέτες οι οποίοι έγραψαν για τη Χριστιανοσύνη στα τέλη του πρώτου και στις αρχές του δεύτερου αιώνα της Κοινής μας Χρονολογίας. Μερικοί απ’ αυτούς ήταν ο Κλήμης της Ρώμης, ο Ιγνάτιος, ο Πολύκαρπος, ο Ερμάς και ο Παπίας.

Λέγεται ότι ήταν σύγχρονοι μερικών από τους αποστόλους. Επομένως, θα πρέπει να ήταν εξοικειωμένοι με τις αποστολικές διδασκαλίες. Σχετικά με τα συγγράμματα αυτών των αντρών, Η ΝέαΕγκυκλοπαίδεια Μπριτάνικα (The New Encyclopædia Britannica) λέει:

«Στο σύνολό τους τα συγγράμματα των Αποστολικών Πατέρων είναι πιο πολύτιμα από ιστορική άποψη από οποιαδήποτε άλλα Χριστιανικά κείμενα εκτός από την Καινή Διαθήκη».¹

Αν οι απόστολοι δίδασκαν τη δοξασία της Τριάδας, τότε και εκείνοι οι Αποστολικοί Πατέρες θα πρέπει να την είχαν διδάξει επίσης. Θα πρέπει να κυριαρχούσε στη διδασκαλία τους, εφόσον τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό από το να πουν στους ανθρώπους ποιος είναι ο Θεός. Δίδαξαν, λοιπόν, τη δοξασία της Τριάδας;

Μια από τις Πρώτες Διακηρύξεις Πίστης

Μια από τις πρώτες μη Βιβλικές διακηρύξεις Χριστιανικής πίστης βρίσκεται σ’ ένα βιβλίο που αποτελείται από 16 μικρά κεφάλαια και είναι γνωστό ως Η Διδαχή ή αλλιώς Διδαχή τωνΔώδεκα Αποστόλων. Μερικοί ιστορικοί το τοποθετούν χρονολογικά πριν από ή γύρω στο έτος 100 Κ.Χ. Ο συγγραφέας του είναι άγνωστος.²

Η Διδαχή ασχολείται με πράγματα που θα χρειαζόταν να μάθουν οι άνθρωποι για να γίνουν Χριστιανοί.»

Αυτή η παραδοχή και η ενημέρωση από την Σκοπιά, μου έδωσε το έναυσμα να ερευνήσω περαιτέρω, και να μάθω σχετικά με τα ντοκουμέντα, και τα στοιχεία, που παρέχει το τόσο σπουδαίο από ιστορικής πλευράς, και χρήσιμο στον σύγχρονο ερευνητή, γραπτό, με την επωνυμία «Η ΔΙΔΑΧΗ ΤΩΝ ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ».
Στο ιστορικό αυτό κείμενο, είναι προφανή τα εξής βασικά σημεία:

1) Η ομολογία του βαπτίσματος στην Αγία Τριάδα, και η τριπλή επανάληψή του.

2) Η Εκκλησιαστική νηστεία κάθε Τετάρτη και Παρασκευή, που προϋποθέτει ιερέα και θυσιαστήριο.

3) Η καθημερινή Θεία Ευχαριστία, και ειδικά κάθε Κυριακή, ο τρόπος της Λειτουργίας αυτής στην πρώτη Χριστιανική Εκκλησία, και η αναφορά της ως "Λειτουργία", και κυρίως η αναφορά της ως
τελούντα την Θεία αυτή Ευχαριστία, που είναι φυσικά οι "προφήτες", εκ των οποίων προέκυψαν οι Επίσκοποι της αμέσως επόμενης γενιάς Χριστιανών. Για τους προφήτες έχουμε εδώ την πληρέστερη γνωστή πηγή του ρόλου τους στην Εκκλησία, και μας βοηθάει να κατανοήσουμε πώς προέκυψαν οι Επίσκοποι μετά από τη μεταβατική ομάδα των Προφητών.

4) Η πρώτη γνωστή αναφορά από την εποχή της Καινής Διαθήκης.

5) Βρίσκουμε το δίδυμο: "επισκόπους" και "διακόνους", κάτι που αντιστοιχεί στο Αγιογραφικό "Πρεσβυτέρους και Διακόνους", μια και στην αρχαιότατη αυτή προχριστιανική εποχή, ο όρος "επίσκοπος" δεν είχε ακόμα διαχωρισθεί από τον όρο "πρεσβύτερος", κάτι που το βρίσκουμε πλέον σαφώς διαχωρισμένο λίγα μόλις χρόνια αργότερα, στις επιστολές του αγίου Ιγνατίου (προ του 107 π.Χ.). Και παρατηρούμε ακόμα το ότι χειροτονούνταν, και δεν "διορίζονταν" απλώς, όπως συνηθίζουν οι σύγχρονες αιρέσεις.

6) Σε σωτηριολογικό επίπεδο τώρα, παρατηρούμε την ίδια Ορθόδοξη πίστη για πορεία προς την τελείωση (και όχι την απλή ένταξη "κάπου", του Προτεσταντισμού), τη σωτηριολογική σημασία του βαπτίσματος, που χωρίς αυτό κάποιος δεν μπορεί να κοινωνήσει καν, και βρίσκουμε και την Ορθόδοξη πίστη για το δοκιμαστικό πυρ της Μέλλουσας κρίσεως, κάτι εντελώς διαφορετικό και από το Παπικό Καθαρτήριο, και από την Προτεσταντική κόλαση βασανισμού.

7) Σημαντική είναι και η αναφορά στην έννοια των "σημείων" της 2ας Παρουσίας, δείχνοντας ότι είναι σημεία της ίδιας εποχής, και καμία σχέση δεν έχουν με τα δεινά της ιστορίας, που ισχυρίζονται οι σύγχρονες Προτεσταντικές αιρέσεις. Ομοίως και ο Αντίχριστος αναφέρεται ως πρόσωπο, και όχι ως "ομάδα", όπως ισχυρίζονται τέτοιες ομάδες.

Το πρωτοχριστιανικό αυτό σύγγραμμα, μας δείχνει ότι από την εποχή των Αποστόλων ως σήμερα, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί τρώμε από το ίδιο θυσιαστήριο, από το οποίο δεν έχουν εξουσία να φάνε οι αιρετικοί.

Με μεγάλη ικανοποίηση βλέπω το έργο Του Κυρίου να αλλάζει την ζωή μου, και να αλλάζει και τις ζωές των δικών μου ανθρώπων, καθώς και πολλών άλλων ειλικρινών ανθρώπων σε κάθε σημείο της γης. Ο Κύριος με έχει ευλογήσει με αληθινούς, με πραγματικούς, με γνήσιους αδελφούς και αδελφές, που με αγκάλιασαν, και νοιάζονται πραγματικά για μένα, και όχι υποκριτικά.

Η υποκρισία! Μια μεγάλη αλήθεια, ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά των αιρετικών, μετά τον εγωισμό και την αλαζονεία.

Αυτό που χαρακτηρίζει τους περισσότερους αιρετικούς, αλλά και τους περισσότερους από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά που γνωρίζω, είναι κυρίως αυτά τα δυο, η υποκρισία και ο εγωισμός.

Το κυριότερο μέλημά τους είναι αυτό. Να μη θίξει κανείς τον εγωισμό τους, να μη θίξει κανείς την υπερηφάνειά τους, μια υπερηφάνεια που ξεπερνά κάθε προηγούμενο και δεν μπορεί να την αντέξει ο υγιής και απλός άνθρωπος αυτού του επίγειου κόσμου.

Ένα χαρακτηριστικό περιστατικό που θυμάμαι, είναι αυτό κάποιου Μάρτυρα του Ιεχωβά, ο οποίος ήταν πρεσβύτερος στις στρατιωτικές φυλακές, όταν ήμουν κρατούμενος σε αυτές λόγω της άρνησης στρατεύσεως για λόγους συνειδήσεως, κάτι βεβαίως που είναι πέρα για πέρα ψευδές. Κανείς δεν έχει πρόβλημα συνειδήσεως, ο μοναδικός λόγος, που δεν δέχονται να πιάσουν όπλο, είναι ο φόβος της αποκοπής.

Αυτός ο πρεσβύτερος λοιπόν, ήταν τόσο ανήθικος, που κάθε βδομάδα είχε επισκεπτήριο από κάποια κυρία, (έλεγε πως είναι αρραβωνιαστικιά του) και την έκλεινε στο ειδικό δωμάτιο – το αποκαλούσαν οι κρατούμενοι αυτό το δωμάτιο, με την χαρακτηριστική ονομασία, «καμαράκι» – στο οποίο διεξάγονταν τα Ιεροδικεία, τα θρησκευτικά δικαστήρια, και οι ανακρίσεις των οπαδών, και εκεί σε αυτό τον χώρο, προφανώς, είχε ανάρμοστες σχέσεις, κάτι εντελώς παράνομο με τους νόμους της φυλακής, αλλά και αυτών της θρησκείας των Μαρτύρων του Ιεχωβά.

Την ίδια στιγμή αυτός ο κύριος δίκαζε, ανέκρινε, παρακολουθούσε, κατέδιδε, αφόριζε, και απέκοπτε άλλους Μάρτυρες του Ιεχωβά για λόγους εντελώς ασήμαντους, σε σχέση με τα δικά του ανδραγαθήματα.

Η υποκρισία, ο εγωισμός και η σκληροκαρδία, αποτελούν φυσικά επακόλουθα, για ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει Τον Θεό, και δεν μπορούν να αντιληφθούν την έννοια της αμαρτίας. Για αυτούς αμαρτία αποτελεί μια πράξη νομικίστικης υφής που αντιμετωπίζεται με κατασταλτικά μέσα, δίχως ίχνος ελέους και αγάπης, και όλα αυτά εφόσον γίνει αντιληπτό από μια απρόσεκτη στάση της διπρόσωπης και υποκριτικής ζωής του θλιβερού οπαδού της σέκτας.

Αξιοσημείωτο είναι ένα γεγονός που συνέβη στην γιορτή της «ανάμνησης», μιας τελετής των Μαρτύρων του Ιεχωβά, εις ανάμνηση του θανάτου Του Κυρίου. Όταν λοιπόν, παρανόμως ή με ειδική άδεια πέρασαν μέσα στην φυλακή το κρασί για την ανάμνηση, ο πρεσβύτερος, μαζί με τον διακονικό, μετά την τελετή, πήραν το κρασί, και κρύφτηκαν σε κελί της φυλακής, όπου είχαν μεταφέρει κρέας και άλλα εδέσματα, και ήπιαν όλη την φιάλη του «ευλογημένου οίνου» και άρχισαν να μεθοκοπούν και να χορεύουν.

Γνωρίζαμε επίσης κάποιους χρήστες ναρκωτικών ουσιών, καθώς και χρήστες καπνού πράγματα που απαγορεύονται ρητά από την Οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά και επισύρουν στους αμετανόητους την ποινή της «αποκοπής», την απομάκρυνση δηλαδή από την Οργάνωση.

Αλλά στο στρατιωτικό δικαστήριο είχαν όλοι αυτοί οι «χριστιανοί», τύψεις, και πρόβλημα συνειδήσεως, δεν μπορούσαν να πιάσουν όπλο. Είχαν γραφικά εκπαιδευμένη συνείδηση. Η συνείδησή τους δεν τους το επέτρεπε αυτό. (Το αξιοσημείωτο είναι, πως, κάποιοι που έφυγαν από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά, είναι ακόμη και τώρα αντίθετοι στο να υπερασπίζονται την πατρίδα με όπλα. Τέτοιου τύπου εχθροί της Ελλάδος, δεν έχουν καμία θέση, στην Πατριωτική συνείδηση, των Ελλήνων Ορθοδόξων Χριστιανών. Αυτοί, είναι τόσο προβληματικοί, που φτάνουν στο σημείο να δημιουργούν δικά τους δόγματα, καπηλευόμενοι τα Ιερά και Όσια της Εκκλησίας.) Αυτοί λοιπόν, οι τόσο ευσυνείδητοι θρησκευόμενοι, όταν αλλοιώνουν την Αγία Γραφή, και τους Πατέρες της Ορθόδοξης Εκκλησίας, τότε η Γραφικά εκπαιδευμένη συνείδησή τους, δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα. Δεν τους

ενοχλεί καθόλου!

Κάποια άλλη φορά, πλησίασα κάποιον αξιωματούχο της εταιρίας, που ήθελε να με βοηθήσει να προχωρήσω στην «αλήθεια», (με τον όρο ¨αλήθεια¨ οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, εννοούν την οργάνωση, την εταιρία, στην οποία είναι μέλη), γιατί σαν ειλικρινής άνθρωπος που είμαι, ειδικά όταν αφορά θρησκευτικά ζητήματα, δεν μπορούσα να καταλάβω κάτι, και έτσι τον ρώτησα.

«Αδελφέ _____ δεν μπορώ να καταλάβω κάτι, και θα ήθελα να με βοηθήσεις να δώσω μια εξήγηση στην απορία μου αυτή.
Από την προσωπική μου μελέτη, της Αγίας Γραφής, διαπίστωσα, πως ο Ιησούς Χριστός, όταν μιλούσε στους ακολούθους Του, τους έλεγε ότι θα ήταν μισούμενοι από όλους τους ανθρώπους, λόγω του ονόματός Του, και όχι λόγω του ονόματος του Ιεχωβά, όπως η εταιρία Σκοπιά μας διδάσκει.

Αυτό το υποστηρίζουν τα ακόλουθα εδάφια:

«Ματθαίος 10,22: Και θέλετε είσθαι μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά μου· ο δε υπομείνας έως τέλους, ούτος θέλει σωθή.

Ματθαίος 24,9: Τότε θέλουσι σας παραδώσει εις θλίψιν και θέλουσι σας θανατώσει, και θέλετε είσθαιμισούμενοι υπό πάντων των εθνών διά το όνομά μου.

Μάρκος 13,13: Και θέλετε είσθαι μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά μου· ο δε υπομείνας έως τέλους, ούτος θέλει σωθή.

Λουκάς 21,17: Και θέλετε είσθαι μισούμενοι υπό πάντων διά το όνομά μου.»

Αδελφέ, του είπα, αυτό δεν μπορώ να το εξηγήσω.
Πως η εταιρία του Ιεχωβά, δεν συνταυτίζεται με τα λόγια Του Ιησού Χριστού, και βγάζει Το όνομα Του Ιησού Χριστού, και βάζει στην θέση αυτή, το όνομα Ιεχωβά, αντίθετα με την διδασκαλία Του Ιησού Χριστού;

Αν το 1919 μ.Χ., όπως υποστηρίζουμε, ο Ιησούς Χριστός, ήρθε και έκανε έλεγχο σε όλες τις θρησκείες, και βρήκε και έκρινε, ως την μόνη σωστή θρησκεία, την εταιρία «Σκοπιά», τότε γιατί η εταιρία «Σκοπιά», αλλάζει τα λόγια Του Κυρίου Ιησού Χριστού, και βάζει άλλο όνομα, στην θέση Του ονόματος Του Ιησού Χριστού;»

Δυστυχώς η απάντηση του αδελφού, ήταν να με επικρίνει έντονα, και να με απειλήσει, πως αν δεν αλλάξω τρόπο έρευνας, και συνεχίσω να χρησιμοποιώ δικές μου εκλογικεύσεις στα πιστεύω μου, τότε θα αναγκαστεί να ενημερώσει το πρεσβυτέριο, για τον περαιτέρω έλεγχο, και την συμμόρφωσή μου με τα δόγματα της εταιρίας Σκοπιά.

Πολλές φορές έρχονται στο νου, χαριτωμένα περιστατικά, όταν σκεφτεί κάποιος τους φρεσκοξυρισμένους, ευθυτενείς, χαμογελαστούς νεαρούς, να διορθώνουν την ατσαλάκωτη γραβάτα, και να ανοίγουν την δερμάτινη τσάντα τους μπροστά στην ανοικτή πόρτα του ανυποψίαστου Χριστιανού, αλλά όταν βρίσκεσαι στην φυλακή 18 ετών, και υφίστασαι Ιεροδικεία από δεινούς Ιεροεξεταστές, όταν σε ανακρίνουν, και όταν διασαλεύεται η οικογένειά σου, όταν υποφέρει από κρίσεις, ο άρρωστος καρδιοπαθής πατέρας σου, και όταν μαθαίνεις ότι η μάνα σου οδηγείται στα ψυχοφάρμακα...τότε...

Τότε αλλάζει το σκηνικό, και αρχίζεις να βιώνεις, και να ζεις, μέσα σε μια κατάσταση κολάσεως, και αδιεξόδου.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αποτελεί την μοναδική ελπίδα, αποτελεί την μοναδική οδό, και την μοναδική σανίδα σωτηρίας, για τον άνθρωπο που θέλει να ζήσει μέσα στην Θεία χάρη.

Υπάρχουν άνθρωποι βασανισμένοι, άνθρωποι που βίωσαν τον πόνο και την στέρηση μέσα στην κόλαση της σέκτας αυτής. Όλοι αυτοί μπορούν να διαβεβαιώσουν πως, μετά την ένταξή τους εις την Εκκλησία, στο σώμα Του Χριστού, άνοιξαν οι πύλες, και από τα ουράνια ο Τριαδικός Θεός ευλόγησε, και η ευλογία δεν έχει τέλοςΜαλαχίας 3:10.

Τους τελευταίους μήνες έχω τόσους πολλούς λόγους να είμαι περισσότερο χαρούμενος και ευτυχισμένος. Βλέπω πολλούς πρώην Μάρτυρες του Ιεχωβά να βλέπουν την αλήθεια, ο Κύριος Ιησούς Χριστός ανοίγει τον δρόμο και οδηγεί τους πληγωμένους και φορτωμένους με θλίψη, και οδύνη, αδελφούς που πλανήθηκαν, ξανά μέσα στους κόλπους Της Αγίας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Μάλιστα, και ένα συγγενικό μου πρόσωπο δίνει την δική του μάχη, και βρίσκεται σε πάρα πολύ καλό δρόμο, κάνει σταθερά βήματα και η Αγία Τριάδα τον ευλογεί σπάζοντας τις αλυσίδες του Σατανά και ήδη άρχισε να ανασαίνει τον καθαρό αέρα του Ορθόδοξου πεντακάθαρου, και απέραντου ουρανού.

Προσευχόμαστε, κλαίμε, και παρακαλούμε Τον Τριαδικό Θεό να βοηθήσει όλους όσους έχουν αγνή και ειλικρινή καρδιά, όσους βρίσκονται στα δίχτυα των ανίερων σεκτών, να βγουν, να φύγουν, και να πετάξουν ελεύθεροι προς τον καταγάλανο και απέραντο ουρανό της μάνας μας Ορθοδοξίας, και Του Κυρίου μας Ιησού Χριστού που δέχεται και ελεεί τον διψασμένο, και ταπεινό άνθρωπο, για να τον εξυψώσει σε πνευματικά ύψη, τα οποία νους ανθρώπου δεν έχει φανταστεί ποτέ!

Εκτός από τις δικές μας προσευχές, είναι αναγκαίο και οι ίδιοι οι ειλικρινείς ερευνητές, ακόμη και μέσα από την σέκτα, να κάνουν τις δικές τους φιλότιμες προσπάθειες για να απαλλαχτούν από τα ανίερα δεσμά και να ανταποκριθούν στο κάλεσμα Του Κυρίου, βγαίνοντας γοργά μέσα από την σάπια και διεφθαρμένη σύναξη.

Στην εποχή μας είναι πολλά τα μέσα, και τα όργανα του διαβόλου. Όμως, πολύ περισσότερα είναι τα μέσα, όσων θέλουν να μάθουν την αλήθεια.
Το διαδίκτυο αποτελεί ένα από αυτά τα όπλα στον πόλεμο κατά του κακού. Το διαδίκτυο έχει χαλάσει τα σχέδια πολλών αντίχριστων απατεώνων και δεν μπορούν να κρυφτούν. Μέσω του διαδικτύου μεταδίδεται η αλήθεια των πρώην Μαρτύρων του Ιεχωβά, οι οποίοι παλιότερα δεν είχαν αυτό μέσο στην διάθεσή τους. Τώρα οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, μπορούν να διαβάσουν, να μελετήσουν, να έρθουν σε επαφή, και να δουν την αλήθεια που τους έχουν κρύψει, να την ανακαλύψουν μέσα σε πολλές ιστοσελίδες, αλλά ειδικότερα μέσα στις ιστοσελίδες αντιαιρετικού χαρακτήρα, και φυσικά μέσα στις ιστοσελίδες των πρώην Μαρτύρων του Ιεχωβά, των πρώην αδελφών τους, και με αυτό τον τρόπο να ελευθερωθούν και να έρθουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία που ο Ιησούς Χριστός αγόρασε με το ίδιο Του το ΑίμαΠράξεις 20:28,29.

Καθώς βρισκόμουν εχθές σε ένα κατάστημα και συζητούσα με τον καταστηματάρχη, βγαίνοντας έπειτα από το κατάστημα, αντικρίζω δυο κυρίες με προκλητική αμφίεση, και με ανάλογο βάψιμο, να προχωρούν προς το εσωτερικό του καταστήματος. Βεβαίως εξεπλάγην όταν είδα να κρατούν εις τα χέρια, και να έχουν εις τις τσάντες τους, τα έντυπα της σέκτας. Με το γνωστό ψεύτικο, υποκριτικό, και εμετικό χαμόγελο άρχισαν να ομιλούν εις τον καταστηματάρχη και να προπαγανδίζουν τα πιστεύω της Οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά, δείχνοντάς του τα έντυπα της σέκτας. Αλλά για κακή τους τύχη ο καταστηματάρχης ήταν φίλος μου, και πιστός Ορθόδοξος, και δεν κατάφεραν οι εν λόγω κυρίες, να τον προσηλυτίσουν, όσες προσπάθειες και αν έκαναν.

Αυτό το σκηνικό είναι καθημερινό και επαναλαμβάνεται σε όλες σχεδόν τις χώρες. Είναι λοιπόν υποχρέωση όλων όσων γνωρίζουν, να λένε και να διαδίδουν την αλήθεια, έτσι ώστε να μην έχει χώρο, και να μη μπορεί να προσηλυτίσει κανείς αιρετικός, τις αστήρικτες ψυχές των αμαθών συνανθρώπων μας.

Από την ημέρα του βαπτίσματός μου και μετά, έχει αλλάξει η ζωή μου ριζικά. Αισθάνομαι πάρα πολύ όμορφα, είμαι ελεύθερος και ευτυχισμένος. Με την χάρη του Κυρίου έχω παντρευτεί μια πιστή Ορθόδοξη Χριστιανή. Έχουμε ανοίξει ένα ευλογημένο σπιτικό και ακολουθούμε την Εκκλησιαστική ζωή. Αυτό μας δίνει μεγάλη χαρά και γαλήνη. Με την βοήθεια Του Τριαδικού Θεού υπερνικούμε τα χτυπήματα και τις επιθέσεις όσων μισούν την Ορθοδοξία, και δυστυχώς είναι πολλοί αυτοί, και ειδικά στο συγγενικό περιβάλλον. Όμως φαίνεται καθαρά, πως το χέρι Του Θεού είναι το ισχυρότερο όπλο, και δεν μπορεί να το νικήσει κανείς.

Αν και σε φυσιολογικές συνθήκες μετά από όλη αυτή την εναντίωση και τον διωγμό, από τους αιρετικούς θα έπρεπε να είχαμε καμφθεί, εμείς αντιθέτως δυναμώνουμε, και πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας μέσα στους κόλπους της Αγίας Εκκλησίας Του Κυρίου, με ένα πλήθος αδελφών δίπλα μας, που είναι πάντα σε ετοιμότητα να μας προσφέρουν την πολύτιμη βοήθειά τους, όταν χρειαστεί.

Είναι δυνατή η μαρτυρία αυτή, διότι είναι υπαρκτή, ζωντανή, και αποτελεί βίωμα δικό μου, και της συζύγου μου. Δεν είναι κάτι που το διαβάσαμε σε κάποιο βιβλίο, ή μας το έχει διηγηθεί κάποιος κάποτε. Είναι αυτό που τώρα ζούμε, είναι η αλήθεια της ζωής μας, και αυτή την αλήθεια κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει, γιατί είναι ζωντανή και υπαρκτή, κόντρα σε όλα τα ψέματα και τις συκοφαντίες που θέλουν, όποιον βγει από την σέκτα των Μαρτύρων του Ιεχωβά να καταστρέφεται.

Αυτό που είναι έντονα χαραγμένο στην μνήμη μου, είναι η πλύση εγκεφάλου, και το τακτικότατο εκβιαστικό και βασανιστικό μάθημα.

Συνεχώς μου λέγανε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, και οι γονείς, συγγενείς, και ο αδελφός που μου έκανε μελέτη, τα εξής:

« Όποιος βγαίνει από την οργάνωση του Ιεχωβά καταστρέφεται. Τον παίρνει ο Σατανάς και πολλές φορές μπαίνουν δαιμόνια μέσα του. Πέφτει στα ναρκωτικά, στην πορνεία, μπαίνει φυλακή, και είναι δυστυχισμένος. Οι κοσμικοί τον κατατρέχουν και τον απομονώνουν».

Μάλιστα, για όσους ήθελαν να βαπτιστούν, και να γίνουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, μου έλεγαν πως:

«Οι παπάδες αυτό θέλουν, να πιάσουν κάποιον πρώην Μάρτυρα του Ιεχωβά και να τον διαπομπεύσουν, να φέρουν τα κανάλια της τηλεοράσεως την ώρα του βαπτίσματος μέσα στην Εκκλησία, και να τον κάνουν ρεζίλι, να τον ξεφτιλίσουν σε όλο τον κόσμο.

Να τον βάλουν κάτω από τα ράσα τους, και να τον διασύρουν.»
Αυτά και πολλά άλλα μου έλεγαν, και λένε μεταξύ τους.

Αυτό που έχω να πω, είναι ότι όλα, μα όλα, όσα λένε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, είτε ιδιωτικώς είτε δημοσίως, για την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι όλα, μα όλα φρικτά ψέματα. Τίποτα από όλα όσα μου έλεγαν δεν είναι αλήθεια. Αυτό μπορώ να το λέω με βεβαιότητα διότι το έχω ζήσει ο ίδιος. Έχω κάνει όλα τα βήματα που χρειάζονται για να βγει κάποιος από την σέκτα, και γνωρίζω ακριβώς όλες τις καταστάσεις αυτές.

Έχω βιώσει την αγάπη της Εκκλησίας Του Χριστού, και μαρτυρώ πως όσα μου είχαν ενσταλάξει οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, και οι γονείς μου, σχετικά με την Ορθόδοξη Εκκλησία, είναι όλα μα όλα ψέματα. Αυτός είναι ο λόγος που παρακαλώ όλους, όσους ανήκουν στους Μάρτυρες του Ιεχωβά, και θέλουν να φύγουν από αυτή την σέκτα, και να γίνουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, να μη φοβούνται. Όλα όσα λένε οι Μάρτυρες του Ιεχωβά για την Ορθόδοξη Εκκλησία είναι όλα ψέματα, και τα λένε για να κρατούν τα θύματά τους μέσα στην σέκτα, και να τα τρομοκρατούν με ψέματα και συκοφαντίες.

Με την ευκαιρία του άρθρου, θα ήθελα να ευχαριστήσω το σπίτι που με φιλοξενεί, τον ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ, και να δώσω για άλλη μια φορά, τις θερμότερες ευχές και την αγάπη μου, εις τον αξιέπαινο και σεμνό ιδιοκτήτη του Αντιαιρετικού, αγαπητό φίλο μου, και εν Χριστώ αδελφό μου, κ. Χρήστο.

Μια ολόκληρη ζωή δεν εξιστορείται σε μερικά άρθρα. Θα συνεχίσω με την βιογραφία μου, και θα σχολιάζω σε θέματα που θεωρώ ουσιώδη και χρήσιμα.

Θα αποτελούσε παράλειψη αν δεν ευχαριστούσα και όλους τους αναγνώστες του «Αντιαιρετικού», οι οποίοι επιβραβεύουν το Θεάρεστο έργο, που επιτελείται μέσω αυτού του ιστολογίου.

Ένα μήνυμα προς τους Μάρτυρες του Ιεχωβά:

«Μη φοβάστε, είμαστε εδώ για να σας βοηθήσουμε.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει την αγκαλιά ανοικτή και σας αγαπάει.

Κάντε το πρώτο βήμα, και ο Κύριος είναι δυνατός και δεν θα λησμονήσει το έργο σας.

Αδέλφια, βγείτε από την σέκτα, μη καθυστερείτε καθόλου, τώρα είναι ο κατάλληλος καιρός!»

Για όποιον επιθυμεί να έρθει σε επαφή μαζί μου, ο κύριος Χρήστος, ο ιδιοκτήτης του Αντιαιρετικού θα κοινοποιήσει ευχαρίστως, το προσωπικό μου e-mail.

Με αγάπη Χριστού, ο αδελφός σας,

Ονήσιμος Ελευθεριάδης.

http://antiairetikos.blogspot.com/

Πλάνες Δαρβινιστών: Οι Πατέρες στηρίζουν τον Δαρβίνο; Ο Μ.Βασίλειος προς αυτούς που ντρέπονται για την Γένεση!

2011-12-17T14:00:00.003+02:00

http://egolpio.wordpress.com/2011/12/16/pateres_darvinos-3/

Ἃς οἱ μὴ καταδεχόμενοι τὰς κοινὰς τῶν γεγραμμένων ἐννοίας, τὸ ὕδωρ οὐχ ὕδωρ λέγουσιν, ἀλλά τινα ἄλλην φύσιν, καὶ φυτὸν καὶ ἰχθὺν πρὸς τὸ ἑαυτοῖς δοκοῦν ἑρμηνεύουσι, καὶ ἑρπετῶν γένεσιν καὶ θηρίων ἐπὶ τὰς οἰκείας ὑπονοίας παρατρέψαντες ἐξηγοῦνται, ὥσπερ οἱ ὀνειροκρίται τῶν φανέντων ἐν ταῖς καθ᾿ ὕπνον φαντασίαις πρὸς τὸν οἰκεῖον σκοπὸν τὰς ἐξηγήσεις ποιούμενοι.
Ἐγὼ δὲ χόρτον ἀκούσας, χόρτον νοῶ, καὶ φυτόν, καὶ ἰχθὺν, καὶ θηρίον, καὶ κτῆνος, πάντα ὡς εἴρηται οὕτως ἐκδέχομαι. Καὶ γὰρ οὐκ ἐπαισχύνομαι τὸ εὐαγγέλιον…
Ἐπειδὴ τὰ μηδὲν πρὸς ἡμᾶς ὡς ἄχρηστα ἡμῖν ἀπεσιώπησεν· ἆρα τούτου ἕνεκεν ἀτιμότερα ἡγήσομαι τῆς μωρανθείσης σοφίας τὰ τοῦ Πνεύματος λόγια; ἢ μᾶλλον δοξάσω τὸν μὴ ἀπασχολήσαντα τὸν νοῦν ἡμῶν ἐπὶ τὰ μάταια, ἀλλὰ πάντα εἰς οἰκοδομὴν καὶ καταρτισμὸν τῶν ψυχῶν ἡμῶν γραφῆναι οἰκονομήσαντα; Ὅ μοι δοκοῦσι μὴ συνειδότες τινὲς, παραγωγαῖς τισι καὶ τροπολογίαις σεμνότητά τινα ἐκ τῆς οἰκείας αὐτῶν διανοίας ἐπεχείρησαν τοῖς γεγραμμένοις ἐπιφημίσαι. Ἀλλὰ τοῦτό ἐστιν ἑαυτὸν σοφώτερον ποιοῦντος τῶν λογίων τοῦ Πνεύματος, καὶ ἐν προσποιήσει ἐξηγήσεως τὰ ἑαυτοῦ παρεισάγοντος. Νοείσθω τοίνυν ὡς γέγραπται.

Μετάφραση: Εκείνοι που δεν αποδέχονται τις κοινές έννοιες των Γραφών λένε πως το νερό δεν είναι νερό αλλά κάποια αλλιώτικη φύση, και εξηγούν το φυτό και το ψάρι σύμφωνα με την δική τους γνώμη, και περιγράφουν επίσης την γένεση των ερπετών και των θηρίων, κάνοντας αλλαγές σύμφωνα με τις δικές τους ιδέες,όπως κάνουν οι ερμηνευτές ονείρων, οι οποίοι ερμηνεύουν για τους δικούς τους σκοπούς όσα βλέπουν μέσα στα όνειρά τους. Όταν εγώ ακούω χορτάρι, κατανοώ χορτάρι, και παρομοίως το φυτό, και το ψάρι, και το θηρίο και το κτήνος – όπως λέγονται, έτσι τα αποδέχομαι. Διότι, δεν ντρέπομαι για το Ευαγγέλιο…

Επειδή αυτά που δεν ήταν ουσιώδη για μας (ο Μωυσής) τα αποσιώπησε σαν άχρηστα πράγματα, εγώ λοιπόν, για τον λόγο αυτό, θα προτιμήσω την μωρανθείσα σοφία περισσότερο από τα λόγια του Αγίου Πνεύματος; Ή θα προτιμήσω να δοξάσω Εκείνον που δεν κράτησε το μυαλό μας απασχολημένο με μάταια πράγματα, αλλά οικονόμησε ώστε να είναι καταγεγραμμένα όλα εκείνα που είναι για την οικοδομή και τον καταρτισμό των ψυχών μας; Κάτι που μου φαίνεται πως δεν είχαν συνειδητοποιήσει ορισμένοι που επιχείρησαν -με κάποιες προσθήκες και τροπολογίες- να προσδώσουν στα ήδη γραμμένα μια σεμνότητα δικής τους επινόησης. Αλλά αυτό είναι το «έκανε τον εαυτόν του σοφότερο από τις αποκαλύψεις του Πνεύματος», όπου, προσποιούμενος πως εξηγεί, εισάγει τις δικές του ιδέες. Για τον λόγο αυτό, ας κατανοείται όπως γράφτηκε. (Εξαήμερος 9,1)

Από: Το Βιβλίο της Γένεσης και ο Πρώιμος Άνθρωπος:Η Ορθόδοξη Πατερική Αντίληψη - Fr. Seraphim Rose

Ο “νους” του ανθρώπου και του ζώου

2011-12-17T13:56:00.001+02:00

Ο νους του ανθρώπου, ο οφθαλμός της ψυχής, δηλ. η ψυχή. Αυτή είναι η πηγή των σκέψεων του ανθρώπου, και συγκεκριμένα ο πυρήνας της, που είναι ο νους. Την δε ψυχή ποιος την κινεί; Ο Θεός, το Πνεύμα το Άγιον.
Η διάνοια είναι απλά μία από τις δυνάμεις του νού, της ψυχής. Ο νους, ο πυρήνας της ψυχής, γεννά τον λόγον, την σκέψιν, η αποδέχεται την σκέψιν, τον λογισμόν, που του υποβάλλει ο Θεός, η ο διάβολος. Η διάνοια επεξεργάζεται, δια του εγκεφάλου και της λογικής, την σκέψιν, και, εάν ο νους την εγκρίνη και την αποδεχθή, εάν δηλ. κάνη συγκατάθεσιν εις εκείνο που του υποδεικνύει η σκέψις, ο λογισμός, τότε δίδει εντολήν εις την διάνοιαν να κάνη πράξιν την σκέψιν. Και η διάνοια κινεί τον εγκέφαλον, ο δε εγκέφαλος το σώμα, που πραγματοποιεί, φέρει εις πέρας, εκείνο που προέτεινε η σκέψις. Έτσι κινείται ο άνθρωπος. Όπως, λοιπόν, ο άνθρωπος χειρίζεται τον ηλεκτρονικό υπολογιστή του, δια της διανοίας του, έτσι και ο νους του ανθρώπου, ο πυρήνας της ψυχής του, χειρίζεται, δια της διανοίας, τον εγκέφαλο του ανθρώπου. Κάθε, όμως, σκέψις η λογισμός που γεννάται εις τον άνθρωπον προέρχεται πάντα από την φυσικήν του πηγήν, που είναι ο νους του; Όχι πάντα. Διότι, σκέψεις η λογισμοί υποβάλλονται εις τον άνθρωπον και από δύο άλλες οντότητες: Από τον Θεόν, η από τον διαβολον. Δηλ., μία σκέψις που γεννάται εις τον νουν του ανθρώπου μπορεί να προέρχεται, είτε από τον νουν του ανθρώπου, την φυσικήν του πηγήν, είτε από τον υπέρτατον Νουν, τον Θεόν, που θέλει να σώση και βοηθήση τον άνθρωπον, είτε από τον διάβολον, που θέλει να πλανήση και καταστρέψη τον άνθρωπον. Ο νους, λοιπόν, του ανθρώπου είναι η πηγή των σκέψεών του, εάν αυτές δεν προέρχονται από τον Θεόν ή τον διάβολον. Και ο νους του ανθρώπου, ο πυρήνας της ψυχής του, είναι εκείνος που γεννά τον λόγον, κινεί την διάνοιαν και τον εγκέφαλον και είναι υπεύθυνος δια τις πράξεις του ανθρώπου. Συμβαίνει, όμως, ο νους του ανθρώπου, νοουμένου ως η πηγή των σκέψεων και των λογισμών του, που είναι ο οφθαλμός, ο πυρήνας, της ψυχής του ανθρώπου, δηλ. η ψυχή του ανθρώπου, να είναι ένα αυθυπόστατον κτίσμα, να έχη δηλ. ιδικήν του υπόστασιν, ξεχωριστήν από εκείνην του σώματος του ανθρώπου, το οποίον παραμένει ζωντανό και αθάνατο και μετά τον βιολογικό θάνατο του ανθρώπου.

Είναι δηλ. μία οντότητα ξεχωριστή από το σώμα του ανθρώπου, που ζει και μετά τον βιολογικό του θάνατο, κάτι που δεν συμβαίνει εις τα ζώα. Τα ζώα, και δη ο χιμπαντζής, που λέγουν οι εξελικτικοί ότι είναι το πλησιέστερο προς τον άνθρωπο, εξελικτικά, ζώο, δεν έχουν ψυχή ως αυθυπόστατη οντότητα. Η ψυχή των ζώων πεθαίνει μαζί με τον βιολογικό θάνατο του σώματός τους. Και, επειδή δεν έχουν ψυχή όμοια με του ανθρώπου, δηλ. που να είναι αυθύπαρκτο κτίσμα και να συνίσταται από νουν, λόγον και πνεύμα, γι’ αυτό και τα ζώα δεν έχουν λόγον. Έχουν φωνήν, αλλά δεν έχουν λόγον. Έχουν υποτυπώδη λογικήν, αλλά δεν έχουν λόγον. Γιατί δεν έχουν λόγον; Επειδή δεν έχουν νουν, ψυχήν, ζώσαν πέραν του τάφου, που είναι, όπως είπαμε, αυθύπαρκτον κτίσμα και η πηγή του λόγου. Ούτε αυτεξούσιον έχουν, αλλά κινούνται νομοτελειακά. Δεν υπάρχει περίπτωσις ένα ζώο που πεινάει να μη προσεγγίση την τροφήν, όταν αυτή του προσφερθή. Ο άνθρωπος, όμως, μπορεί να την αρνηθή, επειδή έχει αυτεξούσιον. Εξ άλλου, ποτέ εις την ανθρωπίνην ιστορίαν δεν έχει καταγραφή περιστατικόν, κατά το οποίον ένα ζώον να εμφανίσθηκε εις έναν ζώντα άνθρωπον μετά τον θάνατον του ζώου αυτού. Και τούτο, διότι απλούστατα τα ζώα δεν έχουν ψυχήν που να ζη μετά τον βιολογικό τους θάνατο. Υπάρχουν, όμως, καταγεγραμμένες χιλιάδες μαρτυρίες εμφανίσεως νεκρών ανθρώπων, αγίων και μη, εις άλλους ανθρώπους που ζουν. Τι εμφανίζεται εις τους ζώντας; Η ψυχή του νεκρού, η οποία ζει και μετά τον βιολογικό του θάνατο.
Δαμασκηνός μοναχός
Ολόκληρο: http://www.egolpion.com/exelixi_fdamaskhnos.e
l

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ, ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

2011-12-17T13:49:00.001+02:00

http://www.theodromia.gr/ED10968D.el.aspx

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ ΕΙΣ ΤΟ ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ Κ. ΜΕΓΑ ΦΑΡΑΝΤΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟΝ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Ή ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; - Η ΚΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ»

ΚΑΙ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ, ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Εἰς τὸ ὡς ἄνω ἄρθρον του, τὸ ὁποῖον ἐδημοσιεύθη εἰς τὸ φύλλον τῆς 6ης Αὐγούστου 2010 τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου, ὁ καθηγητὴς κ. Μέγας Φαράντος εὐστόχως ἐπιχειρεῖ θεολογικὴν κριτικὴν εἰς τὰς κενοφανεῖς θεολογικὰς θέσεις τοῦ καθηγητοῦ κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα, ὅπως αὐτὲς ἐξετέθησαν εἰς
τὸ βιβλίον τοῦ τελευταίου μὲ τίτλον «Ἡ κτίση ὡς εὐχαριστία-Θεολογικὴ προσέγγιση στὸ πρόβλημα τῆς Οἰκολογίας».

Ὁ κ. Φαράντος συμπεραίνει, ὅτι ὁ κ. Ζηζιούλας πρεσβεύει καὶ εἰσηγεῖται ἕναν «θεολογικὸν Μονισμόν», ὁ ὁποῖος «ἀπαγορεύει 'τὴν διχοτόμηση μεταξὺ φυσικοῦ καὶ ὑπερφυσικοῦ καὶ ἀποδέχεται την ταύτιση' Θεοῦ καὶ κόσμου». Καὶ πρὸς στήριξιν αὐτοῦ τοῦ συμπεράσματος, προβάλλει, ἐν συνεχείᾳ, τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ κ. Ζηζιούλα καὶ ταυτοχρόνως ἐπιχειρεῖ κριτικὴν ἐπὶ τούτων, εἰς τρία κύρια σημεῖα.

Εἰς τὸ ὑπ’ ἀρ. (3) σημεῖον, ὁ κ. Φαράντος ἀναφέρεται καὶ εἰς ἓν ἐξωθεολογικόν, δηλ. «ἐπιστημονικὸν» ἐπιχείρημα τοῦ κ. Ζηζιούλα, ὁ ὁποῖος τὸ προβάλλει 'πρὸς στήριξιν τοῦ θεολογικοῦ του Μονισμοῦ ὡς καὶ τῆς θεωρίας του περὶ «ταυτισμοῦ τῆς οὐράνιας μὲ τὴν ἐπίγεια πραγματικότητα», μέχρι τοῦ σημείου, ποὺ «καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς παύει νὰ νοεῖται ὡς "ἐπέκεινα" τῆς φύσεως»'. Τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ τοῦ κ. Ζηζιούλα εἶναι τὸ ἑξῆς: «Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, δὲν συλλαμβάνει πλέον τὸ ὑπερφυσικὸ ὡς κάτι τὸ "ἐπέκεινα" τῆς φύσεως, λόγω τῶν νεωτέρων ἐπιστημονικῶν καὶ φιλοσοφικῶν ἐξελίξεων». Ἡ συνέπεια δὲ τούτου εἶναι, κατὰ τὸν κ. Ζηζιούλα, ὅτι: 'Ἡ θεολογία θὰ πρέπει νὰ ἀπορρίψει τὸ «ὑπερφυσικό», προκειμένου νὰ ἔλθη εἰς «διάλογον» μὲ τὸν «σύγχρονο ἄνθρωπο» καὶ ἐνδεχομένως νὰ «κερδίσει» αὐτόν.

Ἀπαντῶντας εἰς τὸ ἐπιχείρημα αὐτὸ, ὁ κ. Φαράντος, ἀπορρίπτει εὐθέως τὸν ἰσχυρισμὸν τοῦ κ.Ζηζιούλα, ὅτι οἱ νεώτερες φιλοσοφικὲς ἐξελίξεις ἀποτελοῦν ἐμπόδιον εἰς τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον νὰ συλλάβη τὸ ὑπερφυσικὸ ὡς κάτι τὸ "ἐπέκεινα" τῆς φύσεως, μὲ τὸ ἐπιχείρημα, ὅτι 'ἡ Φιλοσοφία εἶναι μὲν ἐπιστήμη, οὐχὶ ὅμως «ἀκριβής», ἤτοι «ἀντικειμενική», ὅπως ἡ Φυσική, ὡς ἐκφράζουσα ὑποκειμενικὸν καὶ ἐν πολλοῖς αὐθαίρετον στοχασμόν'.

Ἐδῶ, θὰ ἤθελα νὰ κάνω μία παρέμβασι. Κατ' ἀρχήν, μὲ τὸν ὅρον «σύγχρονος ἄνθρωπος», ὁ κ.Ζηζιούλας, κατὰ τὴν γνώμην μου, δὲν ἐννοεῖ μόνον ἐκεῖνον «ποὺ ἀποτινάζει μὲ ἀγανάκτηση τοὺς ἠθικοὺς κανόνες» τῆς χριστιανικῆς παραδόσεως, ἢ ἐκεῖνον ποὺ «δὲν πείθεται μὲ τὰ δογματικὰ κηρύγματα», ἢ ἐκεῖνον ποὺ «δὲν συλλαμβάνει πλέον τὸ ὑπερφυσικό», δηλ. τὸν ἄθεον, ἀλλά, ἐπίσης, ἐκεῖνον (τὸν «Χριστιανόν», λαϊκὸν ἢ ρασοφόρον), τὸν «παραμορφωμένον», ἄθεον εἰς τὴν οὐσίαν, ποὺ, προσπαθῶντας νὰ κατανοήση τὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία καὶ Ἐκκλησιολογία, ὄχι μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ μὲ τὴν διάνοια, ὄχι μόνον κάνει φιλοσοφία ἐπάνω στὴν θεολογία καὶ τὴν ἐκκλησιολογία καὶ δημιουργεῖ π.χ. τὴν θεωρία τῶν Κλάδων στὴν θεολογία, ἢ τὴν Βαπτισματικὴ θεολογία στὴν ἐκκλησιολογία, ἀλλά, ἐπίσης, ἐπηρεασμένος ἀπὸ τὴν σύγχρονη Ἐπιστήμη καὶ δὴ τὴν θεωρίαν τῆς Ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν, ἀπορρίπτει συλλήβδην τὴν Ὀρθόδοξη παραδοσιακὴ Θεολογία, ὡς ἀντικειμένην εἰς τὴν θεωρίαν τῆς Ἐξελίξεως καὶ τὶς νεώτερες ἐπιστημονικὲς ἀνακαλύψεις. Π.χ., ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία λέει ὅτι ὑπῆρξε «πτῶσις». Ὁ «Χριστιανὸς» αὐτὸς λέει 'ὄχι, δὲν ὑπῆρξε «πτῶσις», διότι ἡ Ἐπιστήμη δὲν ἔχει ἀνιχνεύσει κάποια χρονικὴ περίοδο κατὰ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε φθορὰ καὶ θάνατος'. Ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία λέει ὅτι ὑπάρχει Θεὸς Δημιουργὸς τοῦ σύμπαντος. Ὁ «Χριστιανὸς» αὐτὸς λέει 'ὄχι, δὲν ὑπάρχει Θεὸς Δημιουργὸς τοῦ σύμπαντος γιατὶ ὅλα ὅσα ὑπάρχουν στὸν κόσμο εἶναι συνέπεια τυχαίων γεγονότων'.

Ἡ θεωρία τῆς Ἐξελίξεως, ἐκ πρώτης ὄψεως, φαίνεται ὅτι εἶναι μία φυσικὴ θεωρία, βασισμένη σὲ ἐπιστημονικὲς ἐνδείξεις, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἐπιστημονικὴ θεωρία, εἰς τὴν πραγματικότητα ὅμως, σήμερα, εἶναι ἡ ἐπικρατοῦσα φιλοσοφικὴ θεωρία εἰς τὸν χῶρο τῆς Ἐπιστήμης καί, διὰ μέσου αὐτῆς, ἡ Ἐξέλιξις τῶν εἰδῶν, ἐνῶ εἶναι ὑπόθεσις, παρουσιάζεται σὰν γεγονός, λόγῳ δῆθεν τῆς πληθώρας τῶν ἐνδείξεων ποὺ συνηγοροῦν ὑπὲρ αὐτῆς.

Ἄρα, δὲν εἶναι ἀτυχὴς ὁ ἰσχυρισμὸς τοῦ κ. Ζηζιούλα, ὅτι οἱ νεώτερες φιλοσοφικὲς ἐξελίξεις ἀποτελοῦν ἐμπόδιο εἰς τὸν σύγχρονον ἄνθρωπον νὰ συλλάβη τὸ ὑπερφυσικόν. Ὅμως, ἀντὶ ὁ κ.Ζηζιούλας νὰ προσπαθήση νὰ ἁλιεύση τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο εὐαγγελικῶς, κατὰ τὴν προτροπὴν τοῦ κ. Φαράντου, ἀντιθέτως, τάσσεται μὲ τὸ μέρος του, καί, θέλοντας ὁ κ.Ζηζιούλαςιούλας νὰ διακονήση τὸν «σύγχρονο μετανεωτερικὸ ἄνθρωπο», δημιουργεῖ, τὴν ἰδική του αἱρετικὴ μετανεωτερικὴ θεολογία καὶ ἐκκλησιολογία (βαπτισματική, οἰκουμενιστική, οἰκολογικὴ καὶ ὅποια ἄλλη). Δηλ., πρῶτα ὁ ἴδιος θέτει τὸν ἑαυτόν του ἐκτὸς Ἐκκλησίας, διότι ἀποδέχεται καὶ διδάσκει αἱρετικὲς δοξασίες, καί, στὴν συνέχεια, προσπαθῶντας νὰ διακονήση λανθασμένα τὸν «σύγχρονο ἄνθρωπο», τὸν παραςύρει σὲ βαθύτερο γκρεμό.

Ἐκτὸς τῶν ἀνωτέρω, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὁ χωρὶς Θεὸ ἄνθρωπος, ἔχει πρόβλημα, κατὰ τὸν κ. Ζηζιούλα, καὶ λόγῳ τῶν νεωτέρων ἐπιστημονικῶν ἐξελίξεων, λόγῳ τῶν ὁποίων δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβη τὸ ὑπερφυσικὸ ὡς κάτι τὸ "ἐπέκεινα" τῆς φύσεως. Αὐτὸ εἶναι ἐπίσης σωστό, κατὰ τὴν γνώμη μας. Ἐδῶ, διερωτᾶται, ὅμως, ὁ κ. Φαράντος 'διὰ ποίων, ἐκ τῶν «νεωτέρων ἐπιστημονικῶν ἐξελίξεων», ἀπορρίπτεται τὸ ὑπερφυσικὸ ὡς κάτι τὸ "ἐπέκεινα" τῆς φύσεως;' Ἂς μᾶς ἐπιτρέψη, ἐδῶ, νὰ καταθέσωμε τὴν ἰδική μας ἐξήγησι.

Δὲν εἶναι, κατὰ τὴν γνώμη μας, οἱ νεώτερες ἐπιστημονικὲς ἐξελίξεις, ἤ, καλύτερα, ἀνακαλύψεις, καθ' ἑαυτές, ἐκεῖνες ποὺ δημιουργοῦν τὸ πρόβλημα στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἡ χρῆσις τους πρὸς ὑποστήριξι τῆς θεωρίας τῆς Ἐξελίξεως. Ὅλες οἱ σημερινὲς ἀνακαλύψεις στὴν Αστρονομία, Φυσική, Βιολογία, Βιοχημεία, Ἰατρική, ὅλες ἀνεξαιρέτως, διακονοῦν τὴν θεωρία τῆς Ἐξελίξεως καὶ ἑρμηνεύονται ἔτσι ὥστε νὰ τὴν ὑποστηρίζουν. Αὐτό, δὲν εἶναι τυχαῖο. Ἡ θεωρία αὐτή, ἐνῶ ξεκίνησε σὰν ἀμιγὴς ἐπιστημονικὴ θεωρία στὴν βιολογία, στηριζομένη σὲ ἐπιστημονικὲς ἐνδείξεις, ὅπως ὅλες οἱ ἐπιστημονικὲς θεωρίες ποὺ διαμορφώνονται, μέχρις ὅτου καταρριφθοῦν καὶ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ ἄλλες θεωρίες λόγῳ νέων δεδομένων ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ προκύπτουν, ἐπειδὴ διδάσκει ὅτι ἡ ἐξέλιξις τῶν εἰδῶν στὸν ἔμβιο κόσμο εἶναι ἀποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων, καὶ ἐπειδὴ σὲ ἄλλες ἐπιστῆμες, π.χ. στὴν Ἀστροφυσική, παρετηρήθη ὅτι συμβαίνει τὸ ἴδιο, τυχαῖα δηλ, συμβαίνει εἰς τὸ σύμπαν ὅ,τι συμβαίνει, βόλεψε στὸ νὰ υἱοθετηθῆ γενικὰ στὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα σὰν ἡ θεωρία ποὺ ἑρμηνεύει τὴν λειτουργία τοῦ μακροκόσμου καὶ τοῦ μικροκόσμου χωρὶς τὴν ὕπαρξι ἢ παρέμβασι ἑνὸς Θεοῦ Δημιουργοῦ. Αὐτὴ ἡ θεωρία τῆς Ἐξελίξεως διδάσκεται σήμερα σὲ ὅλα τὰ ἐπιστημονικὰ ἱδρύματα τοῦ κόσμου στοὺς χώρους τῆς φυσικῆς Ἐπιστήμης, καὶ αὐτὴ προβάλλεται στὰ μαζικὰ μέσα ἐνημερώσεως παγκοσμίως, σὰν τὴν θεωρία ποὺ ἑρμηνεύει τὴν ὕπαρξι τοῦ κόσμου, τὴν γένεσι τῶν φυσικῶν φαινομένων, τὴν γένεσι τῆς ζωῆς καὶ τὴν λειτουργία τῶν ζώντων ὀργανισμῶν. Βάσει αὐτῆς, ὅλα συνέβησαν τυχαῖα καὶ ἐξελίσσονται τυχαῖα, χωρὶς σκοπό, χωρὶς νόημα.

Ὅμως, ὁ φυσικὸς κόσμος λειτουργεῖ βάσει φυσικῶν νόμων. Ὑπάρχουν, στὴν Ἐπιστήμη, ὡρισμένες σταθερὲς παράμετροι (π.χ. ἡ ταχύτητα τοῦ φωτός, τὸ φορτίο τοῦ ἠλεκτρονίου, κλπ.), καὶ οἱ σταθερὲς τῶν φυσικῶν νόμων (ὅπως τὸ g, ἡ ἐπιτάχυνσις τῆς βαρύτητος, κλπ.), ποὺ ἔχουν σταθερὲς τιμές, συγκεκριμένες. Ὅλες αὐτὲς οἱ φυσικὲς σταθερὲς ἔχουν τέτοιες τιμὲς ὥστε νὰ ἐξυπηρετῆται ἡ ἐμφάνισις τῆς ζωῆς καὶ ἡ λεγομένη «ἀνθρωπικὴ ἀρχή», δηλ. ἡ ἐμφάνισις τοῦ ἀνθρώπου στὴν γῆ. Οἱ φυσικοὶ νόμοι, καὶ οἱ συγκεκριμένες τιμὲς τῶν φυσικῶν αὐτῶν σταθερῶν μπορεῖ, νὰ εἶναι ἀποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων; Ὄχι, βέβαια.

Ἡ θεωρία αὐτὴ ἀσχολεῖται καὶ μιλάει μόνο γιὰ ὅ,τι ὑλικὸ ὑπάρχει. Δὲν ἀσχολεῖται μὲ ὅ,τι δὲν μπορεῖ νὰ ἀνιχνευθῆ μὲ ἐπιστημονικὰ ὄργανα. Δηλ., δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν ὕπαρξι Θεοῦ, ἀγγέλων, πονηρῶν πνευμάτων, ἀνθρώπινης ψυχῆς. Τὴν ὕπαρξι αὐτῶν δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀνιχνεύση. Αὐτό, ὅμως, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχουν.

Ἀλλά, ποιὰ εἶναι τὰ κύρια σημεῖα αὐτῆς τῆς φιλοσοφικῆς, στὴν οὐσία, θεωρίας; Εἶναι τὰ ἑξῆς:

Α) Ὅτι ἔγινε μία μεγάλη ἔκρηξις (τὸ Big Bang) πρὶν ἀπὸ 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, ἀπὸ τὴν ὁποία παρήχθη ἕνας τεράστιος ἀριθμὸς ἀτόμων ὑδρογόνου. Ἀπὸ αὐτὰ δημιουργήθηκαν τὰ νεφελώματα, οἱ γαλαξίες καὶ τὰ ἀστέρια.

Β) Πρὶν ἀπὸ 4 δισεκατομμύρια χρόνια ἐμφανίσθηκε αὐτόματα ἡ ζωὴ στὴν γῆ.

Γ) Ἀπὸ τότε, ἡ ζωὴ ἐξελίσσεται τυχαῖα ἀπὸ εἶδος σὲ εἶδος.

Δ) Πρὶν 6 ἑκατομμύρια χρόνια ἐμφανίσθηκε στὴν γῆ ὁ κοινὸς πρόγονος τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ πιθήκου.

Στ) Ἡ ἡλικία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι περίπου 2 ἑκατομμύρια χρόνια ἐνῶ τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου τοῦ homo sapiens μερικὲς δεκάδες χιλιάδες χρόνια.

Ζ) Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ, πεθαίνει καὶ ἐξαφανίζεται στὴν ἀνυπαρξία ὅπως τὰ ζῶα.

Ἡ θεωρία αὐτὴ ἔχει πολλὰ τρωτὰ σημεῖα, τὸ πρῶτο ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ὅτι εἶναι μία θεωρία, δηλ. μία ὑπόθεσις. Καὶ εἶναι μία θεωρία ἡ ὁποία βολεύει τὴν Νέα Ἐποχὴ στὸ γκρέμισμα τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ ἀφίνει ἀπ' ἔξω τὴν ὕπαρξι ἑνὸς Θεοῦ Δημιουργοῦ. Γι' αὐτό, προσχεδιασμένα καὶ συστηματικά, σήμερα, προβάλλεται φιλοσοφία περὶ τῆς ζωῆς. Θέλει τὸν ἄνθρωπο νὰ ζῆ χωρὶς Θεό, νὰ μὴν ἀσχολῆται μὲ τὸν Θεό. Καὶ, ἐνῶ ἡ γένεσις τῆς Μεγάλης Ἐκρήξεως, ποὺ ἔχει ἀνιχνευθῆ ὅτι συνέβη πρὶν 13. 7 δισεκατομμύρια χρόνια, εἶναι δηλ. ἕνα γεγονός, δὲν ἔχει ἀκόμη ἑρμηνευθῆ, οὔτε τὸ ποιὸς τὴν προκάλεσε, οὔτε τὸ πῶς συνέβη, οὔτε τὸ ποιὸ ἦταν τὸ ἀρχικὸ ὑλικό της. Καὶ, γιὰ νὰ μὴν ταπεινωθοῦν οἱ ἐπιστήμονες καὶ παραδεχθοῦν ὅτι κάποιο ὑπερφυσικὸ αἴτιο τὴν προκάλεσε, καταφεύγουν σὲ ἄλλες θεωρίες, ὅπως εἰς τὴν θεωρία τῶν Χορδῶν, τῶν ἀναδιπλουμένων συμπάντων, κλπ., τὶς ὁποῖες προσπαθοῦν νὰ στηρίξουν μὲ ἐπιστημονικὰ πειράματα, ὅπως ἐκεῖνο ποὺ σχεδιάζεται στὸ CERN γιὰ νὰ κατοχυρώση τὴν ὕπαρξι τοῦ σωματιδίου Higgs καὶ κατ' ἐπέκτασιν τὴν μὴ ἀναγκαιότητα ἑνὸς Θεοῦ Δημιουργοῦ. Ὅλα αὐτά, γιὰ νὰ ἀποφύγουν νὰ μιλήσουν γιὰ Θεὸ Δημιουργό. Ὅμως, πάλι τὸ ἐρώτημα ὑπάρχει ἀναπάντητο ἀπὸ αὐτούς: Πῶς ξεκίνησαν ὅλα αὐτά; Τὶ ὑπῆρχε στὸν χρόνο μηδέν;

Ἡ ὕπαρξις, ἢ ἡ μὴ ὕπαρξις, Θεοῦ Δημιουργοῦ δὲν ἀποδεικνύεται ἐπιστημονικά.

Ἡ ὕπαρξις Θεοῦ Δημιουργοῦ, ὅμως, εἶναι ἕνα ἀδιαμφισβήτητο γεγονός. Ἐμεῖς γνωρίζομε ὅτι Θεὸς Δημιουργὸς ὑπάρχει, εἶναι προσωπικὸς Θεός, διαλέγεται δηλ. μαζί μας, καὶ ὅτι αὐτὸς ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸ σύμπαν. Ἀλλά, πῶς εἴμαστε σίγουροι γι' αὐτό; Ἐπειδὴ τὸ λέει ἡ Ἁγία Γραφή; Ὄχι. Ἁπλᾶ, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἔχει ἀποκαλυφθῆ πάρα πολλὲς φορὲς στοὺς ἀνθρώπους μέσα στὴν ἱστορία καὶ συνεχίζει νὰ ἀποκαλύπτεται. Ἀποκαλύπτεται καὶ τὸν βλέπουν. Ὑπάρχουν ἑκατοντάδες μαρτυρίες γιὰ τὴν ἀποκάλυψι τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Ἱστορικές, ἀδιαμφισβήτητες μαρτυρίες. Ὁ Θεὸς γνωρίζεται μόνον ὅταν ἀποκαλύπτεται. Καὶ ὁ λόγος ποὺ ἀποκαλύπτεται εἶναι ἐπειδὴ δὲν ζεῖ μέσα στὸ σύμπαν. Εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸ σύμπαν. Ὄχι σὲ ἄλλο σύμπαν, ἀλλὰ στὸν δικό Του χῶρο, ποὺ δὲν ἔχει καμμία σχέση καὶ ὁμοιότητα μὲ τὸν δικό μας. Ὁ Θεός, λοιπόν, ἔχει ἀποκαλυφθῆ στοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἔχει μιλήσει μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Ἔκανε, μάλιστα, καὶ κάτι καταπληκτικό, περίεργο καὶ ἀναπάντεχο γιὰ ἕναν παντοδύναμο Θεό. Σὲ ἕναν ταπεινὸ πλανήτη τοῦ σύμπαντος, τὴν Γῆ, μπῆκε στὴν κοιλιὰ μιᾶς Παρθένου καὶ ἔγινε ἄνθρωπος! Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός! Πῶς τὸ ξέρομε αὐτό; Ὅποιος δεῖ τὸν Χριστὸν τώρα, βλέπει ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Θεός, ὁ Δημιουργὸς τοῦ σύμπαντος. Καὶ τὸν ἔχουν δεῖ πάρα πολλοί. Καί, ἐπίσης, τὶ ἄλλο βλέπει ἀκόμα; Ὅτι ὁ Χριστὸς ἐδημιούργησε τὰ φυτά, τὰ ζῶα καὶ τὸν ἄνθρωπο, ὄχι ὅπως θέλει ἡ ἐξέλιξις, ἀλλὰ ὅπως περιγράφει, μὲ τὴν ἁπλῆ γλῶσσα τῆς ἐποχῆς του ὁ Προφήτης Μωϋςῆς στὴν Γένεσι. Αὐτά, βέβαια, εἶναι ἀπλησίαστα γιὰ τὸν «σύγχρονο ἄνθρωπο»

Ἡ θεωρία τῆς Ἐξελίξεως μιλᾶ γιὰ αὐτόματη γένεσι τῆς ζωῆς ἀπὸ μία χημικὴ σούπα. Ὅταν, ὅμως, κάποιος βλέπη τὸν Θεόν, ὁ Θεὸς τοῦ δείχνει, ὅπως εἴπαμε, ὅτι Ἐκεῖνος ἐδημιούργησε, ὄχι μόνο τὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα. Καί, τελευταῖο, ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπο. Τοῦ δείχνει, ἐπίσης, ὅτι τὸν ἄνθρωπο δὲν τὸν ἐδημιούργησε παίρνοντας ἕναν πίθηκο καὶ κάνοντάς τον ἄνθρωπο, ἀλλὰ παίρνοντας χῶμα. Ὅπως θὰ πάρη, στὴν Μέλλουσα Ἀνάστασι, χῶμα καὶ θὰ ἀναστήση τοὺς νεκρούς, ποὺ ἔχουν γίνει χῶμα, ἔτσι καὶ τότε, στὴν Δημιουργία, πῆρε χῶμα καὶ ἔκανε τὸν ἄνθρωπο. Δὲν πῆρε ὁ Θεὸς ἕναν πίθηκο καὶ τοῦ ἔδωσε ψυχὴ καὶ τὸν ἔκανε ἄνθρωπο, ὅπως ἐσφαλμένως ὑποστηρίζουν σήμερα πολλοὶ «Ὀρθόδοξοι» θεολόγοι.

Ὁ πίθηκος δὲν ἔχει αὐθυπόστατη ψυχή, ποὺ νὰ μένη καὶ νὰ ζῆ καὶ μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ πιθήκου. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ἔχει αὐθυπόστατη καὶ ἀθάνατη ψυχή. Πῶς τὸ γνωρίζομε αὐτό; Τὸ γνωρίζομε ἀπὸ τὸ ὅτι πολλὲς ψυχὲς νεκρῶν ἀνθρώπων (τῶν Ἁγίων) ἐμφανίζονται σὲ ζωντανούς. Ψυχὴ ζώου δὲν ἔχει ἐμφανισθῆ ποτὲ στὴν ἱστορία. Ἄρα, ἂν προερχόταν ὁ ἄνθρωπος ἐξελικτικὰ ἀπὸ πιθηκοειδές, δὲν θὰ εἶχε αὐθυπόστατη καὶ αἰώνια ψυχή. Τὸ ὅτι συμβαίνει νὰ ἔχη αὐθυπόστατη ψυχὴ σημαίνει, ἁπλούστατα, ὅτι δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν πίθηκο. Ἡ Ἐπιστήμη, ὅμως, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἀνιχνεύση τὴν ἄϋλη ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, δὲν δέχεται ὕπαρξι αὐθυπόστατης ψυχῆς εἰς τὸν ἄνθρωπο. Τὴν ὕπαρξι τῶν ψυχικῶν φαινομένων τὴν ἑρμηνεύει ὡς ἀπόρροια τῶν νευρικῶν διεργασιῶν τοῦ ἐγκεφάλου. Περισσότερα ἐπάνω σ' αὐτὸ θὰ λεχθοῦν στὴν συνέχεια.

Ἡ ἐπιστημονικὴ κοινότητα, τώρα, ἡ ὁποία εἶναι κατευθυνόμενη, γιὰ νὰ στηρίξη καὶ προπαγανδίση τὴν θεωρία τῆς Ἐξελίξεως, ἔχει παράγει σειρὰ ἐπιστημονικῶν ταινιῶν (ντοκυμαντέρ, βίντεος, κλπ.) πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτό. Χαρακτηριστικὴ σειρὰ εἶναι ἡ σειρὰ COSMOS ποὺ παρουσίασε ὁ ἀστροφυσικὸς Carl Sagan. Σ' αὐτὴν τὴν σειρά, φαίνεται καθαρὰ τὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς ποὺ εἶναι κρυμμένο πίσω της. Ὁ Χριστιανισμὸς παρουσιάζεται σὰν δεισιδαιμονία, ἡ ἀνυπαρξία ἑνὸς Θεοῦ Δημιουργοῦ ὑποστηρίζεται ἐμμέσως πλὴν σαφῶς καὶ ἐξάγεται συμπερασματικά, ἡ ὕπαρξις λογικῶν ὄντων σὲ ἄλλους πλανῆτες βλακωδῶς ὑποστηρίζεται, ἡ φιλοσοφία περὶ τῆς ζωῆς εἶναι καθαρὰ μηδενιστική, καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς καὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀνύπαρκτος.

Ἐπιθυμῶν, λοιπόν, ὁ κ. Ζηζιούλαςιούλας νὰ διακονήση αὐτὸν τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ταυτισθῆ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς, μὲ ἀποτέλεσμα, παρὰ τὸ ὅτι δὲν ὁμολογεῖ εὐθέως ὅτι δὲν πιστεύει κἂν σὲ Θεὸ Δημιουργὸ ὅπως τὸν διδάσκει ἡ παραδοσιακὴ Ὀρθόδοξη Θεολογία, νὰ συμφωνῆ μὲ τὰ διακηρυττόμενα ἀπὸ τοὺς ἐξελικτικοὺς περὶ τοῦ ἀνθρώπου. Προσπαθῶντας νὰ ἀναπαύση τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο ποὺ πιστεύει στὴν ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ πιθηκοειδῆ (ἢ ἀνθρωποειδῆ, τὸ ἴδιο εἶναι) ἀνήκει στὴν ὁμάδα ἐκείνη τῶν «Χριστιανῶν» ποὺ φθάνουν νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας (Μέγας Βαςίλειος, κλπ.) πίστευαν καὶ υἱοθετοῦσαν τὴν Ἐξέλιξι τῶν εἰδῶν σὰν τὸν τρόπο τῆς γενέσεως καὶ ἐμφανίσεως τῶν διαφόρων φυτικῶν καὶ ζωικῶν εἰδῶν. Παντρεύουν δηλ., αὐθαίρετα, τὴν Ἐξέλιξι μὲ τὴν Ἀποκάλυψι!

Χαρακτηριστικά, ἔχει πῆ, ὁ κ. Ζηζιούλαςιούλας, ποὺ εἶναι ὁ ἡγέτης στὸν χῶρο τῶν συγχρόνων Ὀρθοδόξων θεολόγων ποὺ εἰσηγοῦνται κενοφανεῖς θεολογικὲς θέσεις, καὶ τὰ ἑξῆς:

"....(Κατὰ τὸ παρελθόν), ἡ θρησκεία καὶ ἡ ἐπιστήμη ἐναντιώθηκαν, ἡ μία στὴν ἄλλη, μὲ πολλοὺς τρόπους, ἀλλὰ, φαίνεται, πώς συνέπραξαν σὲ μεγάλο βαθμό, ἂν καὶ ἀσυνειδήτως, στὴν καταστροφὴ τῆς κτίσεως τοῦ Θεοῦ.

.... Στὴν ἐποχὴ μας, .......... ὁλόκληρη ἡ φιλοσοφία τῆς ἐξειδικευμένης γνώσεως ἀμφισβητεῖται, τόσο στὴν ἐπιστήμη, ὅσο καὶ στὴν θεολογία, καὶ ἰδιαιτέρως στὴν πρώτη. Παραδείγματος χάριν, καθίσταται ὁλοένα καὶ σαφέστερο στοὺς ἐπιστήμονες, ὅτι ἡ ζωολογία καὶ ἡ βοτανολογία δὲν εἶναι σαφῶς διαφορετικοὶ ἐπιστημονικοὶ τομεῖς, ὅσο ἐθεωροῦντο παραδοσιακῶς ὅτι εἶναι. Δὲν μπορεῖς νὰ κατανοήσης τὴν μέλισσα χωρὶς νὰ μελετήσης τὰ ἄνθη ποὺ καθορίζουν τὴν ζωή της, τὴν ὅλη της ὕπαρξη καὶ τὴν φύση της. Αὐτὴ ἡ περιβαλλοντικὴ ἀλληλεπίδραση καὶ ἀλληλεξάρτηση μπορεῖ νὰ ἐπεκταθῆ ἐπ' ἄπειρον: Τὸ κάθε τὶ ἐξαρτᾶται ἀπὸ κάτι ἄλλο.

Αὐτὴ ἡ νἐα ὁλιστικὴ προσέγγιση στὴν γνώση μπορεῖ νὰ ἔχη σημαντικὲς περιβαλλοντικὲς συνέπειες, τόσο γιὰ τὴν ἐπιστήμη, ὅσο καὶ γιὰ τὴν θρησκεία. Ἡ ἐξαφάνισις ἑνὸς ὡρισμένου εἴδους ἐπηρεάζει τὰ ὑπόλοιπα εἰδη. Ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος ἐπηρεάζεται ἀποφασιστικὰ ἀπὸ κάθε ἀλλαγὴ στὸ φυσικὸ περιβάλλον.

Ἂν ἡ ἐπιστήμη κινηθῆ μὲ συνέπεια ἀπὸ τὸν παραδοσιακὸ κατακερματισμὸ τῆς γνώσεως πρὸς μία ὁλιστικὴ προσέγγιση, ἡ θρησκεία (καί, ἰδιαιτέρως, ἡ Χριστιανικὴ θεολογία) πρέπει νὰ ἀναθεωρήση τὶς ἀπόψεις της γιὰ τὸ ἀνθρώπινο ὂν καὶ νὰ δεχθῆ, ὅτι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀδιανόητοι χωρὶς τὴν ὀργανική τους σχέση μὲ τὴν ὑπόλοιπη δημιουργία. Ἡ Χριστιανικὴ θεολογία θὰ πρέπη νὰ δεχθῆ τοὺς βασικοὺς ισχυρισμοὺς τῶν ἐξελικτικῶν ἰδεῶν τῆς βιολογίας, καὶ νὰ κατανοήση τὸν Ἄνθρωπο ὡς ὀργανικὸ μέρος τῆς οἰκογένειας τῶν ζώων.

Δὲν ὑπάρχει οὐσιαστικὴ ἀπειλὴ γιὰ τὴν Χριστιανικὴ πίστη μὲ τὴν ἀποδοχὴ τῆς Ἐξελικτικῆς θεωρίας στὴν βασική της ἀρχή, δηλαδή, τῆς ἰδέας, ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἀντιπροσωπεύει τὸ τελικὸ σημεῖο σὲ μία βιολογικὴ διαδικαςία, ἂν καὶ δὲν ὑπάρχη ἀνάγκη νὰ δεχθῆ τὸν Δαρβινισμὸ στὴν λεπτομερῆ του περιγραφὴ αὐτῆς τῆς ἐξελίξεως. Ἡ ἴδια ἡ Ἁγία Γραφὴ μιλάει γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ Ανθρώπου τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς Δημιουργίας ἀπὸ φυσικὰ στοιχεῖα ποὺ ὑπῆρχαν ἤδη.

Μία τέτοια ὁλιστικὴ προσέγγιση θὰ ἀσκοῦσε εὐεργετικὴ ἐπίδραση στὴν στάση τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸ περιβάλλον, ἀλλά, αὐτό, μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποτελεσματικὸ μόνο ἂν ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ θρησκεία συμπέσουν, ὡς πρὸς τὶς ἀπόψεις τους σχετικὰ μὲ τὸν κόσμο καὶ τὴν θέση τοῦ ἀνθρώπου σὲ αὐτόν.

… Καθίσταται ὁλοένα καὶ σαφέστερο, τόσο στὴν ἐπιστήμη, ὅσο καὶ στὴν θεολογία, ὅτι, ὄχι μόνο ὁ Ἄνθρωπος ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ὑπόλοιπη δημιουργία γιὰ τὴν ὕπαρξή του, ἀλλὰ ὅτι καὶ τὸ ἀντίστροφο εἶναι ἐξ ἴσου ἀλήθεια, δηλαδὴ ὅτι ἡ ὑπόλοιπη δημιουργία ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ ἀνθρώπινο ὂν γιὰ τὴν πραγμάτωση καὶ ἐκπλήρωση τῆς ὑπάρξεώς της. Οἱ περιβαλλοντολόγοι χρειάζεται νὰ ἀναθεωρήσουν τὴν διαδεδομένη ὑπόθεσή τους, ὅτι ὁ Ἄνθρωπος χρειάζεται τὴν ὑπόλοιπη δημιουργία, ἐνῶ ἡ ὑπςολοιπη δημιουργία δὲν χρειάζεται τὸν Ἄνθρωπο.

Ἡ θρησκεία - σίγουρα ἡ Χριστιανικὴ θεολογία - εἶναι ἀνθρωποκεντρική, στὴν κοσμολογία της, καὶ θὰ ἐπέμενε, ὅτι τὸ ἀνθρώπινο ὂν εἶναι ἀπαραίτητο στὴν δημιουργία. Ὑπάρχουν σημάδια, σήμερα, ὅτι ἡ ἐπιστήμη κινεῖται πρὸς τὴν ἴδια κατεύθυνση, τὴν ἀνθρωποκεντρική, ἡ ὁποία δηλώνει, ὅτι τὸ σύμπαν εἶναι φτιαγμένο μὲ τέτοιον τρόπο, ὥστε νὰ ἔχη νόημα μόνο μὲ τὴν προϋπόθεση τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος. Ναί, εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ὁ ἄνθρωπος χρειάζεται τὸν ὀργανικό του δεσμὸ μὲ τὴν ὑπόλοιπη δημιουργία, ἀλλὰ καὶ ἡ τελευταία, ἐπίσης, χρειάζεται τὸν Ἄνθρωπο γιὰ νὰ πραγματωθῆ.

Ἂν ἡ Ἀνθρωπικὴ Αρχὴ γίνη δεκτὴ ἀπὸ τοὺς ἐπιστήμονες - καὶ ὑπάρχουν ἐνδείξεις, ὅτι, ἡ συζήτηση ποὺ προκάλεσε, κινεῖται πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση-, τότε μία ὑγιὴς καὶ δημιουργικὴ συμφιλίωση θὰ λάβη χώρα μεταξὺ θρησκείας καὶ ἐπιστήμης, ποὺ θὰ ἔχη σημαντικὲς συνέπειες γιὰ τὴν οἰκολογικὴ σκέψη.

.... Εἶναι ἀξιοσημείωτο, ὅτι, ἀπὸ τότε ποὺ ἡ θεωρία τῆς Σχετικότητας κέρδισε τὴν μάχη στὴν ἐπιστήμη, κατέστη δύσκολο νὰ ἐξαλειφθῆ τὸ ἀνθρώπινο ὂν ἀπὸ τὴν διαδικασία τῆς ἐπιστημονικῆς «ἀλήθειας». Ὁ παρατηρητής, ὅπως μᾶς λένε τώρα, ἐπηρεάζει τὴν πραγματικότητα, κατὰ τὴν διαδικασία τοῦ πειράματος. Τὶ ἀπομένει, λοιπόν, ἀπὸ τὴν παραδοσιακὴ διχοτόμηση "ὑποκείμενο-ἀντικείμενο ";

Ἂν δὲν ὑπάρχη (πλέον) καθαρὸ "ἀντικείμενο" στὴν ἐπιστήμη, δὲν εἶναι πλέον δυνατὸ νὰ λειτουργῆ κανεὶς στὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα χωρὶς νὰ περιλαμβάνη σὲ αὐτὴ καὶ τὸ πρόσωπο. Αὐτὴ ἡ ἔννοια τοῦ προσώπου, ποὺ συνήθως θεωρεῖται σὰν κάτι ποὺ ἀφορᾶ στὴν κοινωνιολογία, τὴν ψυχολογία καὶ τὴν θεολογία, γίνεται τώρα ζωτικῆς σημασίας καὶ γιὰ τὴν ἐπιστήμη. Ἡ ἐπιστήμη πρέπει νὰ ἀνοίξη τὰ σύνορά της γιὰ νὰ συναντηθῆ μὲ τὴν θεολογία καὶ τὶς ἐπιστῆμες τοῦ ἀνθρώπου, ἂν θέλη νὰ κατανοήση σωστὰ τὴν ἴδια της τὴν φύση.

....... Τὸ κίνητρο τοῦ ἐπιστήμονα καὶ ἐκεῖνο τοῦ θεολόγου συναντῶνται στὸ σημεῖο τῆς κατανοήσεως τοῦ κόσμου ὡς μιᾶς ἀδιάσπαστης ὀργανικῆς ἑνότητας, τῆς ὁποίας ἡ ἀκεραιότητα πρέπει νὰ θεωρηθῆ ὡς δεδομένη καὶ νὰ εἶναι σεβασταη, γιὰ νὰ ἀληθεύη ὁποιαδήποτε πλευρὰ ἢ ἀπόσπασμα τῶν γνώσεών της. Ἔτσι, τόσο ἡ θρησκεία, ὅσο καὶ ἡ ἐπιστήμη, ἂν θέλουν νὰ εἶναι συνεπεῖς πρὸς τὸν ἑαυτό τους, δέχονται, ὅτι, κάθε ἀποκάλυψη τῆς πραγματικότητας, θρησκευτικὴ ἢ ἐπιστημονική, μπορεῖ νὰ ἔχη νόημα μόνον ἂν ὁ κόσμος γίνεται σεβαστὸς στὴν μυστηριώδη ὁλότητά του " ^{^[1]} .

Ὑποστηρίζει δηλ. ὁ κ. Ζηζιούλαςιούλας, μεταξὺ ἄλλων, ὅτι ἡ Ἐπιστήμη μπορεῖ νὰ συναντηθῆ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία καὶ τὸ ἀντίθετο. Τοῦτο, βέβαια, εἶναι ἀναληθές. Γιατί; Διότι, τὰ ὅρια τῆς Ἐπιστήμης καὶ τὰ ὅρια τῆς θεολογίας δὲν συναντῶνται. Ὁ Θεὸς βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ ἡ Ἐπιστήμη δὲν μπορεῖ νὰ Τὸν προσεγγίση. Ἀλλά, ἡ Ἐπιστήμη δὲν μπορεῖ νὰ προσεγγίση οὔτε τὴν Ὀρθόδοξη Ἀνθρωπολογία, ὅπως θὰ καταδειχθῆ εἰς τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ ἄρθρο αὐτό.

Σχετικά, ἔχει πῆ ὁ Π . Γεώργιος Μεταλληνὸς τὰ ἑξῆς, ἀναφερόμενος εἰς τὴν θύραθεν γνῶσι καὶ τὴν ἄνωθεν κατερχομένη:

…Οἱ δύο αυτὲς γνώσεις ἀπαιτοῦν καὶ δύο γνωστικὲς μεθόδους. Μέθοδος τῆς ἐνδοκοσμικῆς σοφίας-γνώσεως εἶναι ἡ ἐπιστήμη, ἡ ὁποία λειτουργεῖ μὲ τὴν ἄσκηση τῆς διανοητικῆς/λογικῆς δυνάμεως τοῦ ἀνθρώπου..................... Ἡ καταγραφὴ τῆς γνώσεως - καὶ στὶς δύο περιπτώσεις - προϋποθέτει τὴν ἐμπειρικὴ γνώση τοῦ φαινομένου........ Ἡ Ὀρθοδοξία, κάνοντας διάκριση τῶν δύο γνώσεων (σοφιῶν), τῶν μεθόδων καὶ τ ῶν ὀργάνων τους, ἀποφεύγει κάθε σύγχυση μεταξὺ τους, ἀλλὰ καὶ κάθε σύγκρουση............ ' Ἑκάστη γνῶσις τελεῖ τὰ ἑαυτῆς', κινουμένη ' ἐν τοῖς ἰδίοις αὐτῆς ὅροις τε καὶ λόγοις'. Κάθε γνώση δηλ. μένει καὶ κινεῖται στὰ ὅριά της. Τίθεται δηλ. πρόβλημα ὁρίων γιὰ κάθε γνώση. Ἡ ὑπέρβαση τῶν ὁρίων αὐτῶν ὁδηγεῖ στὴν σύγχυση τῶν λειτουργιῶν τους καὶ τελικὰ στὴν σύγκρουσή τους................

Μόνο ἐκεῖ ὅπου ἔχουν χαθεῖ οἱ προϋποθέσεις καὶ ἡ οὐσία τοῦ Χριστιανισμοῦ, μένει ἀνοικτὸς ὁ δρόμος πρὸς τὴν σύγχυση καὶ τὴν σύγκρουση.................. Τὴν διάκριση καὶ ἱεράρχηση συγχρόνως τῶν δύο γνώσεων ἔχει ἐπισημάνει ὁ Μ. Βασίλειος: 'Πίστις ἡγείσθω τῶν περὶ Θεοῦ λόγων· πίστις καὶ μὴ ἀπόδειξις. Πίστις, ἡ ὑπὲρ τὰς λογικὰς μεθόδους τὴν ψυχὴν εἰς συγκατάθεσιν ἕλκουσα· πίστις, οὐχ ἡ γεωμετρικαῖς ἀνάγκαις, ἀλλ' ἡ ταῖς τοῦ Πνεύματος ἐνεργείαις ἐγγινομένη.... Καὶ ὅλως, εἰ ἡ πίστις ἐλπιζομένων ἐστὶν ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων, μὴ φιλονείκει ἰδεῖν ἤδη τὰ μακρὰν ἀποκείμενα, μηδὲ τὰ ἐλπιζόμενα ἀμφίβολα καταστήσῃς, διὰ τὸ μήπως αὐτῶν δύνασθαι κατὰ τὴν γνῶσιν ἐξάπτεσθαι' (PG 30,104 Β/105Β).

Ὁ ἴδιος, ὁ Μέγας Βασίλειος, δίνει, στὴν ' Ἑξαήμερό ' του (PG 29, 3-208), ἕνα κλασσικὸ παράδειγμα Ὀρθόδοξης χρήσης τῶν ἐπιστημονικῶν γνώσεων. Ἀποκρούει τὶς κοσμολογικὲς θεωρίες τῶν φιλοσόφων (περὶ αἰωνιότητας καὶ αὐθύπαρκτου τοῦ κόσμου), καὶ προχωρεῖ στὴν σύνθεση τῶν βιβλικῶν καὶ ἐπιστημονικῶν δεδομένων μέσω μιᾶς συνεχοῦς ὑπέρβασης τῆς ἐπιστήμης. Ἀναιρῶντας δὲ τὶς ὑλιστικὲς θεωρίες καὶ τὶς αἱρετικὲς διδασκαλίες, περνᾶ στὴν θεολογικὴ (ἀλλ' ὄχι μεταφυσικὴ) ἑρμηνεία. Κεντρικὸ μήνυμα τοῦ ἔργου του εἶναι, ὅτι εἶναι ἀδύνατη ἡ λογικὴ στήριξη τοῦ δόγματος (ἐπιστημοφάνεια). Τὸ δόγμα ἀνήκει σὲ ἄλλη σφαίρα· εἶναι ὑπέρλογο, 'ἐπιστημονικό', στὰ ὅρια μιᾶς ἄλλης γνώσης. Ἡ χρήση τοῦ 'δόγματος' στὴν ἐνδοκοσμικὴ γνώση ὁδηγεῖ στὴν μεταβολὴ τῆς ἐπιστήμης σὲ μεταφυσική, ἐνῶ ἡ χρήση τῆς λογικῆς στὸν χῶρο τῆς πίστης ἀποδεικνύει τὴν ἀδυναμία καὶ σχετικότητά της. Δὲν ὑπάρχει συνεπῶς κανένα 'πίστευε καὶ μὴ ἐρεύνα' στὴν Ὀρθόδοξη γνωσιολογία, ἀλλὰ κάθε γνωστικὸς χῶρος ἐρευνᾶται μὲ τὶς δικές του - ἐπιστημονικὲς καὶ στὶς δύο περιπτώσεις - προϋποθέσεις.

Ἡ τραγικότερη ἔκφραση τῆς ἀλλοτριωμένης Χριστιανοσύνης εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἀντιμετώπιση, στὴν Δύση, τοῦ Γαλιλαίου. Θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ ἡ περίπτωσή του ὡς ὑπέρβαση ὁρίων δικαιοδοσίας, ἂν δὲν ἦταν κάτι σοβαρότερο: σύγχυση τῶν ὁρίων τῶν γνώσεων καὶ σύγκρουσή τους. Γεγονός, ὅμως, εἶναι, ὅτι ἡ ἀπώλεια τῆς ' ἄνω' σοφίας, στὴν Δύση, καὶ τοῦ τρόπου ἀπόκτησής της, μετέβαλε τὴν διάνοια σὲ ὄργανο θείας καὶ ἀνθρώπινης σοφίας. Χρησιμοποιούμενη μὲν ἡ διάνοια στὸν χῶρο τῆς ἐπιστήμης, ὁδηγεῖ ἀναπόφευκτα στὴν ἀπόρριψη τοῦ ὑπερφυσικοῦ, ὡς ἀκατανόητου, ἡ χρήση της δὲ στὸν χῶρο τῆς 'πίστης' εἶναι δυνατὸν νὰ ἀπορρίψει τὴν ἐπιστήμη, ὅταν θεωρεῖται ἀντίθετη πρὸς τὴν 'πίστη'. Τὴν ἴδια νοοτροπία, βέβαια, προδίδει ἡ ἀπόρριψη τοῦ Κοπερνίκειου συστήματος στὴν ' καθ' ἡμᾶς Ἀνατολὴ' (1794-1821) καὶ τὴν ἴδια ἀπώλεια τῶν κριτηρίων................. Τὴν ρεβὰνς τῆς καταδίκης τοῦ Γαλιλαίου θὰ πάρει (πῆρε) ἡ ἐπιστήμη στὸ πρόσωπο τοῦ Δαρβίνου μὲ τὴν θεωρία τῆς Ἐξελίξεως.

... Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Διαφωτισμοῦ στὴν Δύση, κλονίσθηκαν τὰ θεμέλια τοῦ 'ἀμετάβλητου' στὴν μεταφυσικὴ ὀντολογία. Διότι, ἡ ἐπιστήμη βεβαίωσε ὅτι αὐτὸ τὸ 'ἀμετάβλητο' δὲν ὑπάρχει............ Ἡ ἐπιστημονικὴ ἐπανάσταση τοῦ 17ου αἰῶνα στὴν Δυτικὴ Εὐρώπη συνέβαλε στὴν διάσταση τῶν χώρων πίστης καὶ γνώσης, μὲ ἀπόληξη τὴν ἀκόλουθη ἀξιωματικὴ ἀρχή: ' Ἀπὸ τὴν νἐα φιλοσοφία (θετικὴ) γίνονται δεκτὲς μόνο οἱ ἀλήθειες, ποὺ ἐπιβεβαιώνονται ἀπὸ τὸν ὀρθὸ λόγο, τὴν ἀπολυτοποιημένη πιὰ αὐθεντία τῆς Δυτικῆς σκέψης (νοησιαρχία)... Τὰ ἐκκλησιαστικὰ δόγματα (π.χ. τριαδικότητα Θεοῦ, ἐνσάρκωση, 'ἐν Χριστῷ' σωτηρία κ.τ.ὁ.) ἀπορρίπτονται λογικά. Ὅποιος τὰ δέχεται λογικά, ἤ, προσπαθεῖ νὰ τὰ ἐπιβάλλη λογικά, αὐτὸς ἀνήκει στὸν χῶρο τῆς 'φυσικῆς' (λογικῆς) θρησκείας (τοῦ 'θεϊστικοῦ διαφωτισμοῦ'), ποὺ, ἀπὸ πλευρᾶς (Ὀρθοδόξου) πατερικότητας, ὄχι μόνο δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν ἀθεΐα, ἀλλ' εἶναι ἡ χειρότερη μορφή της. Ἡ ἀπόρριψη τῆς ' πίστης' εἶναι λιγώτερο ἐπικίνδυνη ἀπὸ τὴν διαστρέβλωσή της...

...Στὴν Ὀρθοδοξία, αὐθεντία εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς μετοχῆς στὸ Ἄκτιστο, ὡς θέα τοῦ Ἀκτίστου (ἡ θέωση, ὁ δοξασμός), καὶ ὄχι τὰ κείμενα, οἱ Γραφές. Τὸ δόγμα 'sola scriptura' εἶναι Προτεσταντικό, δηλ., δυτικό. Ἡ πρόταξη τῶν κειμένων – δεῖγμα θρησκειοποίησης τῆς πίστης - ὁδηγεῖ στὴν ἰδεολογικοποίησή τους, καὶ, κατ' οὐσίαν, στὴν εἰδωλοποίηση τῶν κειμένων, δηλ. στὴν ἀπολυτοποίησή τους (fundamentalismus), μὲ ὅλες τὶς εὐνόητες συνέπειες….. Ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος (+430), ἀγνοῶντας τὴν Γραφικὴ καὶ Πατερικὴ γνωσιολογία, καὶ, Νεοπλατωνικὸς στὴν οὐσία, μὲ τὸ ἀξίωμά του 'credo, ut intelligam' (πιστεύω, γιὰ νὰ κατανοήσω), ἔθεσε τὴν ἀρχή, ὅτι μὲ τὴν πίστη ὁδηγεῖται ὁ ἄνθρωπος στὴν λογικὴ σύλληψη τῆς Ἀποκάλυψης. Ἔτσι, ὅμως, δίνεται προτεραιότητα στὴν διάνοια, ποὺ ἐκλαμβάνεται ὡς γνωστικὸ ὄργανο, τόσο στὴν φυσική, ὅσο καὶ στὴν ὑπερφυσικὴ γνώση. Ὁ Θεὸς νοεῖται ὡς 'ἀντικείμενο' γνωστικό, ποὺ 'συλλαμβάνεται' ἀπὸ τὴν διάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως συλλαμβάνεται τὸ φυσικὸ γνωστικὸ ἀντικείμενό της.

Μετὰ τὸν Αὐγουστίνο, τὸ ἑπόμενο βῆμα (μὲ τὴν παρέμβαση τοῦ Θωμᾶ Ἀκινάτη, + 1274) θὰ κάνει ὁ Καρτέσιος (+1650) μὲ τὸ δικό του ἀξίωμα: 'cogito, ergo sum' (σκέπτομαι, ἄρα ὑπάρχω), μὲ τὸ ὁποῖο διακηρύσσεται ἡ διάνοια ὡς κύριο συστατικὸ τῆς ὕπαρξης.

Ἡ Πατερική, ὅμως, Ὀρθοδοξία εἶναι ἀντιμεταφυσική, διότι ἀναζητεῖ συνεχῶς τὴν ἐμπειρικὴ 'βεβαιότητα', μὲ τὴν χρήση τῆς Ἡσυχαστικῆς μεθόδου. Γι' αὐτὸ, καὶ ὁ Ἡσυχασμὸς τῶν Κολλυβάδων εἶναι ἐμπειρικὸς-ἐπιστημονικός. Ὀρθὸς λόγος, γιὰ τὸν ἅγιο Νικόδημο τὸν Ἁγιορείτη, εἶναι ὁ ἐμπειρικὸς λόγος. Δὲν πρέπει, γι' αὐτό, νὰ παραπλανᾶ ἡ ἀπολογητικὴ μέθοδός τους, ποὺ ἐπηρεάζεται ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς τους καὶ ἐμφανίζει τὰ μειονεκτήματα τοῦ μεταφυσικοῦ φονταμενταλισμοῦ.

Τὸ Συμβουλευτικὸ Ἐγχειρίδιο τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, ὅπως καὶ τὰ κηρυγματικὰ κείμενα τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου, μὲ κορύφωση τὴν Φιλοκαλία .......... φανερώνουν τὴν ἡσυχαστικὴ φιλοκαλικὴ συνείδησή τους καὶ τὴν

ἀσκητικὴ βιωτή τους.

Οἱ προϋποθέσεις αὐτὲς τῶν Κολλυβάδων-ἡσυχαστῶν τοῦ 18ου αἰῶνα εἶναι ἐμφανεῖς στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο δέχονται τὴν ἐπιστημονικὴ πρόοδο τῆς Δύσης. Ὁ Εὐγένιος Βούλγαρις εἶναι μὲν κριτικός, ἀλλὰ γενικὰ ἀνοικτὸς στὴν ἐπιστήμη καὶ θετικός, μὲ Πατερικὴ διάθεση. Οἱ Κολλυβάδες ἀποδέχονται ἐπιστημονικὲς θέσεις (π.χ., τὶς νεώτερες θεωρίες περὶ λειτουργίας τῆς καρδιᾶς, ὁ ἅγιος Νικόδημος, στὸ Συμβουλευτικό του Ἐγχειρίδιο). Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος δὲν πολεμεῖ τὴν ἐπιστήμη καθ' ἑαυτή, ἀλλὰ τὴν χρήση της ἀπὸ τοὺς δυτικόπληκτους διαφωτιστὲς τοῦ Ἑλλαδικοῦ χώρου. Τὴν ἐπιστήμη θεωροῦν ἔργο τοῦ Θεοῦ καὶ προσφορὰ πρὸς τὸν ἄνθρωπο γιὰ τὴν διευκόλυνση τῆς ζωῆς του.

Τὸ πρόβλημα τῆς σύγκρουσης πίστης καὶ ἐπιστήμης, πέρα ἀπὸ τὴν σύγχυση τῶν γνώσεων, ἔχει ὡς αἰτία καὶ τὴν ἰδεολογικοποίηση τῶν δύο ὄψεων τῆς γνώσης. Χριστιανικά, προέκυψε, ἔτσι, μιὰ νοσηρὴ ἀπολογητικὴ (Ἕλληνας καθηγητὴς τῆς Ἀπολογητικῆς προέτεινε, πρὶν ἀπὸ χρόνια, 'μαθηματικὴ ἀπόδειξη περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ' !). Κάποτε, λησμονεῖται ὁ ἀξιωματικὸς λόγος, ὅτι ἡ ἐπιστήμη εἶναι ἐγκλωβισμένη στὰ ὅρια τῆς φθορᾶς, καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπερβεῖ τὴν λογικὴ τῆς φθορᾶς… Ταίποτε δὲν ἀποκλείει τὴν συνύπαρξη πίστης καὶ ἐπιστήμης, ὅταν ἡ πίστη δὲν εἶναι φαντασιώδης μεταφυσική, καὶ ἡ ἐπιστήμη δὲν νοθεύει τὸν θετικό της χαρακτήρα μὲ τὴν χρήση τῆς μεταφυσικῆς.

........ Ἡ ἀναγνώριση τῶν ὁρίων τῶν δύο γνώσεων (κτιστοῦ καὶ Ἀκτίστου) καὶ ἡ χρήση τοῦ κατάλληλου γιὰ τὴν κάθε μία ἀπὸ αὐτὲς ὀργάνου, εἶναι στοιχεῖο τῆς Πατερικῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ἱεραρχεῖ τὴν 'κάτω' ἢ ' ἔξω' σοφία στὴν 'ἄνω' ἢ 'θεία' γνώση. Ἀντίθετα, ἡ σύγχυσή τους διαιωνίζει τὶς ἑκατέρωθεν παρερμηνεῖες καὶ συντηρεῖ τὴν σύκρουσή τους.

Μία ' Ἐκκλησία', ποὺ ἐπιμένει στὴν μεταφυσικὴ θεολόγηση, θὰ ἀναγκάζεται νὰ ἀποκαθιστᾶ συνεχῶς κάποιο Γαλιλαῖο· ἀλλὰ, καὶ μία Ἐπιστήμη, ποὺ ἀγνοεῖ τὰ ὅριά της, θὰ ἀλλοτριώνεται σὲ μεταφυσική, καὶ θὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἡ τὴν ἀπόρριψή Του - ἐμφανῶς ἢ σιωπηρῶς.

...... (Ἔτσι) ἡ ἀντίθεση, καί, κατὰ συνέπεια, ἡ σύγκρουση πίστης καὶ ἐπιστήμης συνιστᾶ πρόβλημα μὲν γιὰ τὴν Δυτικὴ (Φραγκολατινικὴ) σκέψη, καὶ ψευδοπρόβλημα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Πατερικὴ παράδοση. Ἡ ἐπιςήμανση αὐτὴ θεμελιώνεται στὰ ἱστορικὰ δεδομένα τῶν δύο χώρων»^{^[2]}.

Ὅλα, λοιπόν, τὰ ἀνωτέρω, δείχνουν ὅτι ὁ κ. Ζηζιούλαςιούλας βρίσκεται σὲ λάθος δρόμο....

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

(ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΧΑΣΜΑΤΟΣ ΜΕΤΑΞΥ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑΣ)

Α. Περὶ τοῦ Θεοῦ

Εἰς τὸ Δοξαστικὸ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς, τὸ ὁποῖον περιέχει καὶ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ Τρισαγίου, ἀναφέρεται τὸ ἑξῆς περὶ τοῦ Θεοῦ Πατρός, τοῦ πρώτου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος: «...Ἅγιος ὁ Θεὸς (Πατήρ), ὁ τὰ πάντα δημιουργήσας δι’ Υἱοῦ, συνεργία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος...». Δηλ., ἅγιος, κατὰ φύσιν καὶ κυριολεξίαν, εἶναι ὁ Θεὸς Πατήρ, ὁ ὁποῖος ἐδημιούργησε τὰ πάντα, δηλ. τὸν κόσμον, διὰ τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου Του μὲ τὴν συνεργίαν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐδῶ, βλέπομε δύο πράγματα: Πρῶτον, ὅτι δηλώνεται κατηγορηματικὰ ὅτι ὑπάρχει Θεὸς Δημιουργός, ὁ ὁποῖος εἶναι πρόσωπο καὶ δημιουργὸς τοῦ κόσμου. Δὲν εἶναι δηλ. ὁ κόσμος, τὸ σύμπαν, προϊὸν τυχαίων γεγονότων, ὅπως διδάσκουν οἱ ἐξελικτικοί. Καὶ, δεύτερον, ὅτι καὶ τὰ τρία Πρόσωπα τοῦ Θεοῦ, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, συνεργοῦν εἰς τὴν δημιουργίαν τοῦ κόσμου. Τὸ κάθε Πρόσωπο ἔχει ἰδιάζοντα καὶ ξεχωριστὸ ρόλο. Ὁ Πατὴρ βούλεται, δηλ. ἀποφασίζει νὰ δημιουργήση τὸν κόσμον, ὁ Υἱὸς δίνει τὴν ἐντολὴν νὰ δημιουργηθῆ ὁ κόσμος, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον φέρει εἰς πέρας καὶ πραγματοποιεῖ τὴν βουλὴν τοῦ Πατρὸς καὶ ὑλοποιεῖ τὴν ἐντολὴν τοῦ Υἱοῦ. «Καὶ εἶπεν ὁ Θεὸς (Λόγος), λέγει ἡ Γραφὴ, γενηθήτω φῶς' καὶ ἐγένετο φῶς (τῇ συνεργίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος)». Ὁ Θεὸς εἶναι τρία Πρόσωπα: Πατήρ, Υἱός, Ἅγιον Πνεῦμα. Τὰ τρία Πρόσωπα τοῦ Θεοῦ ἔχουν κοινὴν φύσιν, ἐνέργειαν καὶ θέλημα, ἀλλὰ διαφορετικὸν ρόλον, διαφορετικὸν ἔργον, εἰς τὴν δημιουργίαν καὶ συντήρησιν καὶ ὕπαρξιν τοῦ κόσμου.

Καὶ συνεχίζει τὸ Δοξαστικόν: «Ἅγιος ἰσχυρός (ὁ Υἱός), δι’ οὗ τὸν πατέρα ἐγνώκαμεν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐπεδήμησεν ἐν κόσμῳ». Δηλ., ἅγιος, κατὰ φύσιν καὶ κυριολεξίαν, εἶναι καὶ ὁ Υἱός, διὰ τοῦ ὁποίου ἐγνωρίσαμε τὸν Πατέρα, ἐγνωρίσαμε δηλ. ὅτι ὑπάρχει Θεὸς Πατήρ. Ἀλλά, καὶ διὰ τοῦ Υἱοῦ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπεδήμησεν εἰς τὸν κόσμον, κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ ἔκτοτε μένει μεθ' ἡμῶν εἰς τὸν αἰῶνα. Πῶς, ὅμως, διὰ τοῦ Υἱοῦ ἐγνωρίσαμε τὸν Πατέρα; Ὁ Υἱὸς ἀπεκάλυψε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸν Πατέρα, ὅτι ὑπάρχει Πατήρ. Εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἀπεκαλύπτετο, ὡμιλοῦσε καὶ ἔλεγε εἰς τοὺς Προφήτας: «Τάδε λέγει Κύριος (ὁ Πατήρ), κλπ. » καὶ ἀπεκάλυπτε εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν βουλὴν τοῦ Πατρός. Δηλ., «αὐτὰ ποὺ σᾶς λέγω θέλει νὰ μεταφέρετε εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Κύριος (ὁ Θεὸς Πατήρ)..».

Εἰς δὲ τὴν Καινὴν Διαθήκην, μετὰ δηλ. τὴν Ἐνσάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, μᾶς ἀπεκάλυπτε ἐπανειλημμένως τὸν Πατέρα. Πότε; Κατὰ τὴν Βάπτισίν Του, κατὰ τὴν

Μεταμόρφωσίν Του, κατὰ τὴν διδασκαλίαν Του, κατὰ τὸ Μυστικὸν Δεῖπνον, κλπ., καὶ τελικά, κατὰ τὴν Ἁγίαν Πεντηκοστήν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Χριστὸς ἀπεκάλυψε τὴν Ἁγία Τριάδα πλήρως, εἰς τὴν πληρότητά Της, εἰς τοὺς Ἀποστόλους. Ἐκεῖ, οἱ Ἀπόστολοι 'εἶδαν', ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, τὴν Ἁγίαν Τριάδα 'καθώς ἐστι'. Εἶδαν τὸν Πατέρα, ποὺ εἶναι Φῶς, καὶ ποὺ εἶναι ἡ πηγή, ἡ ὁποία γεννᾶ ἀεννάως τὸν Λόγον καὶ ἐκπορεύει ἀεννάως τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Εἶδαν τὸν Υἱόν, ποὺ εἶναι ἐπίσης Φῶς, ἀλλὰ σαρκωμένον, ἔχον περίγραμμα ἀνθρώπου, τοῦ Χριστοῦ, καὶ εἶδαν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὸ Φῶς. Ὁ Θεὸς δηλ., τὶ εἶναι; Τρία Φῶτα, ἀλληλοπεριχωρούμενα, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ ἕνα, μετὰ τὴν Ἐνσάρκωσιν, εἶναι ὁ Χριστός. Ἕνας εἶναι ὁ Θεός: Πατήρ, Υἱός, Ἅγιον Πνεῦμα. Καὶ εἶναι τρία Πρόσωπα ἰσότιμα, ποὺ τὸ καθένα ἔχει τὸν ἰδικό Του ρόλον. Ὅμως, αὐτὰ τὰ τρία διαφορετικὰ Πρόσωπα εἰς τὸν Θεὸν εἶναι ἕνα κατὰ τὴν φύσιν, τὸ θέλημα καὶ τὴν ἐνέργειαν. Πηγὴ ὑπάρξεως τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ὁ Πατήρ. Ὁ Υἱὸς γεννᾶται ἐκ τοῦ Πατρός. Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἐπίσης ἐκ τοῦ Πατρός. Ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἔχουν ὅμως διαφορετικὸν τρόπον ὑπάρξεως. Ὁ Υἱὸς γεννᾶται, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται. Ὁ Πατήρ γεννᾶ ἀεννάως τὸν Υἱὸν καὶ ἐκπορεύει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα.

Αὐτὰ, ἀπεκάλυψε τότε ἡ ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς εἰς τοὺς Ἀποστόλους καὶ συνεχίζει διαχρονικὰ νὰ τὰ ἀποκαλύπτη, πάλι ἡ ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς, εἰς τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς ἐπαναλαμβάνεται εἰς τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας τῆς κάθε ἐποχῆς, ἀκριβῶς ὅπως συνέβη τότε καὶ μὲ τὸν ἀπ. Παῦλο. Αὐτὴ ἡ ἐμπειρία τῆς Πεντηκοστῆς, ποὺ ἐπαναλαμβάνεται διαχρονικὰ μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησία, συντηρεῖ, μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησία, τὴν μαρτυρία περὶ τῆς ὑπάρξεως καὶ φύσεως τοῦ Θεοῦ.

Καὶ καταλήγει τὸ Δοξαστικό, ἀναφερόμενο τώρα εἰς τὸ τρίτο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, εἰς τὸ Ἅγιο Πνεῦμα: «Ἅγιος ἀθάνατος, τὸ Παράκλητον Πνεῦμα, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον καὶ ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον, Τριὰς Ἁγία δόξα σοι». Γιατὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὀνομάζεται ἐδῶ 'Παράκλητον Πνεῦμα'; Ὁ Χριστὸς εἶπε τὸ ἑξῆς εἰς τὴν ἀρχιερατική Του προσευχή, κατὰ τὸ Μυστικὸ Δεῖπνο, ἐπειδὴ ἐλυπήθησαν οἱ Μαθηταὶ ὅταν τοὺς εἶπε ὅτι θὰ ὑπάγη εἰς τὸν Πατέρα, δηλ. θὰ ἀναληφθῆ μετὰ τὴν Ἀνάστασιν: «Κἀγὼ ἐρωτήσω τὸν πατέρα καὶ ἄλλον παράκλητον δώσει «ὑμῖν, ἵνα μεθ' ὑμῶν εἰς τὸν αἰῶνα ᾖ» (Ἰωάν., 14, 16). Δηλ., 'μετὰ τὴν Ἀνάληψί μου, θὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα νὰ σᾶς στείλη ἄλλον Παράκλητον, Παρηγορητήν, ὁ ὁποῖος θὰ μείνη γιὰ πάντα μαζί σας'. Ἔτσι, τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὁ ἄλλος Παράκλητος, ποὺ κατῆλθε ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, παραμένει, ἔκτοτε, μετὰ τὴν Πεντηκοστήν, εἰς τὴν Ἐκκλησία καὶ μᾶς παρακαλεῖ(παρηγορεῖ) μὲ τὴν Χάρι Του, τὴν στιγμὴ ποὺ δὲν ἔχομε τώρα τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ νὰ τὸν βλέπωμε καὶ νὰ παρηγορούμεθα. Δηλ., τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι γιὰ μᾶς ὁ Παράκλητος, ὁ Παρηγορητής. Καὶ, συνεχίζει τὸ Δοξαστικόν: ' Τὸ Παράκλητον Πνεῦμα, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον'. Ἐδῶ, βλέπομε, ὅτι ρητὰ ἀναφέρεται ὅτι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐκπορεύεται ἐκ τοῦ Πατρός. Οἱ Λατῖνοι ἔχουν εἰσαγάγει τὴν βλασφημία, ὅτι ἐκπορεύεται 'καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ' (filioque), πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ἦταν ἡ ἀρχὴ σειρᾶς αἱρετικῶν δοξασιῶν τους, οἱ ὁποῖες ἀκολούθησαν. Καὶ συνεχίζει τὸ Δοξαστικόν: 'Καὶ ἐν Υἱῷ ἀναπαυόμενον". Δηλ., τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ναὶ μὲν ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸν Πατέρα, ποὺ εἶναι ἡ πηγή Του, ὅμως ἀναπαύεται εἰς τὸν Υἱὸ καὶ ἀποστέλλεται εἰς τὸν κόσμον διὰ τοῦ Υἱοῦ. Πῶς τὸ γνωρίζομε αὐτό; Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ εἶπε: «...Συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω' ἐὰν γὰρ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς' ἐὰν δὲ πορευθῶ, πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς» (Ίωάν., 16, 7). Δηλ., ...θὰ σᾶς στείλω Αὐτὸν, τὸν Παράκλητο (ποὺ θὰ παραμείνη γιὰ πάντα μαζί σας).

Αὐτὸς, λοιπόν, ε ἶναι ὁ Θεὸς. Ὁ ἄναρχος, ἀθάνατος καὶ ἀτελεύτητος, ὁ πανάγαθος, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ μὴ ἔχων ὁμοιότητα μὲ τίποτε εἰς τὸν κόσμον καὶ τοῦ ὁποίου τὸ δεύτερο Πρόσωπο, ὁ Υἱός, προσέλαβε τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς, ποὺ ἔχει δύο φύσεις, θεία καὶ ἀνθρωπίνη, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως καὶ ἀναλλοιώτως ἑνωμένες, δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ εἶναι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος, θεάνθρωπος. Ὄχι ὑπεράνθρωπος, ποὺ λέγουν οἱ αἱρετικοί. Καὶ ἐπειδὴ εἶναι καὶ τέλειος ἄνθρωπος, ἀπεικονίζεται εἰς τὶς εἰκόνες, λόγῳ τῆς περιγραπτῆς ἀνθρωπίνης Του φύσεως, καὶ προσκυνεῖται λατρευτικῶς, ὡς Θεὸς Λόγος. Ὁ Πατὴρ καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δὲν ἀπεικονίζονται, διότι δὲν μοιάζουν μὲ τίποτε ἀπὸ ὅσα ὑπάρχουν εἰς τὸν κόσμον. Εἶναι Φῶτα ἄκτιστα, δηλ. ὄχι τοῦ κόσμου τούτου, ποὺ σημαίνει ὅτι οὔτε ὡς φῶς πρέπει νὰ ἀπεικονίζωνται, διότι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου, ὡς κτιστόν, δὲν ἔχει καμμίαν ὁμοιότητα μὲ τὸ ἄκτιστον Φῶς τοῦ Θεοῦ. Πῶς, λοιπόν, προσκυνεῖται καὶ λατρεύεται ὁ Θεὸς; Νοερῶς, ὡς ἄκτιστον Πνεῦμα, καὶ διὰ τῆς εἰκόνος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ σαρκωμένου Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ.

Β. Περὶ τοῦ ἀνθρώπου

Ὁ Χριστὸς, ὁ σαρκωμένος Λόγος, εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν κόσμον, ὁ δὲ ἄνθρωπος εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ πρωτότυπον τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ Ἀδὰμ ἐπλάσθη κατὰ τὸ μεταγενέστερον χρονικὰ πρωτότυπόν του, ποὺ εἶναι ὁ Χριστὸς. Ὁ Ἅγιος γίνεται ὅμοιος μὲ τὸν Χριστόν, κατὰ τὴν καθαρότητα καὶ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁ Ἅγιος γίνεται κατὰ Χάριν αὐτὸ ποὺ εἶναι ὁ Χριστὸς κατὰ φύσιν, ἐφ' ὅσον φθάση εἰς τὸ μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ. Ὁ κάθε ἄνθρωπος εἶναι εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἅγιος εἶναι καθαρὴ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἁμαρτωλός, εἶναι ἀμαυρωμένη εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καὶ καλεῖται, διὰ τῆς μετανοίας, νὰ γίνη καθαρὴ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, δηλ. ἅγιος. Ὁ ἄνθρωπος, λοιπόν, ἐπλάσθηκε ἀπὸ τὴν Ἁγία Τριάδα «κατ' εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ. Τὶ σημαίνει, ὅμως, αὐτό; Σημαίνει τὸ ἑξῆς:

Ὁ Θεὸς εἶναι Πατήρ, Υἱός, Ἅγιον Πνεῦμα. Νοῦς (Πατήρ), Λόγος (Υἱός), Πνεῦμα (Ἅγιον Πνεῦμα). Ἀλλά, καὶ ἡ κατὰ προσέγγισιν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, ἔχει νοῦν, λόγον καὶ πνεῦμα. Ἡ διαφορά, ὅμως, ποιὰ εἶναι; Ὁ Θεὸς, ποὺ εἶναι Νοῦς, Λόγος, Πνεῦμα, ἔχει τρεῖς Ὑποστάσεις. Ὁ Νοῦς εἶναι ὑπόστασις (ὁ Πατήρ), ὁ Λόγος εἶναι ὑπόστασις (ὁ Υἱός), τὸ Πνεῦμα εἶναι ὑπόστασις (τὸ Ἅγιον Πνεῦμα). Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ἂν καὶ ἔχη, ὡς εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, νοῦν, λόγον καὶ πνεῦμα, εἶναι μία ὑπόστασις. Κάθε ἄνθρωπος εἶναι μία ὑπόστασις. Ὁ Θεὸς ὅμως εἶναι Τρεῖς Ὑποστάσεις. Ἄρα, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μία κατὰ προσέγγισιν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ὅμως, εἶναι ἀκριβής εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου καλεῖται νὰ ὁμοιάση.

Καὶ, ὅπως ὁ Θεὸς ἔχει Νοῦν, ποὺ βούλεται καὶ ἀποφασίζει, Λόγον, ποὺ ἀποκαλύπτει τὴν βουλὴν καὶ ἀπόφασιν τοῦ Νοῦ καὶ ἐντέλλεται, καὶ Πνεῦμα, ποὺ φέρει εἰς πέρας καὶ πραγματοποιεῖ τὴν βουλὴν τοῦ Νοῦ διὰ τοῦ Λόγου, τὸ ἴδιο ἔχει καὶ ὁ ἄνθρωπος: Νοῦν, ποὺ βούλεται καὶ ἀποφασίζει, λόγον, ποὺ ἀποκαλύπτει καὶ ἐκφράζει (ἐνδιαθέτως, προφορικῶς ἢ γραπτῶς) τὴν βουλήν, τὴν ἐπιλογήν, τὴν ἀπόφασιν καὶ τὸ θέλημα τοῦ νοῦ, καὶ πνεῦμα (δύναμιν), τὸ ὁποῖον πραγματοποιεῖ τὴν ἐκπεφρασμένην διὰ τοῦ λόγου βουλὴν τοῦ νοῦ. Παράδειγμα: Ἀποφασίζει ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου νὰ πάη ὁ ἄνθρωπος ἕνα ταξείδι. Ὁ λόγος τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτει, ἐκφράζει τὴν βούλησιν καὶ ἀπόφασιν τοῦ νοῦ καὶ ἐπεξεργάζεται λογικὰ τὴν βουλὴν τοῦ νοῦ. Δηλ., κρίνει ὁ λόγος τὴν βουλὴν τοῦ νοῦ καὶ, ἂν τὴν ἐγκρίνη ὡς ἐπιθυμητή, χρήσιμη καὶ πραγματοποιήσιμη, ἐξαγγέλει ὁ ἄνθρωπος, διὰ τοῦ λόγου, τὴν ἀπόφασίν του νὰ πάη αὐτὸ τὸ ταξείδι. Γιὰ νὰ τὸ πραγματοποιήση, ὅμως, αὐτὸ τὸ ταξείδι, ἀναλαμβάνει τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου νὰ κινήση τὸ σῶμα, ὥστε νὰ φέρη εἰς πέρας τὴν ἐγκεκριμένην ὑπὸ τοῦ λόγου βουλὴν τοῦ νοῦ. Τότε, τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώπου κινεῖ τὸ σῶμα, ὥστε νὰ σηκωθῆ τὸ χέρι καὶ νὰ τηλεφωνήση εἰς τὸ πρακτορεῖο ταξειδίων, ἢ νὰ περιπατήση ὁ ἄνθρωπος μέχρι τὸ πρακτορεῖο ἐκδόσεως εἰσητηρίων, κλπ. Δηλ., ἡ πηγὴ τῶν πάντων εἰς τὸν ἄνθρωπον εἶναι ὁ νοῦς του. Ἀπὸ αὐτὸν ξεκινοῦν ὅλα. Εἶναι ἡ κατὰ φύσιν πηγὴ τῶν σκέψεων καὶ τῶν λογισμῶν του.

Τὶ ἀκριβῶς, ὅμως, ἐννοοῦμεν ὅταν λέγωμεν 'νοῦν'; Τὶ εἶναι ὁ 'νοῦς' τοῦ ἀνθρώπου; Εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ὁ ἴδιος ὅρος, 'νοῦς', χρησιμοποιεῖται καὶ γιὰ τὸ κέντρο, τὸ μάτι, τῆς ψυχῆς, καὶ γιὰ τὴν διάνοια, ποὺ εἶναι μία δύναμις τῆς ψυχῆς. 'Νοῦς', γιὰ τὸν ἐπιστήμονα, σημαίνει διάνοια (mind), ὄχι τὸν ὀφθαλμὸ τῆς ψυχῆς. 'Νοῦς', γιὰ τὸν πιστό, μπορεῖ νὰ σημαίνη διάνοια, ὅταν μιλᾶ γιὰ τὴν δύναμι τῆς ψυχῆς ποὺ κινεῖ τὸν ἐγκέφαλο, ἀλλὰ μπορεῖ νὰ σημαίνη καὶ τὸν ὀφθαλμό, τὸν πυρῆνα τῆς ψυχῆς, τὴν πηγὴ τῶν σκέψεων καὶ τῶν λογισμῶν, ὅταν μιλᾶ γιὰ τὴν ψυχή. Ἡ διάνοια εἶναι τὸ ὄργανο τοῦ λόγου, τὸ «λογισμικὸ» τοῦ ἐγκεφάλου, ὄχι ἡ πηγὴ τοῦ λόγου. Καὶ ἑδράζεται ε ἰς τὸν ἐγκέφαλον. Ὁ ἐγκέφαλος ε ἶναι ὁ ἐπεξεργαστής τοῦ λόγου, τὸ ὑλικὸ εἰς τὸ ὁποῖο «ἐγκαθίσταται» τὸ λογισμικό, δηλ. ἡ διάνοια.

Ἡ διάνοια λειτουργεῖ καὶ ἀποκαλύπτεται ὅτι λειτουργεῖ διὰ τοῦ ἐγκεφάλου. Ἕνας κατεστραμμένος ἐγκέφαλος δὲν μπορεῖ νὰ κάνη μία πρόσθεση, ἐπειδὴ δὲν λειτουργεῖ ἡ διάνοια. Ἐμᾶς, ὅμως, δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ διάνοια, ποὺ ε ἶναι τὸ λογισμικὸ τοῦ ἐγκεφάλου. Μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ γνωρίσωμε ποιὰ εἶναι ἡ πηγὴ τοῦ λόγου, ἡ πηγὴ τῶν σκέψεων καὶ τῶν λογισμῶν. Αὐτὴ ἡ πηγὴ εἶναι ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου; Ὄχι. Εἶναι ὁ ἐγκέφαλος τοῦ ἀνθρώπου; Ὄχι, βέβαια. Ὁ ἐγκέφαλος εἶναι ἁπλὰ ὁ ἐπεξεργαστὴς τῶν σκέψεων τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἐγκέφαλος εἶναι ὁ ἠλεκτρονικὸς ὑπολογιστὴς τοῦ ἀνθρώπου. Ποιός, ὅμως, κινεῖ τὸν ἐγκέφαλο; Ἡ διάνοια τοῦ ἀνθρώπου. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ διάνοια ἡ πηγὴ τῶν σκέψεων. Καὶ, τὴν διάνοια τοῦ ἀνθρώπου ποιὸς τὴν κινεῖ; Ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς, δηλ. ἡ ψυχή. Αὐτὴ εἶναι ἡ πηγὴ τῶν σκέψεων τοῦ ἀνθρώπου, καὶ συγκεκριμένα ὁ πυρῆνας της, ποὺ εἶναι ὁ νοῦς. Τὴν δὲ ψυχὴ ποιὸς τὴν κινεῖ; Ὁ Θεός, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον.

Ἡ διάνοια εἶναι ἁπλὰ μία ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ νοῦ, τῆς ψυχῆς. Ὁ νοῦς, ὁ πυρῆνας τῆς ψυχῆς, γεννᾶ τὸν λόγον, τὴν σκέψιν, ἢ ἀποδέχεται τὴν σκέψιν, τὸν λογισμόν, ποὺ τοῦ ὑποβάλλει ὁ Θεός, ἢ ὁ διάβολος. Ἡ διάνοια ἐπεξεργάζεται, διὰ τοῦ ἐγκεφάλου καὶ τῆς λογικῆς, τὴν σκέψιν, καὶ, ἐὰν ὁ νοῦς τὴν ἐγκρίνη καὶ τὴν ἀποδεχθῆ, ἐὰν δηλ. κάνη συγκατάθεσιν εἰς ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ὑποδεικνύει ἡ σκέψις, ὁ λογισμός, τότε δίδει ἐντολὴν εἰς τὴν διάνοιαν νὰ κάνη πρᾶξιν τὴν σκέψιν. Καὶ ἡ διάνοια κινεῖ τὸν ἐγκέφαλον, ὁ δὲ ἐγκέφαλος τὸ σῶμα, ποὺ πραγματοποιεῖ, φέρει εἰς πέρας, ἐκεῖνο ποὺ προέτεινε ἡ σκέψις. Ἔτσι κινεῖται ὁ ἄνθρωπος. Ὅπως, λοιπόν, ὁ ἄνθρωπος χειρίζεται τὸν ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστή του, διὰ τῆς διανοίας του, ἔτσι καὶ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ πυρῆνας τῆς ψυχῆς του, χειρίζεται, διὰ τῆς διανοίας, τὸν ἐγκέφαλο τοῦ ἀνθρώπου.

Κάθε, ὅμως, σκέψις ἢ λογισμὸς ποὺ γεννᾶται ε ἰς τὸν ἄνθρωπον προέρχεται πάντα ἀπὸ τὴν φυσικήν του πηγήν, ποὺ εἶναι ὁ νοῦς του; Ὄχι πάντα. Διότι, σκέψεις ἢ λογισμοὶ ὑποβάλλονται εἰς τὸν ἄνθρωπον καὶ ἀπὸ δύο ἄλλες ὀντότητες: Ἀπὸ τὸν Θεόν, ἢ ἀπὸ τὸν διάβολον. Δηλ., μία σκέψις ποὺ γεννᾶται εἰς τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου μπορεῖ νὰ προέρχεται, εἴτε ἀπὸ τὸν νοῦν τοῦ ἀνθρώπου, τὴν φυσικήν του πηγήν, εἴτε ἀπὸ τὸν ὑπέρτατον Νοῦν, τὸν Θεόν, ποὺ θέλει νὰ σώση καὶ βοηθήση τὸν ἄνθρωπον, εἴτε ἀπὸ τὸν διάβολον, ποὺ θέλει νὰ πλανήση καὶ καταστρέψη τὸν ἄνθρωπον. Ὁ νοῦς, λοιπόν, τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ πηγὴ τῶν σκέψεών του, ἐὰν αὐτὲς δὲν προέρχονται ἀπὸ τὸν Θεὸν ἢ τὸν διάβολον. Καὶ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ πυρῆνας τῆς ψυχῆς του, εἶναι ἐκεῖνος ποὺ γεννᾶ τὸν λόγον, κινεῖ τὴν διάνοιαν καὶ τὸν ἐγκέφαλον καὶ εἶναι ὑπεύθυνος διὰ τὶς πράξεις τοῦ ἀνθρώπου.

Συμβαίνει, ὅμως, ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, νοουμένου ὡς ἡ πηγὴ τῶν σκέψεων καὶ τῶν λογισμῶν του, ποὺ εἶναι ὁ ὀφθαλμός, ὁ πυρῆνας, τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, νὰ εἶναι ἕνα αύθυπόστατον κτίσμα, νὰ ἔχη δηλ. ἰδικήν του ὑπόστασιν, ξεχωριστὴν ἀπὸ ἐκείνην τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖον παραμένει ζωντανὸ καὶ ἀθάνατο καὶ μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι δηλ. μία ὀντότητα ξεχωριστὴ ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ζεῖ καὶ μετὰ τὸν βιολογικό του θάνατο, κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει εἰς τὰ ζῶα. Τὰ ζῶα, καὶ δὴ ὁ χιμπαντζής, ποὺ λέγουν οἱ ἐξελικτικοὶ ὅτι εἶναι τὸ πλησιέστερο πρὸς τὸν ἄνθρωπο, ἐξελικτικά, ζῶο, δὲν ἔχουν ψυχὴ ὡς αὐθυπόστατη ὀντότητα. Ἡ ψυχὴ τῶν ζώων πεθαίνει μαζὶ μὲ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ σώματός τους. Καὶ, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν ψυχὴ ὅμοια μὲ τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. ποὺ νὰ εἶναι αὐθύπαρκτο κτίσμα καὶ νὰ συνίσταται ἀπὸ νοῦν, λόγον καὶ πνεῦμα, γι' αὐτὸ καὶ τὰ ζῶα δὲν ἔχουν λόγον. Ἔχουν φωνήν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν λόγον. Ἔχουν ὑποτυπώδη λογικήν, ἀλλὰ δὲν ἔχουν λόγον. Γιατὶ δὲν ἔχουν λόγον; Ἐπειδὴ δὲν ἔχουν νοῦν, ψυχήν, ζῶσαν πέραν τοῦ τάφου, ποὺ εἶναι, ὅπως εἴπαμε, αὐθύπαρκτον κτίσμα καὶ ἡ πηγὴ τοῦ λόγου. Οὔτε αὐτεξούσιον ἔχουν, ἀλλὰ κινοῦνται νομοτελειακά. Δὲν ὑπάρχει περίπτωσις ἕνα ζῶο ποὺ πεινάει νὰ μὴ προσεγγίση τὴν τροφήν, ὅταν αὐτὴ τοῦ προσφερθῆ. Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, μπορεῖ νὰ τὴν ἁρνηθῆ, ἐπειδὴ ἔχει αὐτεξούσιον. Ἐξ ἄλλου, ποτὲ εἰς τὴν ἀνθρωπίνην ἱστορίαν δὲν ἔχει καταγραφῆ περιστατικόν, κατὰ τὸ ὁποῖον ἕνα ζῶον νὰ ἐμφανίσθηκε εἰς ἕναν ζῶντα ἄνθρωπον μετὰ τὸν θάνατον τοῦ ζώου αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο, διότι ἁπλούστατα τὰ ζῶα δὲν ἔχουν ψυχὴν ποὺ νὰ ζῆ μετὰ τὸν βιολογικό τους θάνατο. Ὑπάρχουν, ὅμως, καταγεγραμμένες χιλιάδες μαρτυρίες ἐμφανίσεως νεκρῶν ἀνθρώπων, ἁγίων καὶ μὴ, εἰς ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν. Τὶ εμφανίζεται εἰς τοὺς ζῶντας; Ἡ ψυχὴ τοῦ νεκροῦ, ἡ ὁποία ζεῖ καὶ μετὰ τὸν βιολογικό του θάνατο.

Ἐδῶ, τώρα, συναντοῦμε καὶ τὸ μέγα χάσμα ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ τῆς Ἐπιστήμης καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνθρωπολογίας εἰς τὸ ἀνθρωπολογικὸ ζήτημα. Διότι, ἡ μὲν Ο.Α. (Ὀρθόδοξη Ἀνθρωπολογία) διδάσκει ὅλα τὰ ἀνωτέρω, ἐπειδὴ γνωρίζει, ἐξ ἀποκαλύψεως, τὴν φύσιν τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ δὲ Ε. (Ἐπιστήμη) διδάσκει καὶ αὐτὴ περὶ τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου, βασισμένη ὅμως εἰς τὴν παρατήρησιν, τὸ πείραμα, εἰς τὴν φαινομενολογία καὶ εἰς τὴν Ἐξελικτικὴ Θεωρία, ποὺ εἶναι ἡ φιλοσοφία της.

Καί, τὶ διδάσκει ἡ Ε.; Ὅτι ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου - μὲ αὐτὸν τὸν ὅρον, 'νοῦν', ἡ Ε. ἐννοεῖ μόνον τὴν διάνοιαν (mind) τοῦ ἀνθρώπου - εἶναι μία ψυχικὴ ἐνέργεια, μία ψυχικὴ δύναμις, τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ε. δὲν ὁμιλεῖ , δὲν ἀσχολεῖται, δὲν γνωρίζει, ὅτι ὑπάρχει, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν διάνοια, καὶ ἕνας ἄλλος 'νοῦς', ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ὀφθαλμός, ὁ πυρῆνας τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου. Δὲν γνωρίζει, ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ σῶμα του, ἔχει καὶ αὐθυπόστατην ψυχήν, ἡ ὁποία τὸ ζωοποιεῖ καὶ τῆς ὁποίας ὁ πυρῆνας εἶναι αὐτὸς ὁ ἄλλος νοῦς. Δὲν γνωρίζει, ὅτι τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου τὴν ζωοποιεῖ ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δὲν γνωρίζει, ὅτι αὐτὸς ὁ ἄλλος 'νοῦς', καὶ κατ' ἐπέκτασιν ἡ ψυχή, ὑφίσταται, ὑπάρχει, καὶ μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, πάλι σὰν αὐθυπόστατη ὀντότητα. Ἡ Ε., ἐπειδὴ δὲν κατέχει τὴν γνῶσι ἐξ ἀποκαλύψεως, ὑποστηρίζει ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει εἰς τὴν ἀνυπαρξία μετὰ τὸν βιολογικό του θάνατο, ὅπως τὰ ζῶα. Ὅτι, δηλ., πέραν τοῦ τάφου δὲν ὑπάρχει τίποτε ἁπολύτως. Τοῦτο τὸ συμπέρασμα, βεβαίως, δὲν εἶναι ἄσχετο μὲ τὸ ὅτι ἡ Ε. δὲν ἀποδέχεται ὕπαρξιν Θεοῦ Δημιουργοῦ, ἀφοῦ ἀδυνατεῖ νὰ Τὸν ἀνιχνεύση μὲ ἐπιστημονικὰ ὄργανα, δεχομένη ὅτι ὅλα τὰ ὑλικὰ ὄντα εἶναι ἀποτέλεσμα τυχαίων γεγονότων.

Κατὰ τὴν Ο.Α., ὅμως, ὅπως εἴπαμε, ὁ 'νοῦς' τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ὀφθαλμός, τὸ κέντρο, ὁ πυρῆνας τῆς ψυχῆς του ἀνθρώπου. Αὐτὸς ὁ 'νοῦς' τοῦ ἀνθρώπου ταυτίζεται μὲ τὴν 'καρδιὰ' τοῦ ἀνθρώπου, τὸ πνευματικὸ δηλ. κέντρο τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἐκπορεύονται, κατὰ τὸν Κύριο, οἱ πονηροὶ διαλογισμοὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπὸ αὐτὸ τὸ κέντρο ὑπάρξεως, δηλ. τὸν 'νοῦν', τὴν 'καρδίαν', δὲν ἐκπορεύονται μόνον οἱ πονηροὶ λογισμοί, ἀλλὰ ὅλοι οἱ λογισμοί, οἱ σκέψεις, τοῦ ἀνθρώπου, εἴτε αὐτὲς πηγάζουν ἀπὸ τὸν ἴδιο, εἴτε ὑποβάλλονται εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸν Θεὸν ἢ ἀπὸ τὸν διάβολον. Καὶ, αὐτὸ τὸ κέντρο τῶν λογισμῶν τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι καὶ ἡ πηγὴ τοῦ λόγου τοῦ ἀνθρώπου, δηλ. ὁ νοῦς του, πού, ὅπως εἴπαμε, εἶναι ὁ ὀφθαλμός, τὸ κέντρο, τὸ βάθος τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου, ἑδράζεται, ὄχι εἰς τὸν ἐγκέφαλο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ ε ἰς τὸν χῶρο τῆς φυσικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ χῶρος τῆς φυσικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ τόπος, ἡ ἕδρα, τῆς πνευματικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ἕδρα τοῦ νοῦ, διότι ὁ νοῦς ταυτίζεται μὲ τὴν πνευματικὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι τὸ κέντρο ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου κατανέμεται, διαχέεται, εἰς ὅλο τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ζωοποιεῖ τὸ σῶμα. Ἡ ψυχὴ περικλείει, συνέχει τὸ σῶμα. Ἔχει, ὅμως, τὸ φυσικό της κέντρο, ποὺ εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ὁ χῶρος τῆς φυσικῆς καρδιᾶς τοῦ ἀνθρώπου. Ἐκεῖ ἑδράζεται ὁ 'νοῦς' (ὄχι ἡ διάνοια), ἡ πνευματικὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, τὸ κέντρο, ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς. Εἰς αὐτὸ τὸ κέντρο, εἰς τὴν πνευματικὴ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εὑρίσκεται εἰς τὸν χῶρο τῆς φυσικῆς του καρδιᾶς, ἔρχεται καὶ ἐνεργεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι δεκτικὸς τῆς Χάριτος, κράζον «ἀββᾶ ὁ πατήρ», κατὰ τὸν Ἀπὸστολον, καὶ ποεῖ τὸν ἄνθρωπον πνευματικόν, δηλ. υἱὸν Θεοῦ. Εἰς τὰ ζῶα δὲν ὑπάρχει αὐτὴ ἡ δυνατότης, ἐπειδὴ τὰ ζῶα δὲν ἔχουν νοῦν, ποὺ νὰ δέχεται τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, οὔτε νοῦν ὁ ὁποῖος νὰ εἶναι πηγὴ λόγου καὶ γι' αὐτὸ δὲν ἔχουν οὔτε λόγον. Πῶς, λοιπόν, εἶναι δυνατὸν ποτὲ ὁ ἄνθρωπος νὰ προέρχεται, ἐξελικτικά, ἀπὸ τὰ ζῶα;

Ἡ διάνοια, ποὺ εἶναι μία ἀπὸ τὶς δυνάμεις τοῦ νοῦ, ἑδράζεται εἰς τὸν ἐγκέφαλο τοῦ ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖο ἡ διάνοια χρησιμοποιεῖ, ὥστε ὁ ἐγκέφαλος νὰ κινήση τὸ σῶμα καὶ νὰ φέρη εἰς πέρας, νὰ ἐκτελέση, ἐκεῖνο ποὺ τὸν διατάσσει ἡ διάνοια. Ἡ δὲ διάνοια, ὅπως εἴπαμε, κατὰ τὴν Ο. Α., παίρνει ἐντολὲς ἀπὸ τὸν νοῦν, τὸ κέντρο, τὸ μάτι τῆς ψυχῆς. Ἄν, τώρα, ἐρωτήσωμε ἕναν ἐπιστήμονα «ἔχεις νοῦν;», θὰ μᾶς ἀπαντήση «ναὶ» ἐννοῶντας τὴν διάνοιά του, ἡ ὁποία κινεῖ τὸν ἐγκέφαλό του. Καί, ἂν πάλι τὸν ἐρωτήσωμε «πῶς ξέρεις ὅτι ἔχεις νοῦν (διάνοιαν), ἀφοῦ δὲν τὸν βλέπης;», θὰ μᾶς ἀπαντήση «ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ἀφοῦ λειτουργῆ λογικὰ ὁ ἐγκέφαλός μου». Δὲν τὸν βλέπει τὸν νοῦν του, τὴν διάνοιά του, ὁ ἐπιστήμων, ὅμως συμπεραίνει ὅτι ἔχει διάνοια ἐπειδὴ σκέπτεται, ἐπειδὴ λειτουργεῖ ὁ ἐγκέφαλός του, ἐπειδὴ γνωρίζει ὅτι ἡ κινητήρια δύναμις τοῦ ἐγκεφάλου του ε ἶναι ἡ διάνοια. Δὲν γνωρίζει, ὅμως, ὅτι ἡ κινητήρια δύναμις τῆς διανοίας εἶναι ἡ ψυχή, ὁ νοῦς, ὡς ὁ πυρῆνας τῆς ψυχῆς. Οὔτε γνωρίζει, ὅτι ἡ κινητήρια δύναμις τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ, κατ' ἐπέκτασιν, δὲν γνωρίζει ὅτι ἡ κινητήρια δύναμις τῆς ψυχῆς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ Ε., λοιπόν, δὲν δέχεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι διττός, δηλ. ὅτι συνίσταται ἀπὸ σῶμα καὶ ψυχή, ἡ ὁποία ζωοποιεῖ τὸ σῶμα καὶ ζεῖ σὰν αὐθύπαρκτη ὀντότητα μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ σώματος, ἐπειδὴ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀνιχνεύση, οὔτε δέχεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει καὶ κάτι ἄλλο πέραν τοῦ ἐξελιγμένου ἐγκεφάλου του, ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῶν σκέψεών του καὶ τὸ ὄργανο ποὺ ἐνεργεῖ εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, δηλ. ὁ νοῦς, ἡ πνευματική του καρδιά, ποὺ εἶναι ὁ πυρῆνας, τὸ μάτι τῆς ψυχῆς του.

Ἡ Ε. δέχεται μόνον, ὅτι οἱ σκέψεις τοῦ ἀνθρώπου πηγάζουν ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸν ἐγκέφαλό του, ὁ ὁποῖος, λέγουν, ὅτι εἶναι ἡ ἕδρα ὄχι μόνο τῶν σκέψεων, ἀλλὰ καὶ τῶν συναισθημάτων καὶ τοῦ αὐτεξουσίου (τὸ ὁποῖο κατ' αὐτοὺς εἶναι ἀνελεύθερο ὡς ἐπηρεαζόμενο ἀπὸ τὴν κληρονομικότητα, τὸ DNA, καὶ ὡς ἀποτέλεσμα χημικῶν διεργασιῶν). Ἡ Ε. δέχεται, ἔτσι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος λειτουργεῖ λίγο-πολὺ νομοτελειακά, ὅπως τὰ ζῶα, ἡ δὲ ἐλευθερία ἐπιλογῆς ποὺ ἔχει εἶναι προϊὸν τοῦ ἐξελιγμένου ἐγκεφάλου του, ὁ ὁποῖος τοῦ παρέχει καὶ μία πιὸ ἐξελιγμένη λογική. Ὅμως, εἰς τὴν πραγματικότητα, ἡ διαφορὰ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὰ ζῶα εἶναι τεράστια, ὅπως ἀνεφέρθη παραπάνω. Καὶ, αὐτή, γιὰ μᾶς, εἶναι μία ἐπὶ πλέον ἀπόδειξις ὅτι δὲν προερχόμεθα ἀπὸ τὰ ζῶα.

Ἀποτέλεσμα, τώρα, αὐτῆς τῆς ὡς ἄνω θεωρήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν Ε. εἶναι νὰ καταβάλλεται σήμερα προσπάθεια ἀπὸ τὴν Ε. νὰ χαρτογραφηθῆ ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος γιὰ νὰ ἀνιχνευθοῦν καὶ ἐντοπισθοῦν τὰ κέντρα τοῦ αὐτεξουσίου, τῶν συναισθημάτων, τῆς μνήμης, τῶν σκέψεων, τοῦ λόγου, κλπ., τὰ ὁποῖα, βέβαια, δὲν πρόκειται νὰ εὑρεθοῦν εἰς τὸν ἐγκέφαλον, ἁπλούστατα διότι δὲν εὑρίσκονται εἰς τὸν ἐγκέφαλον, ἀλλὰ εἰς τὴν ψυχὴν τοῦ ἀνθρώπου. Ἀπόδειξις τούτου, εἶναι τὸ ὅτι, μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ψυχή του διατηρεῖ τὰ πάντα, ὅλα ὅσα εἶχε ὁ ἄνθρωπος πρὸ τοῦ θανάτου του. Μετὰ θάνατον, ὁ ἄνθρωπος διατηρεῖ καὶ τὴν προσωπικότητά του, καὶ τὴν μνήμη του, πλήρως, καὶ τὰ συναισθήματά του. Αὐτὸ τὸ γνωρίζομε ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν μαρτυρία τῆς ψυχῆς, μετὰ θάνατον, κατὰ τὴν κοινὴ μαρτυρία ὅλων ὅσων ἐνεφανίσθησαν μετὰ θάνατον εἰς τοὺς ζῶντες καὶ ἀπεκάλυψαν τὴν κατάστασιν τῆς ψυχῆς των πέραν τοῦ τάφου. Πῶς ἐμφανίζονται εἰς τοὺς ζῶντες ἀνθρώπους οἱ κεκοιμημένοι Ἅγιοι καὶ διαλέγονται μαζί τους; Ποιὸς ὁμιλεῖ, ἀφοῦ τὸ σῶμα τοῦ Ἁγίου εἶναι εἰς τὸν τάφον; Ἀσφαλῶς, ἡ ψυχὴ τοῦ Ἁγίου. Ἀλλά, τὸ γνωρίζομε καὶ ἀπὸ μαρτυρίες ζώντων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι, κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ, εἶχαν ἐξωσωματικὴ ἐμπειρία περὶ τῆς ὑπάρξεως τῆς ψυχῆς τους. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ βγῆκαν πρὸς στιγμὴν ἀπὸ τὸ σῶμα τους, ποὺ πέθαναν δηλ. γιὰ λίγο, καὶ εἶδαν τὸ σῶμα τους νεκρό, ὅπως τὸ ἔβλεπαν καὶ οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι γύρω τους. Καὶ, μετὰ ἀπὸ λίγο, ἐπανῆλθαν εἰς τὸ σῶμα τους, τὸ ὁποῖο ἔκειτο νεκρό, καὶ συνέχισαν νὰ ζοῦν. Πῶς ἀνεστήθη τὸ σῶμα τους καὶ ζωοποιήθηκε, ἀφοῦ πρὶν λίγο ἔκειτο νεκρό; Ἀσφαλῶς, μὲ τὴν ζωοποιὸ δύναμι τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία πῆρε ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ εἰσέλθη πάλιν εἰς τὸ σῶμα. Καὶ, ὅταν ἡ ψυχή τους εἶχε χωρισθῆ ἀπὸ τὸ σῶμα τους, μὲ ποιὸ ὄργανο ἔβλεπαν τὸ σῶμα τους; Ἀσφαλῶς μὲ τὸν νοῦν, τὴν ψυχή τους.

Εἰς τὴν Παράδοσι τῆς Έκκλησίας ἔχουν καταγραφῆ μαρτυρίες ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι 'εἶδαν' τὸν Παράδεισο καὶ τὴν Κόλαση. Τέτοιοι ἄνθρωποι ὑπάρχουν καὶ σήμερα, ζῶντες. Καὶ ἐδῶ, πάλι πρόκειται γιὰ ἐξωσωματικὴ ἐμπειρία, κατὰ τὴν ὁποία ὅμως παίρνει ὁ ἄγγελος τοῦ ἀνθρώπου τὴν ψυχή του, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος κοιμᾶται, καὶ τὴν πηγαίνει εἰς τὸν τόπον τοῦ Παραδείσου ἢ τῆς Κολάσεως, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀποκτήση ἐμπειρία περὶ τῆς ἀληθείας τῶν καταστάσεων αὐτῶν. Μετά, ὁ ἄγγελος ἐπαναφέρει εἰς τὸ σῶμα τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου, καὶ, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ξυπνήση, διηγεῖται πράγματα ὄχι τοῦ κόσμου τούτου. Εἰς αὐτὴν τὴν περίπτωσιν, τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου δὲν πεθαίνει, ἂν καὶ βγῆκε ἡ ψυχή του, ἀλλὰ συντηρεῖται εἰς τὴν ζωὴν, ὡς εἰς κῶμα, ἀπὸ τὴν Χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ατήνη Ἡ Ε., λοιπόν, ἐφ' ὅσον δὲν δέχεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀθάνατη ψυχή, ἡ ὁποία ζεῖ σὰν αὐθυπόστατο κτίσμα καὶ μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ σώματος, δὲν μπορεῖ νὰ δεχθῆ σὰν πηγὴ τῶν σκέψεων καὶ τῶν λογισμῶν τοῦ ἀνθρώπου κάτι ἄλλο ἔξω ἀπὸ τὸν ἐγκέφαλο τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ Ε. νομίζει ὅτι ἡ πηγὴ τῶν σκέψεων τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἐγκέφαλος, ὅπως νομίζει ὅτι καὶ ἡ πηγὴ τῶν συναισθημάτων ε ἶναι ὁ ἐγκέφαλος. Ἐμεῖς, λέμε, ὅτι ἡ πηγὴ τ ῶν σκέψεων καὶ τῶν συναισθημάτων τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, καί, συγκεκριμένα, τὸ κέντρο τῆς ψυχῆς του, ὁ νοῦς, καὶ ὄχι ὁ ἐγκέφαλος τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ τὴν Ο. Α. τὸ κέντρο τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου εἶναι, ὅπως εἴπαμε, ὁ χῶρος τῆς φυσικῆς καρδιᾶς. Γιὰ τὴν Ε. αὐτὸ τὸ κέντρο εἶναι ὁ χῶρος τοῦ ἐγκεφάλου. Αὐτὸ διδάσκουν ἡ Ψυχολογία καὶ ἡ Ιατρική. Καὶ ἐδῶ εὑρίσκεται τὸ ἄλλο μέγα χάσμα μεταξὺ τῆς Ε. καὶ τῆς Ο. Α.

Ἡ Ε., λοιπόν, μιλᾶ γιὰ ψυχή, ἀλλὰ ἐννοεῖ τὴν ψυχικὴ ἐνέργεια τοῦ ἐγκεφάλου, ἡ ὁποία, φυσικά, παύει μὲ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Γι' αὐτό, καὶ ἡ Ε. δὲν δέχεται ὕπαρξι ψυχῆς, ὡς αὐθυποστάτου ὀντότητος, μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι μόνο ἐπειδὴ ἡ ἐνέργεια τοῦ ἐγκεφάλου παύει νὰ ὑπάρχη μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ἡ Ε. δὲν μπορεῖ νὰ ἀνιχνεύση, μὲ ἐπιστημονικὰ ὄργανα, τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἴτε πρὶν τὸν βιολογικό του θάνατο, εἴτε μετά. Εἶναι ἔτσι καταδικασμένη νὰ ἔχη ἐσφαλμένη εἰκόνα καὶ ἀντίληψι περὶ τῆς φύσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Ἐμεῖς, πιστεύομε, ἐπειδὴ γνωρίζει ἡ Έκκλησία, ὅτι ὁ Θεὸς κτίζει, δημιουργεῖ, τὴν ψυχὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου κατὰ τὴν στιγμὴ τῆς συλλήψεως τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὴν μήτρα τῆς μητέρας του, ἀγνώστως καὶ ἀρρήτως, ἐπειδὴ ἐνεργεῖ ἡ ἄκτιστη δύναμις τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅτι αὐτὴ ἡ ψυχὴ εἶναι ἄρρηκτα δεμένη μὲ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ ὁποῖο καὶ ζωοποιεῖ. Ὁ βιολογικὸς θάνατος, κατὰ ταὸν ὁποῖο συμβαίνει βίαιος χωρισμὸς ψυχῆς καὶ σώματος, εἶναι μία ἀφύσικη κατάστασις γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Γι' αὐτό, καὶ ὁ Θεὸς θὰ ξαναδώση τὸ σῶμα εἰς τοὺς νεκροὺς κατὰ τὴν μέλλουσαν κοινὴν Ανάστασιν τῶν σωμάτων τῶν νεκρῶν.

Ἡ ζωὴ εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου όφείλεται εἰς τὴν ὕπαρξι τῆς ψυχῆς του. Ἐὰν ἡ ψυχὴ ἀποχωρισθῆ ἀπὸ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, πρᾶγμα ποὺ συμβαίνει κατὰ τὴν στιγμὴν τοῦ βιολογικοῦ θανάτου, τότε τὸ σῶμα νεκροῦται, πεθαίνει. Ὅταν ὁ Χριστὸς ἀνέστησε ἄνθρωπο, ἐπανέφερε τὴν ψυχὴ εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου καὶ τὸ σῶμα ἀνεστήθη.

Ἡ Ε. δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνεύση πῶς γίνεται μία ἀνάστασις ἑνὸς νεκροὺ σώματος, ἀφοῦ δὲν δέχεται ὕπαρξι ψυχῆς εἰς τὸν ἄνθρωπο. Ἀναστάσεις, ὅμως, νεκρῶν σωμάτων εἶναι ἕνα ἀδιαμφισβήτητο γεγονὸς μέσα εἰς τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ψυχή, λοιπόν, ζωοποιεῖ καὶ συντηρεῖ ζωντανὸ τὸ σῶμα τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Ἡ ἴδια ἡ ψυχὴ ζωοποιεῖται ἀπὸ τὴν Χάρη, τὴν ἐνέργεια, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δηλ., ζωὴ τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ζωὴ τοῦ σώματος εἶναι ἡ ψυχή. Φεύγει ἡ Χάρις ἀπὸ τὴν ψυχή; Ἀρρωσταίνει ἡ ψυχὴ καὶ νεκρώνεται. Φεύγει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα; Τὸ σῶμα πεθαίνει. Αὐτὰ συμβαίνουν εἰς τὸν ἄνθρωπο.

Δαμασκηνὸς μοναχὸς Ἁγιορείτης

Η θεωρία της εξελίξεως και η ...“εξέλιξη” πολλών θεολόγων!

2011-12-09T00:12:00.001+02:00

Η θεωρία της εξελίξεως και η ...“εξέλιξη” πολλών θεολόγων!

Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος
Από το περιοδικό «Ενοριακή Ευλογία»,
Αριθμ. τεύχους 110-111, Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 2011

Όταν απευθύνεται κανείς στον σύγχρονο άνθρωπο σχετικά με το θέμα της προέλευσης της ζωής κάνοντας λόγο για τη Δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου από το Θεό συναντάει κυριολεκτικά έναν τοίχο.
Χαρακτηριστικό στις μέρες μας είναι η σχεδόν απόλυτη ισχύ και αποδοχή της θεωρίας της εξέλιξης. Όποιος τολμάει να την αμφισβητήσει, ιδίως μέσα από την προβολή της Αγίας Γραφής και της Δημιουργίας, θεωρείται φονταμενταλιστής, προσκολλημένος στο παρελθόν και στη μυθολογία, ξένος απόλυτα προς το χώρο της επιστήμης και προς την επιστημονική μεθοδολογία.

Οι θέσεις αυτές ήδη στην σχολική πραγματικότητα είναι σχεδόν απόλυτα παγιωμένες, αφού αυτή η θεωρία προβάλλεται με κάθε ευκαιρία μέσα από όλα εκείνα τα διδακτικά βιβλία που σε κάποιο βαθμό μπορούν να συσχετιστούν με αυτήν. Ενδεικτικό μεταξύ άλλων είναι και η ένταξη της θεωρίας στην εξεταστέα ύλη των Πανελλαδικών Εξετάσεων στο μάθημα της Βιολογίας από το 2010. Τα μόνα βιβλία που κρατούν ακόμα κάποια έστω απόσταση είναι τα βιβλία των θρησκευτικών, αλλά και εκεί παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια σχετική υποχώρηση και προσαρμογή. Με λίγες λέξεις θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: Γιατί να μη γίνονται αποδεκτές τόσο η θεωρία της μεγάλης έκρηξης όσο και η θεωρία της εξέλιξης, αφού ασχολούνται με το «πως» της δημιουργίας που είναι αποκλειστικά θέμα της επιστήμης. Αποστολή της θεολογίας είναι να ασχολείται μόνο με το «ποιος» και «γιατί» της δημιουργίας (βλ. π.χ. τις ενότητες 9 και 24 στο βιβλίο των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου «Χριστιανισμός και Θρησκεύματα»).

Επίσημα η θεωρία της εξέλιξης παρουσιάζεται σαν επιστημονική θεωρία, ως προς την εξερεύνηση και ερμηνεία του φαινομένου της ζωής και της ανάπτυξής του. Στην
καθημερινότητα όμως των Μαζικών Μέσων Ενημέρωσης και στην εκπαίδευση επιβάλλεται κυριολεκτικά ως επιστημονική αλήθεια! Συνδέθηκε κυρίως με τον Κάρολο Δαρβίνο (1809-1882), ο οποίος σε δύο βασικά έργα του, το πρώτο με τίτλο «Περί της καταγωγής των ειδών» (1859) και το δεύτερο με τίτλο «Περί της καταγωγής του ανθρώπου» (1871) προσέθεσε στις ήδη υπάρχουσες θεωρίες το μηχανισμό της φυσικής επιλογής, ότι δηλαδή στους διάφορους πληθυσμούς των ειδών επιβιώνουν οι πιο ικανοί, αυτοί οι οποίοι αποδεικνύουν τη μεγαλύτερη ικανότητα προσαρμογής στις εκάστοτε συνθήκες της ζωής.

Ο 19ος αιώνας, στον οποίο η θεωρία του Δαρβίνου ε8δε το φως της δημοσιότητας, χαρακτηρίζεται από ένα δυνατό ρεύμα αθεΐας στην Δυτική Ευρώπη, προς το πνεύμα της οποίας ταιριάζει απόλυτα η θεωρία αυτή. Διότι θεωρεί και ερμηνεύει τον κόσμο εντελώς αυτόνομα από οποιαδήποτε δημιουργική αρχή, στην ουσία ως αυθυπόστατον. Έτσι εξηγείται και η μεγάλη απήχηση που είχε η θεωρία αυτή στο κλίμα αυτό του 19ου αιώνα: είναι εντυπωσιακό το γεγονός, ότι η πρώτη έκδοση του έργου «Περί της καταγωγής των ειδών» εξαντλήθηκε την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας!

Ο δυτικός άνθρωπος ήδη από την εποχή του Διαφωτισμού αναζητούσε την απαλλαγή από κάθε υπερβατική αυθεντία, την οποία είχε ζήσει και γνωρίσει επί αιώνες μέσω του αυταρχισμού του παπισμού με κορυφαία αποτρόπαια έκφραση την Ιερά Εξέταση. Η δίκη του Γαλιλαίου το 1633, το γεγονός ότι αναγκάστηκε να ανακαλέσει τις θέσεις του, σήμανε το θρίαμβο του παπισμού επί της επιστήμης. Τώρα πλέον θα άρχιζε η αντίστροφη μέτρηση.

Μέσα στα πλαίσια αυτά κατανοείται η αποδοχή της θεωρίας της εξελίξεως ως αντίδραση ενάντια στον Παπικό ολοκληρωτισμό, δεν μπορούμε, όμως, να μην επισημάνουμε ευθύς εξ αρχής, ότι η αντίδραση αυτή, ως αποτέλεσμα συσσωρευμένου αντιπαπικού μένους άφησε να φανεί πολύ καθαρά ότι η επιστημονικοφανής αυτή θεωρία είχε ελάχιστη ή και καθόλου σχέση με την επιστήμη.

Και πράγματι κάθε άλλο από επιστημονικά έγκυρη και θεμελιωμένη ήταν η θεωρία αυτή από την αρχή της εμφάνισής της: Συνήθως μέσα από την έρευνα και τις παρατηρήσεις οδηγείται ο επιστήμονας στη διατύπωση μιας θεωρίας και στη συνέχεια αναζητείται η επιβεβαίωσή της. Εδώ στην περίπτωση του Δαρβίνου συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ενώ παρατηρούσε και διαπίστωνε μέσα στην μεγάλη βιοποικιλότητα ζωντανών οργανισμών και απολιθωμάτων την ύπαρξη βασικών ειδών –με αναμφισβήτητες ομοιότητες βέβαια μεταξύ τους– όπως επίσης, ότι αυτά τα βασικά είδη αυτούσια εμφανίζονται στα απολιθώματα, πράγμα που δηλώνει ότι δεν υπάρχουν μεταβατικές μορφές ανάμεσα σ’ αυτά τα είδη, διατύπωνε μια θεωρία ακριβώς αντίθετη με την παρατήρηση αυτή και άρα απόλυτα αντιεπιστημονική: Ισχυρίσθηκε ότι όλα τα είδη της ζωής, που υπήρξαν και υπάρχουν στον πλανήτη μας μέχρι και τον άνθρωπο, εξελίχθηκαν σε διάστημα εκατομμυρίων ετών από ένα κοινό πρόγονο μέσω τυχαίων μεταλλαγών (ή μεταλλάξεων, όπως ονομάζονται σήμερα στη γενετική) και του μηχανισμού της φυσικής επιλογής. Η θεωρία αυτή, για να έχει μια στοιχειώδη επιστημονική βάση, θα έπρεπε να προϋποθέτει στο αρχείο των απολιθωμάτων την ύπαρξη άπειρων μεταβατικών μορφών ανάμεσα στα βασικά είδη, πράγμα όμως που, όπως και ο ίδιος έβλεπε, δεν ισχύει. Επομένως η θεωρία, έτσι όπως διατυπώθηκε, δεν βασίζεται στην επιστημονική παρατήρηση, αλλά έχει μια καθαρά φανταστική, μια ιδεολογική βάση. Αναπτύσσεται μέσα στα πλαίσια της αθεΐας του 19ου αιώνα και με βασικό όπλο την επιστημονικοφανειά της στοχεύει στην απόρριψη της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου από τον Θεό. Τη θέση του Θεού παίρνει, «καλή τή “ευσεβεί” αθεϊστική πίστει» των εμπνευστών και υποστηρικτών αυτής της θεωρίας, μια αυθύπαρκτη κοσμική πραγματικότητα που κρύβει στην υλική της δομή, στα πρωτόνια, νετρόνια και ηλεκτρόνιά της, τη δυνατότητα ανάπτυξης και εξέλιξης ζωής και νοημοσύνης στην τεράστια αυτή βιοποικιλότητα και τελειότητα που παρατηρούμε. Ειδικά δε τη θέση του σχεδίου του Θεού παίρνει ο παράλογος παράγοντας του τυχαίου και η αρχή της φυσικής επιλογής.

Ήδη μόνο το στοιχείο αυτό, δηλαδή η παντελής έλλειψη στα απολιθώματα μεταβατικών μορφών ανάμεσα στα βασικά είδη αρκεί, ιδίως σήμερα, για την χωρίς περαιτέρω συζήτηση απόρριψη της θεωρίας ως εντελώς ανεδαφικής και παραπλανητικής. Και λέω ιδίως σήμερα, επειδή το αρχείο των απολιθωμάτων μετά από την εντατική έρευνα των παλαιοντολόγων κατά τις δύο τελευταίες εκατονταετίες θεωρείται από τους ειδικούς πλέον ιδιαίτερα πλούσιο (έχουν καταγραφεί σήμερα τουλάχιστον 250.000 απολιθωμένα είδη ανάμεσα στα αμέτρητα δισεκατομμύρια ευρημάτων) και χωρίς ουσιαστικά κενά. Έτσι το επιχείρημα, ότι οι μεταβατικές μορφές μεταξύ των βασικών ειδών δεν έχουν εντοπιστεί ακόμα, έχει χάσει πλέον κάθε ισχύ.

Ωστόσο, λόγω των πολλών αναθεωρήσεων, προσπαθειών εξαπάτησης αλλά και γενικά εξ αιτίας του μεγάλου όγκου πληροφοριών, που έχει συγκεντρωθεί από εκπροσώπους πολλών επί μέρους επιστημών, στην προσπάθεια στήριξης της θεωρίας, επιβάλλεται να γίνει μια έστω ενδεικτική αναφορά στην ιστορική διαδρομή της θεωρίας μέχρι τις μέρες μας.

Στον γερμανικό χώρο ο ζωολόγος Έρνστ Χέκελ (1834-1919), καθηγητής της συγκριτικής ανατομίας στο πανεπιστήμιο της Ιένας, έκανε τη θεωρία γνωστή. Ο ίδιος μάλιστα ζητούσε να ενισχύσει τη θεωρία με τον βιογενετικό βασικό νόμο, όπως τον ονόμασε ο ίδιος (σήμερα χρησιμοποιείται στα γερμανικά όχι πια η λέξη «βασικός νόμος» αλλά «βασικός κανόνας», στη δε αγγλική ορολογία έχει περάσει με τον όρο «θεωρία της ανακεφαλαίωσης»).

Σύμφωνα με το «νόμο» αυτό: η οντογένεση ανακεφαλαιώνει τη φυλογένεση, δηλ. η βιολογική ανάπτυξη ενός οργανισμού είναι παράλληλη και συνοψίζει ολόκληρη την εξελικτική ανάπτυξη του είδους. Στις μέρες μας ακόμα και από τους υποστηρικτές της θεωρίας της εξέλιξης η θέση αυτή δεν γίνεται πια αποδεκτή. Άλλωστε προσπάθησε να την θεμελιώσει με παραποίηση εικόνων από την εμβρυακή ανάπτυξη διαφόρων οργανισμών. Τελικά ο ίδιος αναγκάστηκε να παραδεχθεί αυτή την προσπάθεια εξαπάτησης (εφημερίδα: Berliner Volkszeitung της 29.12.1908).

Από τις άλλες απάτες η πιο γνωστή είναι το κρανίο του Piltdown (βρέθηκε το 1911), ένα ανθρώπινο κρανίο 1330 χρόνων περίπου και μια κάτω σιαγόνα πιθήκου 1450 χρόνων, που παρουσιάστηκαν ως όν με μικτά χαρακτηριστικά. Η απάτη αποκαλύφθηκε το 1953.

Από τη δεκαετία του ’40, του προηγούμενου αιώνα, η θεωρία του Δαρβίνου πήρε το όνομα «συνθετική θεωρία της εξέλιξης» ή «νεοδαρβινισμός». Με τη συμβολή διαφόρων επιστημών, όπως η γενετική, η βιολογία πληθυσμών, η ζωολογία, παλαιοντολογία κ.ά. η αρχική θεωρία αναθεωρήθηκε σε κάποια σημεία, ώστε να προσαρμοστεί στα δεδομένα αυτών των επιστημών.

Στη συνθετική αυτή θεωρία συναντούμε συχνά έντονα προβλήματα συνδυασμού και συμφωνίας μεταξύ των επί μέρους επιστημών, όπως επί παραδείγματι μεταξύ παλαιοντολογίας και βιοχημείας ως προς τη συγγένεια των διαφόρων ειδών και τα χρονολογικά δεδομένα του γενεαλογικού τους δένδρου, σε σημείο μάλιστα, που συχνά καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα, ότι το βασικό που συνδέει τους επιστήμονες αυτών των διαφορετικών επιστημών είναι η κοινή τους πίστη στην εξέλιξη!

Μετά τα όσα αναπτύξαμε παραπάνω, είναι πραγματικά θλιβερό ότι πολλοί θεολόγοι σήμερα δέχονται να προσαρμόζουν τη βιβλική διήγηση της δημιουργίας του κόσμου και του ανθρώπου από το Θεό σε αυτό το ιδεολογικό κατασκεύασμα που αποκαλείται θεωρία της εξέλιξης. Γιατί το κάνουν; Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μια ασφυκτική πίεση τόσο στο χώρο της παιδείας όσο και από τα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης για την υιοθέτηση αυτής της θεωρίας και την προσαρμογή όλων των άλλων δεδομένων σ’ αυτήν. Είναι όμως εξίσου αλήθεια, ότι αυτή η εξέλιξη δεν έγινε ποτέ. Το μαρτυρούν, όπως είδαμε παραπάνω, αδιάψευστα τα απολιθώματα. Γιατί λοιπόν αυτή η τόσο εύκολη υποχώρηση μπροστά σε μια απάτη; Το γεγονός και μόνο ότι προβάλλεται με κάθε ευκαιρία τόσο δυναμικά και ολοκληρωτικά ώστε να πνίγεται κάθε αντίρρηση, να πνίγεται και εξαφανίζεται τελικά η αλήθεια, θα έπρεπε να υποψιάσει τον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο για το γιγαντιαίο μέγεθος αυτής της απάτης. Και όμως! Πολλοί δεν υποψιάζονται.

Οι ίδιοι εκείνοι που αρνούνται στην Εκκλησία κάθε δικαίωμα, να έχει λόγο στα ζητήματα της πολιτικής, εδώ στο θέμα της προέλευσης της ζωής υποστηρίζουν, ότι η Εκκλησία και επομένως η θεολογία δεν είναι αρμόδια να εκφράζει άποψη για το «πως» της προέλευσης της ζωής, για το «πως» της δημιουργίας. Ο χώρος αυτός ανήκει κατά την άποψή τους αποκλειστικά στην επιστήμη! Τα θέματα, για τα οποία μπορεί να αρθρώσει λόγο η θεολογία είναι το «ποιος» και το «γιατί» της δημιουργίας, ερωτήματα που ούτως ή άλλως για τους υποστηρικτές της αθεϊστικής αντίληψης του κόσμου και της ζωής αγγίζουν ζητήματα μυθολογίας.

Πολλοί θεολόγοι αποδέχονται και επικροτούν απόλυτα τη θέση αυτή. Ενώ η Αγία Γραφή στη διήγηση για τη δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου κάνει σαφέστατα λόγο για το «πως» (δημιουργία με το λόγο του Θεού, πλάση του ανθρώπου) και ακόμα και για το «πότε» (εν αρχή, οι μέρες της δημιουργίας), εκείνοι αποδέχονται ότι η θεολογία δεν έχει αρμοδιότητα. Έτσι παραχωρούν το «πως» αποκλειστικά στην επιστήμη, με αποκορύφωση να θεωρούν τη θεωρία της εξέλιξης ως απόλυτα έγκυρη έκφραση της επιστήμης!

Ποιο είναι το αποτέλεσμα της αποδοχής αυτής της απάτης στη «θεολογία» αυτών των «εξελιγμένων» και «εκσυγχρονισμένων» ερμηνευτών της Αγίας Γραφής; Η απόλυτη παραχάραξη της Αγίας Γραφής, η κατάργηση του Θεού και η μετατροπή Του σε είδωλο. Η ακύρωση του λυτρωτικού έργου του Χριστού, αφού αντιστρατεύεται τη ζωή, η αποθέωση ενός αποκτηνωμένου ανθρώπου ως γνήσια έκφραση της αθεϊστικής-δαρβινικής αντίληψης για τη ζωή.

Ποιο συγκεκριμένα: Δεν μπορεί πια να γίνει λόγος για έναν «καλά λίαν» δημιουργημένο κόσμο. Ο Θεός εδώ δημιουργεί την υλική πραγματικότητα του κόσμου, δημιουργεί ίσως και την πρώτη μορφή ζωής, πάντως δεν δημιουργεί το πρώτο ζευγάρι ανθρώπων. Στην πρώτη μορφή ζωής εναποθέτει ως απαραίτητα στοιχεία της εν δυνάμει εξέλιξης και τελειοποίησής της (ο όρος τελειοποίηση επιλέγεται εδώ, επειδή και από αυτούς τους θεολόγους κατά κανόνα δεν αμφισβητείται ότι στον άνθρωπο συναντάμε τη πιο τέλεια εκδήλωση της ζωής) τη φθορά, το θάνατο, τη σήψη, τη σύγκρουση και την επικράτηση των ισχυρότερων οργανισμών, των ικανότερων στην πάλη επιβίωσης. Με τον τρόπο αυτό όλα τα παραπάνω στοιχεία γίνονται πάγια δημιουργικά μέσα του Θεού, τα οποία συμπληρώνονται από την ενεργή παρουσία Του στο τυχαίο στοιχείο της θεωρίας της εξέλιξης. Τη θέση του τυχαίου στοιχείου, δηλαδή, καταλαμβάνει ο ίδιος ο Θεός, με το να κατευθύνει και να επιφέρει τις αλλαγές εκείνες που οδηγούν μέσα από την πάλη επιβίωσης και την ικανότητα προσαρμογής στην τεράστια αυτή βιοποικιλότητα που παρατηρείται σήμερα με κορυφή τον άνθρωπο.

Επομένως ο θάνατος και όλα τα στοιχεία εκείνα που οδηγούν σε αυτόν δεν θεωρούνται πια ως αποτέλεσμα της πτώσης του ανθρώπου, ως επακόλουθο της προσπάθειας αυτονόμησής του η οποία οδηγεί φυσικά στη διάσπαση της σχέσης του με τον Θεό, που είναι η όντως ζωή. Αντίθετα, κατανοούνται ως προϋπόθεση της ζωής, ως δημιουργικά και άρα απαραίτητα μέσα για την αύξηση και τελειοποίηση της ζωής, για την ανάπτυξη της νοημοσύνης και την πρόοδο τελικά της ανθρωπότητας στον πολιτισμό.

Ένας τέτοιος άνθρωπος, μια ανθρωπότητα αυτών των προδιαγραφών φυσικά δεν έχει ανάγκη σωτηρίας. Σωτηρία από τι; Μήπως από το θάνατο, τη φθορά, τη σήψη, τον αφανισμό, τη διαμάχη; Αφού όλα αυτά αποτελούν ευεργεσία του Θεού, προφανώς και σήμερα σε ισχύ με στόχο την περαιτέρω τελειοποίηση και προαγωγή της ζωής! Τι το πιο σχιζοφρενικό στο πλαίσιο αυτό της κατανόησης του Θεού, του κόσμου και του ανθρώπου από τη σωτηρία εν Χριστώ; Τι το πιο παράλογο από τη σταυρική θυσία, τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού; Άλλωστε, αφού δεν υπάρχει ο πρώτος Αδάμ, πως μπορεί να υπάρξει ο δεύτερος Αδάμ;

Και το ιδανικό του ανθρώπου; Γιατί να εξανθρωπίζεται, να γίνει έστω ηθικός, να αναπτύξει συναισθήματα και σχέσεις; Αφού ο βασικός νόμος που έχει θέσει ο Θεός αυτών των θεολόγων(!) σε όλους αδιάκριτα τους οργανισμούς είναι η τελειοποίηση της ζωής μέσω της επικράτησης των ισχυρότερων, των πιο ικανών στην πάλη επιβίωσης. Γιατί ο άνθρωπος αυτός να μη ζει ακόμα και με τις πιο κτηνώδεις ορέξεις του, αρκεί να χειρίζεται τις καταστάσεις και τους ανθρώπους με εξυπνάδα και να καταφέρνει να κρατήσει τις ισορροπίες εκείνες που θα εξυπηρετούν τα δικά του συμφέροντα και του εξασφαλίζουν υπεροχή;

Ο «Θεός» αυτών των θεολόγων στην ουσία καταντάει απλό διακοσμητικό στοιχείο, εν τούτοις απαραίτητο, ένα είδωλο για την ικανοποίηση των αναγκών της θρησκευτικής φύσης πολλών ανθρώπων, σαφώς όμως υποδεέστερο και πιο απάνθρωπο από πολλούς θεούς άλλων ειδωλολατρικών θρησκειών.

Φυσικά, οι θεολόγοι προασπιστές της θεωρίας της εξέλιξης δεν υποστηρίζουν ρητά όλα τα παραπάνω, υποστηρίζουν απλά και μόνο την ανάγκη συνταιριάσματος και ερμηνείας της διήγησης της δημιουργίας στην Αγία Γραφή με βάση τα «επιστημονικά» δεδομένα της θεωρίας της εξέλιξης, για να μη βρεθούν οι χριστιανοί εκτός της «επιστημονικής» πραγματικότητας του σύγχρονου κόσμου! Όλα τα παραπάνω όμως αποτελούν την απόλυτα λογική προέκταση των θέσεών τους.

Τελικά ο στόχος των εμπνευστών και υπερασπιστών αυτής της θεωρίας εκπληρώνεται με διπλό τρόπο: Αφ’ ενός οι ίδιοι ωθούν, παραδίδουν και εδραιώνουν τον άνθρωπο στην αθεΐα και αφ’ ετέρου με την βοήθεια των εργολάβων τους, των «χριστιανών θεολόγων», κρημνίζεται εκ των έσω ο χριστιανισμός. Αυτοί οι «εκσυγχρονιστές χριστιανοί θεολόγοι» αντικαθιστούν τον Θεό της Αποκάλυψης με έναν θεό-είδωλο και στερούν από τον άνθρωπο τον Θεάνθρωπο Χριστό.

Όσοι από τους αναγνώστες επιθυμούν περισσότερες πληροφορίες για το θέμα, ας δουν μεταξύ άλλων τα βιβλία Duane T. Gish, «Εξέλιξη; Τα απολιθώματα λένε όχι!», Πρέβεζα 1985, Γιάννη Κωστώφ, «Συμβολή στην τελετή λήξεως της θεωρίας της εξελίξεως», Αθήνα 1988, Αποστολου Χρ. Φράγκου, «Εξέλιξη ή Δημιουργία;», Αθήναι 1991 και την πολύ ενημερωμένη και κατατοπιστική ιστοσελίδα (στα γερμανικά, αγγλικά, ισπάνικά και τσέχικα): http://www.genesisnet.info/

http://zoiforos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7130:i-theoria-tis-ekselikseos-kai-i-ekseliksi-pollon-theologon-tou-leon-mprangk&catid=239&Itemid=318
http://paterikos.blogspot.com/2011/12/blog-post_7366.html

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ή ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ;

2011-12-06T19:34:00.009+02:00

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ Ή ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ

ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ;

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά χρησιμοποιούν μία παράφραση της Αγίας Γραφής την οποία ονομάζουν ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΝΕΟΥ ΚΟΣΜΟΥ-ΜΝΚ. Παρακάτω δίνουμε δύο μόνο παραδείγματα κακοποίησης εδαφίων από την ΜΝΚ.

Παρατηρούμε ότι η ΜΝΚ μεταφράζει διαφορετικά τις ίδιες λέξεις του Εβραϊκού Κειμένου ανάλογα πως εξυπηρετούνται οι δογματικές διδασκαλίες της !

ΖΑΧΑΡΙΑΣ 2: 8 – «Διότι αυτό είπε ο Ιεχωβά των στρατευμάτων: “Έπειτα από τη δόξα με έστειλε στα έθνη τα οποία σας λεηλατούσαν· διότι αυτός που αγγίζει εσάς αγγίζει την κόρη του ματιού μου.»

ΕΔΩ Η ΜΝΚ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙ ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:ΕΞΟΔΟΣ 21:26 - «Και σε περίπτωση που κάποιος χτυπήσει το μάτι του δούλου του ή το μάτι της δούλης του και το καταστρέψει, θα τον εξαποστείλει ως απελεύθερο, σε αποζημίωση για το μάτι του.»

ΕΔΩ Η ΜΝΚ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ.

Παρατηρούμε ότι στο παρόν εδάφιο υπάρχει η ΙΔΙΑ ΦΡΑΣΗ με το ΖΑΧΑΡΙΑΣ 2: 8 όμως η Μετάφραση ΑΛΛΑΖΕΙ !!!

Η ΜΝΚ ΠΑΡΑΦΡΑΖΕΙ το ΖΑΧΑΡΙΑΣ 2: 8 για να μην φανεί ότι ο Ιεχωβά αναφέρεται στο ΜΑΤΙ ΑΛΛΟΥ Ιεχωβά ο ΟΠΟΙΟΣ Τον ΑΠΕΣΤΕΙΛΕ !

Για να ήταν σωστή η μετάφραση του ΖΑΧΑΡΙΑΣ 2: 8 θα έπρεπε το ΕΒΡΑΪΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ να είναι όπως π.χ : στον ΨΑΛΜΟ 92: 11 τον οποίο μεταφράζει ορθά η ΜΝΚ.

ΨΑΛΜΟΣ 92: 11 – «Και το μάτι μου θα δει τους πολέμιούς μου από ψηλά·»

ΕΔΩ Η ΜΝΚ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ:

ΖΑΧΑΡΙΑΣ 12: 10 – «Και θα εκχύσω πάνω στον οίκο του Δαβίδ και πάνω στους κατοίκους της Ιερουσαλήμ το πνεύμα της εύνοιας και των ικεσιών, και θα κοιτάξουν προς Εκείνον τον οποίο διατρύπησαν »

ΕΔΩ Η ΜΝΚ ΕΧΕΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙ ΛΑΘΟΣ ΤΟ ΕΒΡΑΪΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ :

ΠΑΡΑΦΡΑΣΤΗΚΕ το εδάφιο για να μην φανεί ότι διατρυπήθηκε ο ΊΔΙΟΣ ο Ιεχωβά.

Η προφητεία αυτή επαληθεύτηκε στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού του σαρκωμένου Ιεχωβά!

Την ΙΔΙΑ ΦΡΑΣΗ μεταφράζει η ΜΝΚ σωστά (ΑΛΛΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ σε σχέση με το ΖΑΧΑΡΙΑΣ 12: 10 !!!) στο ΙΕΡΕΜΙΑΣ 4: 1

Για να ήταν η μετάφραση του ΖΑΧΑΡΙΑΣ 12: 10 σωστή τότε θα έπρεπε το ΕΒΡΑΪΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ του εν λόγω εδαφίου να ήταν όπως π.χ: το ΛΕΥΙΤΙΚΟ 6: 5, πράγμα όμως που ΔΕΝ συμβαίνει...

ΙΕΡΕΜΙΑΣ 4: 1 – « «Αν επιστρέψεις, Ισραήλ», λέει ο Ιεχωβά, «να επιστρέψεις σε εμένα. »

ΛΕΥΙΤΙΚΟ 6: 5 – «Σε εκείνον στον οποίο ανήκει θα το δώσει την ημέρα που θα αποδειχτεί η ενοχή του.»

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

6 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2011